آسیب‌دیدگی
آسیب‌دیدگی (انگلیسی: Injury) عبارت است از آسیب فیزیولوژیکی به بافت زندهٔ هر موجودی، چه در انسان، چه در حیوانات دیگر و چه در گیاهان.
آسیب‌ها می‌توانند از راه‌های گوناگونی ایجاد شوند، از جمله آسیب مکانیکی با نفوذ اشیاء تیز مانند دندان یا اشیاء کند، گرما یا سرما یا زهرها و بیوتوکسین‌ها. آسیب در بسیاری از گونه‌های حیوانات باعث ایجاد پاسخ التهابی می‌شود؛ این امر باعث بهبود زخم می‌شود. در گیاهان و حیوانات، اغلب موادی آزاد می‌شوند که به مسدود شدن زخم کمک می‌کنند و از دست دادن مایعات و ورود عامل‌های بیماری‌زا مانند باکتری‌ها را محدود می‌کنند. بسیاری از موجودات زنده مواد شیمیایی ضدمیکروبی ترشح می‌کنند که عفونت زخم را محدود می‌کنند. افزون بر این، حیوانات پاسخ‌های ایمنی متنوعی برای همین منظور دارند. هم گیاهان و هم حیوانات مکانیسم‌های رشد دوباره دارند که ممکن است منجر به بهبود کامل یا جزئی آسیب شود. سلول‌ها نیز می‌توانند آسیب را تا حدی ترمیم کنند.
آسیب‌دیدگی سلولی
آسیب سلولی انواع گوناگونی از تغییرات استرس است که یک سلول به دلیل تغییرات محیطی بیرونی و همچنین درونی متحمل می‌شود. از جمله دلایل دیگر، این می‌تواند به دلیل عوامل فیزیکی، شیمیایی، عفونی، بیولوژیکی، تغذیه‌ای یا ایمونولوژیکی باشد. آسیب سلولی می‌تواند برگشت‌پذیر یا برگشت‌ناپذیر باشد. بسته به میزان آسیب، پاسخ سلولی ممکن است تطبیقی باشد و در صورت امکان، هم‌ایستایی بازیابی می‌شود.[۱] مرگ سلولی زمانی رخ می‌دهد که شدت آسیب از توانایی سلول برای ترمیم خود فراتر رود.[۲] مرگ سلولی هم به مدت زمان قرار گرفتن در معرض یک محرک مضر و هم به شدت آسیب ایجاد شده بستگی دارد.[۱]
منابع
- 1 2 Wolf, Ronni; et al. (2011). Emergency Dermatology. Cambridge University Press. pp. 1–10. ISBN 978-0-521-71733-5.
- ↑ Cobb, J. P.; et al. (1996). "Mechanisms of cell injury and death". British Journal of Anaesthesia. 77 (1): 3–10. doi:10.1093/bja/77.1.3. PMID 8703628.
- آسیب‌ها
- فیزیولوژی
- مفاهیم زیستشناسی