آدولفو ناتالینی

آدولفو ناتالینی (انگلیسی: Adolfo Natalini؛ ۱۰ مه ۱۹۴۱ – ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۰) یک معمار ایتالیایی بود. او یکی از بنیانگذاران معماری رادیکال محسوب می‌شد، که ریشه‌های آن را در شماره‌های ۱۰ و ۱۱ مجله فضای هنری، به سردبیری اوگو لا پیترا، ردیابی کرده است.

او در سال ۱۹۶۶ در فلورانس فارغ‌التحصیل شد و در همان سال، سوپراستودیو را به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، روبرتو و الساندرو مگریس و الساندرو پولی تأسیس کرد.

تجربه سوپراستودیو پس از حدود بیست سال به پایان رسید؛ پروژه‌های توسعه‌یافته در آن دوره پوشش گسترده‌ای در مجلات تخصصی دریافت کردند. آثار و پروژه‌های تکمیل‌شده از این تجربه، بخشی از مجموعه موزه‌هایی مانند موزه هنر مدرن در نیویورک، موزه اسرائیل در اورشلیم، موزه معماری آلمان در فرانکفورت و مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس هستند.

در اواخر دهه ۱۹۶۰، او به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی، عضو مدرسه پیستویا بود. او یک عضو آکادمی کامل در آکادمی هنر طراحی فلورانس بود.

در سال ۲۰۰۶، او در دهمین نمایشگاه بین‌المللی معماری ونیز در بخش «شهر سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران تیم: آدولفو ناتالینی، انریکو نیری، لاپو گالوزی، ساوریو پیسانیلو و فرانکو پوچتی).

ناتالینی با ادامه فعالیت مستقل خود، مجموعه‌ای از پروژه‌ها را در ایتالیا، آلمان و هلند توسعه داد. او که استاد دانشگاه فلورانس بود، در سال ۱۹۹۱ به همراه فابریزیو ناتالینی، استودیوی «ناتالینی آرکیتتی» را تأسیس کرد.

ناتالینی در سال ۱۹۶۶ به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، آلساندرو و روبرتو مگریس و آلساندرو پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد.

در پایان دهه ۱۹۷۰، ناتالینی به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی به عضویت مدرسه معماری پیستویا درآمد. او یکی از پیشگامان جنبش معماری رادیکال دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. در این دوره، ناتالینی بر پروژه‌هایی در ایتالیا و سایر نقاط اروپا تمرکز داشت.

ناتالینی به عنوان استاد معماری در دانشگاه فلورانس خدمت کرد. او عضو افتخاری انجمن معماران آلمانی، عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا، آکادمی هنرهای زیبا، آکادمی هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود.

برخی از پروژه‌های او شامل رومربرگ در فرانکفورت، دیوار غربی در اورشلیم، بانک آلزاته بریانزا، مرکز قدرت زولا پردوزا و خانه سالگاسه در فرانکفورت است.

آثار ناتالینی در فلورانس شامل تئاترو دلا کومپانیا و موزه اپرای دومو است.

آدولفو ناتالینی در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۰ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

• Black, Jane (2009). Absolutism in Renaissance Milan. Plenitude of power under the Visconti and the Sforza 1329–1535. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-956529-0. OCLC 1007134403.
• Bueno de Mesquita, Daniel Meredith (1941). Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351–1402): a study in the political career of an Italian despot. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-23455-9. OCLC 749858378.
• Cognasso, Francesco (2016). I Visconti. Storia di una famiglia (به ایتالیایی) (2nd ed.). Bologna: Odaya. ISBN 9788862883061. OCLC 982263664.
• Coleman, William E. (1982). "Chaucer, the Teseida, and the Visconti library at Pavia: a hypotesis". Medium Ævum. 51 (1): 92–101. doi:10.2307/43632126. JSTOR 43632126.
• Collas, Émile (1911). Valentine de Milan, Duchesse d'Orléans (به فرانسوی). Paris: Librairie Plon. OCLC 10844490.
• Cook, Albert Stanburrough (1916). The last months of Chaucer's early patron. Transactions of the Connecticut Academy of Artes and Sciences. Vol. 21. New Haven, Connecticut. OCLC 559009246. Retrieved August 8, 2022.
• Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona - Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 955635027. Retrieved July 13, 2024.
• Filippini, Ambrogio (2014). I Visconti di Milano nei secoli XI e XII. Indagini tra le fonti (به ایتالیایی). Trento: Tangram Edizioni Scientifiche. ISBN 9788864580968. OCLC 887857144.
• Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123.
• Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128.
• Hale, John Rigby (1981). A concise encyclopaedia of the Italian Renaissance. Thames & Hudson. OCLC 636355191.
• Jones, Philip James (1997). The Italian city-state from commune to signoria. Oxford & New York: Clarendon Press. ISBN 9786610806577. OCLC 252653924.
• Keller, Hagen (1979). Adelsherrschaft und städtische Gesellschaft in Oberitalien, 9. bis 12. Jahrhundert [Nobility and urban society in northern Italy, 9th to 12th centuries] (به آلمانی). Vol. 52. Tübingen: M. Niemeyer Verlag. ISBN 978-3-484-80088-5. OCLC 612442612.
• Litta Biumi, Pompeo (1819–1884). Visconti di Milano. Famiglie celebri italiane (به ایتالیایی). Milano: Luciano Basadonna Editore. OCLC 777242652. Retrieved 2020-04-15.
• Menant, François (2005). L'Italie des communes (1100–1350) [Italy of the communes] (به فرانسوی). Édition Belin. ISBN 9782701140445.
• Muir, Dorothy Erskine (1924). A history of Milan under the Visconti. London: Methuen & Co. Ltd.
• Romano, Serena (2014). "Milan (and Lombardy): Art and Architecture, 1277–1535". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 214–247. ISBN 9789004284128. OCLC 897378766.
• Rossiter, William T. (2010). Chaucer and Petrarch. Cambridge: D.S. Brewer. ISBN 978-1-84615-796-7. OCLC 738478094.
• Rückert, Peter (2008). "Fürstlicher Transfer um 1400: Antonia Visconti und ihre Schwestern". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 11–32. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Adolfo Natalini». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵.