آتیلیو تروتسی
آتیلیو تروتسی | |
|---|---|
 | |
| وزیر آفریقای ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ – ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ | |
| نخست‌وزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | بنیتو موسولینی (موقت) |
| پیش از | ملکیاده گابا |
| فرماندار سیرنائیکا | |
| دوره مسئولیت ۲ دسامبر ۱۹۲۶ – ۳۱ دسامبر ۱۹۲۸ | |
| پس از | ارنستو مومبلی |
| پیش از | پیترو بادولیو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۵ مه ۱۸۸۲ میلان |
| درگذشته | ۲۶ آوریل ۱۹۵۰ (۶۷ سال) پروچیدا |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب ملی فاشیست |
| همسر(ان) | لیلیانا واینمان |
آتیلیو تروتسی (انگلیسی: Attilio Teruzzi؛ ۵ مه ۱۸۸۲ – ۲۶ آوریل ۱۹۵۰) یک نظامی و سیاستمدار فاشیست اهل ایتالیا بود. او همچنین به عنوان فرماندار سیرنائیکا و وزیر آفریقای ایتالیا خدمت کرده است.
تروتسی در میلان زاده شد، تحصیلات نظامی را به پایان رساند و در سن غیرمعمول ۲۸ سالگی به درجه سرهنگ در ارتش ایتالیا رسید. در ۱۹۱۱، او در لیبی و در جریان جنگ ایتالیایی-عثمانی شرکت کرد و در پیروزی مصراته حضور داشت. او بعدتر نالوت را تصرف کرد و در نبرد فزان زخمی شد و مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد.
پس از خدمت در جنگ جهانی اول (که بار دیگر مورد تقدیر قرار گرفت)، تروتسی در سال ۱۹۲۰ از ارتش مرخص شد تا وارد سیاست فاشیستی شود. او به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در ۱۹۲۱ معاون دبیر حزب شد. در همان سال او در مارش به‌سوی رم نیز شرکت داشت و فرمانده پیراهن‌سیاه‌ها از اِمیلیا-رومانیا بود. پس از به قدرت رسیدن فاشیست‌ها، تروتسی در ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و دوره‌های متوالی انتخاب شد.
او در سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ به عنوان معاون وزیر در وزارت کشور ایتالیا خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ فرماندار سیرنائیکا بود. سپس دوباره به ارتش بازگشت. در ۱۹۳۵ رئیس ستاد کل میلیشای داوطلب امنیت ملی (MVSN) شد و بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر آفریقای ایتالیا (لیبی و آفریقای شرقی ایتالیا) خدمت کرد. در سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ وزیر کامل این وزارتخانه بود. در طول جنگ داخلی اسپانیا، تروتسی به درجه سپهبد ارتقا یافت و به عنوان بازرس کل پیراهن‌سیاه‌ها منصوب شد.
پس از سقوط موسولینی و خروج ایتالیا از جنگ جهانی دوم و امضای آتش‌بس کاسیبیله در ژوئیه ۱۹۴۳، تروتسی به دنبال موسولینی به شمال ایتالیا رفت و به تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا که تحت حمایت آلمان نازی بود کمک کرد. او یکی از برجسته‌ترین رهبران نظامی آن جمهوری شد. در ۱۹۴۵، پس از فروپاشی رژیم، شایعاتی درباره مرگ او منتشر شد، اما او دستگیر و در پروچیدا زندانی شد و به ۳۰ سال حبس محکوم گردید. تروتسی تنها ۲۰ روز پس از آزادی در سال ۱۹۵۰ درگذشت.[۱][۲]
منابع
- ↑ Silvio Bertoldi (16 December 1996). "SALO' Storie di sommersi e salvati". Corriere della Sera. p. 27. Archived from the original on 20 May 2011. Retrieved 31 July 2012.
- ↑ Guglielmo Taliercio (4 May 2012). "Procida: Muore Mariceli la figlia di Attilio Teruzzi". Il Procidano. Archived from the original on 13 April 2013. Retrieved 1 February 2018.