آریپرت دوم

آریپرت دوم
زادهٔ	۱ ژانویهٔ ۰۶۸۰
درگذشت	۰ مارس ۰۷۱۲ پاویا

آریپرت دوم (انگلیسی: Aripert II; ۱ ژانویهٔ ۰۶۸۰ – ۱ مارس ۰۷۱۲) پادشاه لومباردها از ۷۰۱ تا ۷۱۲ بود. دوک تورین و پسر شاه راگینپرت، و بنابراین از نوادگان سلسله باواریا، او از اوایل سال ۷۰۰ میلادی به سلطنت پیوست. او توسط لیوتپرت که از ۷۰۰ تا ۷۰۲ سلطنت کرد، برکنار شد، به جز سال ۷۰۱ که راگینپرت تاج و تخت را به دست گرفت. پس از مرگ پدرش، او نیز سعی کرد تاج و تخت را به دست گیرد. او لیوتپرت و افراد نایب‌السلطنه آنسپراند را در پاویا شکست داد و پادشاه را که بعداً در حمام خفه کرده بود، اسیر کرد. او پایتخت را تصرف کرد و آنسپراند را به آلپ راند. او تا سال ۷۰۳ میلادی در قدرت بود.

از آن زمان تا زمان مرگش بی‌وقفه سلطنت کرد. دوران سلطنت او پر از مشکلات بود. در سال ۷۰۳، فاروالد، دوک اسپولتو، به فرمانداری راونا حمله کرد، اما آریپرت از کمک به او خودداری کرد، زیرا خواهان روابط خوب با پاپ و امپراتوری بود. با این وجود، او سعی کرد اقتدار خود را بر اسپولتو و بنونتو در مزوجیورنو تثبیت کند. او با اهدای قطعات وسیعی از زمین در کوه‌های آلپ کوتیان به مقر مقدس، دوستی خود را با پاپ ژان ششم حفظ کرد. این دوستی کمکی به او نکرد، زیرا او با شورش‌های زیادی روبرو بود و حملات اسلوونیایی زیادی به ونیز انجام می‌داد.

در سال ۷۱۱، آنسپراند، که او تبعید کرده بود، با ارتش بزرگی از دوک باواریا، تئودبرت، بازگشت. بسیاری از اتریشی‌ها (مردان ونیز و شرق) به نایب‌السلطنه بازگشتند و پاویا نیز به نبرد پیوست. آریپرت وقتی جریان آب بر خلاف او پیش رفت، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه‌ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه از آن عبور کند و به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم مورد تحسین قرار گرفت. او آخرین باواریایی بود که تاج آهنین را بر سر گذاشت. او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد.

پسر راگیمپرت، دوک تورین، در سال ۷۰۰ میلادی از پدرش در به سلطنت رسیدنش در برابر پسر مرحوم کونیپرت، لیوتپرت، حمایت کرد. این تلاش به لطف حمایت لومباردی‌های نوستریا (نامی که در آن زمان منطقه شمال غربی پادشاهی نامیده می‌شد) به موفقیت رسید و راگیمپرت پسرش را با تاج و تخت مرتبط کرد (۷۰۱)، اما چند ماه بعد درگذشت. آریپرت توسط حامیان لیوتپرت، نایب‌السلطنه آنسپران و دوک برگامو، روتاریت، زندانی شد که پسر جوان کونیپرت را به تخت سلطنت بازگرداند.

آریپرت موفق به فرار شد و سال بعد، ۷۰۲، محافظان لیوتپرت را در پاویا شکست داد. او پادشاه جوان را عزل و زندانی کرد و خود را به جای او تاجگذاری کرد. روتاریت، در برگامو، در مخالفت خود پافشاری کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. آریپرت علیه او لشکرکشی کرد، پس از محاصره‌ای خونین او را شکست داد و پس از تراشیدن سر و ریشش به نشانه تحقیر (این رفتاری بود که با بردگان و اسیران جنگی می‌شد)، او را به تورین تبعید کرد و در آنجا او را کشت. لیوتپرت نیز به قتل رسید و در حین حمام غرق شد. آنسپراند از اسارت فرار کرد و ابتدا در جزیره کوماسینا و سپس نزد دوک باواریا پناه برد. با این حال، آریپرت خانواده‌اش (همسر و فرزندانش) را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر کوچک بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد.

بلافاصله پس از آن، او دوک‌نشین برگامو را به یک گاستالدات تبدیل کرد تا از طریق افراد مورد اعتماد خود، گروه قدرتی را که در برگامو تشکیل شده بود و از زمان مرگ کلفی به یکی از قوی‌ترین دوک‌نشین‌های لومبارد تبدیل شده بود، مستقیماً کنترل کند. کمی پس از آن، دوک‌نشین فریولی، کورولو، تلاشی برای شورش جدید برنامه‌ریزی کرد. آریپرت او را شکست داد، کورش کرد و پمون وفادار را جایگزینش کرد.

او سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریایی که به آن تعلق داشت را ادامه داد و سرزمین‌های اشغال شده توسط اسلافش در کوه‌های آلپ کوتین را به پاپ بازگرداند و به دنبال دوستی هم با پاپ و هم با بیزانسی‌ها بود، بدون اینکه از بحرانی که در آن زمان امپراتوری را تحت تأثیر قرار می‌داد و استان‌های ایتالیایی او را به سمت جدایی و خودمختاری بیشتر سوق می‌داد، سوءاستفاده کند.

پس از غلبه بر تنش‌های اولیه، سلطنت آریپرت صلح‌آمیز و مرفه بود، اما به گفته پل شماس، با گذشت زمان پادشاه بی‌اعتمادی فزاینده و عمیقی نسبت به همه پیدا کرد، که به جنون آزار و اذیت نزدیک می‌شد. او خود را مبدل می‌کرد تا بتواند به‌طور ناشناس بشنود که در دربار و در میان مردم پاویا چه فکری در مورد او می‌شود. حرص و طمع او نیز افسانه‌ای بود: وقتی سفیر خارجی را می‌پذیرفت، با لباس‌های خشن و فروتن ظاهر می‌شد تا شهوت دیگر حاکمان را برای غارت تشویق نکند.

مقام دوکس تا حدی موروثی شده بود. با این حال، در فریولی، دوک‌ها توسط پادشاه منصوب و عزل می‌شدند، در حالی که در اسپولتوی دورافتاده و بنونتو، پسران بدون نفوذ پادشاه به قدرت می‌رسیدند. با این حال، او توانست یکی از بستگان آنسپراند، پیتر، را به اسپولتو تبعید کند.

پس از حدود ده سال تبعید، آنسپراند در سال ۷۱۲ با ارتشی از خویشاوندش، دوکس باواریایی تئودبرت، از طریق آلپ بازگشت تا خود تاج و تخت را ادعا کند. نبردی با ارتش آریپرت در نزدیکی پاویا رخ داد. ظاهراً این نبرد هنوز قطعی نشده بود - پائولوس دیاکونوس گزارش می‌دهد که ارتش آریپرت حتی پیروزمندانه به اردوگاه خود بازگشت - زمانی که آریپرت عصر از ارتش خود جدا شد تا شب را در کاخ بگذراند. ارتش احساس خیانت و شورش کرد.

آریپرت سپس از پاویا فرار کرد، اما در رودخانه تیچینوس غرق شد، جایی که سعی کرد با شنا از آن عبور کند، در حالی که گنجینه‌هایی به همراه داشت. جسد آریپرت صبح روز بعد پیدا شد و در پاویا در کنار کلیسای دومینی سالواتوریس (کلیسای خداوند و ناجی، امروزه: صومعه سن سالواتوره)، که آریپرت اول ساخته بود، به خاک سپرده شد.

آنسپراند بدون هیچ رقیبی جانشین آریپرت شد (تاریخ لانگوباردوروم ششم، ۳۵)، اما تنها پس از سه ماه درگذشت. پسرش لیوتپراند جانشین او شد و بعداً با گونترود، دختر حامی باواریایی خود، ازدواج کرد.

در اوایل سال ۷۱۲، آنسپراند موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به ایتالیا لشکرکشی کند. این نبرد که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه‌ای نامشخص داشت. به نظر می‌رسید آریپرت در حال کسب برتری است، به طوری که باواریایی‌ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه عملی بزدلانه می‌دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند. آریپرت سعی کرد از او بگریزد و پایتخت را رها کرد تا به فرانک‌ها پناه ببرد، در حالی که برادر و پسرش نیز فرار کردند. آریپرت در رودخانه تیچینو غرق شد، زیرا گنجی که سعی در فرار با آن داشت او را به زانو درآورده بود و پس از او هیچ عضو دیگری از سلسله باواریایی به تخت لومبارد بازنگشت. او در کلیسای سن سالواتوره به خاک سپرده شد.

• Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, introduzione di Bruno Luiselli, traduzione e note di Antonio Zanella, Milano, Rizzoli, 1991, ISBN 88-17-16824-6.
• Jörg Jarnut, Storia dei Longobardi, traduzione di Paola Guglielmotti, Torino, Einaudi, 1995 [1982], ISBN 88-06-13658-5.
• Sergio Rovagnati, I Longobardi, Milano, Xenia, 2003, ISBN 88-7273-484-3.
• Paolo Bertolini, ARIPERTO II, re dei Longobardi, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 4, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1962.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Aripert II». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵.