آسمان فرا می‌خواند
| آسمان فرا می‌خواند | |
|---|---|
 پوستر اکران سینمایی | |
| کارگردان |
|
| تهیه‌کننده | والری فوکین |
| فیلمنامه‌نویس |
|
| موسیقی | یوری مایتوس، اجرا شده توسط ویاچسلاو مشچرین |
| فیلم‌بردار | نیکولای کولچیتسکی |
| تدوین‌گر | ال. مخیتاریانچ |
شرکت تولید | دوژنکو |
تاریخ‌های انتشار |
|
مدت زمان | ۷۷ دقیقه |
| کشور | اتحاد جماهیر شوروی |
| زبان | روسی |
آسمان فرا می‌خواند (روسی: «Небо зовёт»، ت. «نِبو زاویوت» (اوکراینی: Небо кличе) یک فیلم ماجراجویی و علمی-تخیلی محصول سال ۱۹۵۹ اتحاد جماهیر شوروی به کارگردانی الکساندر کوزیر و میخائیل کایویکوف است. این فیلم در سال ۱۹۵۹ در استودیو دوژنکو فیلم‌برداری و در ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۹ اکران شد. در سال ۱۹۶۲، یک نسخه آمریکایی‌سازی شده از آن با عنوان «نبرد فراسوی خورشید» تحت کارگردانی راجر کورمن و با همکاری فارغ‌التحصیل جوان مدرسه فیلم، فرانسیس فورد کوپولا، به زبان انگلیسی دوبله و منتشر شد.
خلاصه داستان
یک هیئت علمی شوروی در حال آماده‌سازی برای اولین مأموریت جهان به سیاره مریخ است. سفینه فضایی آن‌ها به نام «رودینا» (میهن) در یک ایستگاه فضایی ساخته شده است، جایی که هیئت اعزامی در انتظار فرمان حرکت هستند.
یک سفینه آمریکایی به نام «تایفون» که با مشکلات فنی روبرو شده است، وارد همان ایستگاه فضایی می‌شود؛ در حالی که به‌طور مخفیانه همان نقشه‌ها را برای تسخیر سیاره سرخ در سر دارد. آن‌ها در تلاش برای پیشی گرفتن از شوروی، بدون آماده‌سازی مناسب حرکت می‌کنند و به زودی دوباره دچار مشکل می‌شوند.
سفینه «رودینا» برای نجات خدمه «تایفون» تغییر مسیر می‌دهد. آن‌ها موفق می‌شوند، اما متوجه می‌شوند که ذخایر سوختشان اکنون برای رسیدن به مریخ کافی نیست؛ بنابراین «رودینا» روی سیارک ایکاروس ۱۵۶۶ که از نزدیکی مریخ می‌گذرد، فرود اضطراری می‌کند و در آنجا گرفتار می‌شوند.
پس از شکست تلاش برای ارسال ذخیره سوخت توسط یک موشک بدون سرنشین، سفینه دیگری به نام «میتور» با یک فضانورد به مأموریتی که احتمالاً انتحاری است، برای نجات فضانوردان گرفتار فرستاده می‌شود.
بازیگران
- ایوان پرورزف — دانشمند، یوگنی کورنف
- الکساندر شورین — مهندس، آندری گوردیینکو
- کنستانتین بارتاشویچ — فضانورد، رابرت کلارک
- گورگن تونونتس — فضانورد، اروین ورست
- والنتین چرنیاک — فضانورد، گریگوری سوموف
- ویکتور دوبروولسکی — رئیس ایستگاه فضایی، واسیلی دمچنکو
- الکساندرا «آلا» پوپووا — ورا کورنوا
- تایسیا لیتویننکو — دکتر لنا
- لاریسا بوریسنکو — دانشجو، اولگا
- لئو لوبوف — فیلم‌بردار، ساشا
- سرگئی فیلیمونوف — نویسنده، ترویان
- ماریا سامویلوف — مادر کلارک
- میخائیل بلوسوف — (در عنوان‌بندی نیامده)
عوامل فنی
- نویسندگان فیلم‌نامه — الکسی سازونوف، یوگنیا پومشچیکوف با مشارکت میخائیل کایویکوف
- مشاوران — عضو مکاتبه‌کننده آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، آبنیر یاکووکین؛ مهندس الکساندر بورین.[۱]
- مدیر تولید — والری فوکین
- ویراستاران داستان — رناتا کورول، آ. پرگودا
- کارگردانان صحنه — میخائیل کایویکوف، الکساندر کوزیر
- مدیر هنری — تاتیانا کولچیتسکایا
- هنرمند اصلی — تیموفی لیاوچوک
- مدیر دکور — یوری شوتس
- هنرمند لباس — جی. گلینکووا
- هنرمند چهره‌پرداز — ای. اودینوویچ
- مدیران جلوه‌های ویژه — فرانتس سمیانیکوف، ان. ایلیوشین
- مدیران هنری جلوه‌های ویژه — یوری شوتس، جی. لوکاشوف
- مدیر فیلم‌برداری — نیکولای کولچیتسکی
- مهندس صدا — گئورگی پاراخنیکوف
- تدوین‌گر فیلم — ال. مخیتاریانتس
- آهنگساز — یولی مایتوس
- رهبر ارکستر سمفونیک ملی اوکراین — ونیامین تولبا
- آنسامبل تجربی آلات موسیقی الکترونیک (Experimental Electronic Music Ensemble) مدیر ارکستر — ویاچسلاو مشچرین.[۲]
نبرد فراسوی خورشید (نسخه ایالات متحده)
در سال ۱۹۶۲، راجر کورمن از دانشجوی مدرسه فیلم، فرانسیس فورد کوپولا، دعوت کرد تا نسخه انگلیسی‌زبانی از این فیلم را که کورمن حقوق آن را برای اکران در آمریکا خریداری کرده بود، با عنوان نبرد فراسوی خورشید تولید کند. کوپولا علاوه بر آماده‌سازی فیلم‌نامه دوبله به انگلیسی آمریکایی، تمام اشارات به جنگ سرد را از گفتگوها حذف کرد، تمام نوشته‌های خط سیریلیک روی فضاپیماهای مختلف را محو کرد و طرح‌های خنثی را روی آن‌ها قرار داد، نماهای نشان‌دهنده مدل‌ها و نقاشی‌های فضاپیماهای شوروی را با صحنه‌هایی از فضاپیماهای ناسا جایگزین کرد، نام تمام بازیگران را با نام‌های ساختگی که حروف اولشان با بازیگران اصلی یکی بود جایگزین کرد (و بدین ترتیب تایسیا لیتویننکو را به یک مرد به نام توماس لیتلتون تبدیل کرد) و صحنه‌ای با هیولاها در قمرهای مریخ، فوبوس، اضافه کرد. در مجموع، نسخه نهایی فیلم ۱۳ دقیقه کوتاه‌تر از نسخه اصلی است.[۳] این فیلم توسط شرکت امیریکن اینترنشنال پیکچرز توزیع شد.[۴] برخی از صحنه‌های فضایی «آسمان فرا می‌خواند» در فیلم دیگر کورمن در سال ۱۹۶۵ به نام «سفر به سیاره ماقبل تاریخ» نیز ظاهر می‌شوند (بیشتر صحنه‌های آن فیلم از یک فیلم علمی-تخیلی دیگر شوروی به نام «سیاره طوفان‌ها» گرفته شده است).
واقعیت‌های مرتبط
«آسمان فرا می‌خواند» دو سال پس از پرتاب اولین ماهواره مصنوعی، اسپوتنیک-۱، و دو سال قبل از اولین پرواز سرنشین‌دار به فضا توسط یوری گاگارین اکران شد. فیلم محصول ۱۹۶۸ استنلی کوبریک، ۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی، از طراحی‌ها و راه‌کارهای گرافیکی «آسمان فرا می‌خواند» که توسط هنرمند تخیلی، یوری شوتس، خلق شده بود، استفاده کرد.[۴] «آسمان فرا می‌خواند» در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ دوباره در آلمان با عنوان Der Himmel ruft منتشر شد. علاوه بر این، این فیلم به‌طور رسمی به زبان‌های مجارستانی و ایتالیایی نیز ترجمه شده است.[۵] در فیلم، سفینه فضایی خیالی شوروی به نام «رودینا» به‌طور عمودی بر روی یک سکوی فرود شناور در بندر یالتا فرود آمد، مشابه فرود اسپیس‌اکس سی‌آراس-۸ در ۸ آوریل ۲۰۱۶.[۶] (شرکت اسپیس‌اکس اولین بازیابی موفقیت‌آمیز فرود عمودی خود را از یک تقویت‌کننده مرحله اول به عنوان بازگشت به محل پرتاب در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ انجام داده بود).
منابع
- ↑ Borin, Alexandr Abramovich — Russian Jewish Encyclopedia
- ↑ МУЗЫКА и ЭЛЕКТРОНИКА #1-2008: И.Иванов. «Вячеслав Мещерин: штрихи к портрету»
- ↑ Небо зовёт entry at kino-teatr.ru
- 1 2 "Небо зовет section at Антология советской кинофантастики". Archived from the original on 2013-04-13. Retrieved 2014-02-24.
- ↑ IMDB - releaseinfo
- ↑ Soviet SpaceX Falcon 9, fragment from Nebo Zovyot (به روسی)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nebo Zovyot». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵.