آلبرتو ده استفانی

آلبرتو ده استفانی
وزیر خزانه‌داری ایتالیا
دوره مسئولیت
دسامبر ۱۹۲۲ – ژوئیه ۱۹۲۵
نخست‌وزیربنیٹو موسولینی
پس ازوینچنزو تانگورا
پیش ازجوزپه ولپی
اطلاعات شخصی
زاده۶ اکتبر ۱۸۷۹
ونیز، پادشاهی ایتالیا
درگذشته۱۵ ژانویه ۱۹۶۹
رم، ایتالیا
ملیتایتالیایی
محل تحصیلدانشگاه ساپینزا رم
تخصصسیاستمدار، اقتصاددان

آلبرتو ده استفانی (۶ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۵ ژانویه ۱۹۶۹) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی بود.[۱] او که از پیشینه‌ای لیبرال به بنیتو موسولینی و فاشیسم ایتالیایی پیوست، از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ مسئول اقتصاد ایتالیا بود. دوران او با ایده‌های لسه فر مشخص می‌شود.[۲]

وزارت خزانه‌داری

ده استفانی در دسامبر ۱۹۲۲، زمانی که وینچنزو تانگورا به‌طور ناگهانی درگذشت، توسط موسولینی به عنوان وزیر خزانه‌داری منصوب شد.[۳] او یک اقتصاددان لیبرال و از رهبران سرسخت پیشین در حزب مرکز بود[۴] که از سیاست‌هایی مانند آزادسازی بازرگانی، کاهش مالیات بدون دخالت بیش‌ازحد دولت و خصوصی‌سازی صنایع مانند صنعت ارتباطات حمایت می‌کرد.[۵] او همچنین اصلاحات گسترده‌ای در نظام مالیاتی ایتالیا انجام داد که در آن زمان موفق تلقی شد، هرچند یادآوری شده است که این اصلاحات پیش‌تر توسط فیلیپو مدا طراحی شده بود اما به اجرا درنیامده بود.[۶]

ده استفانی از قدرت‌های دیکتاتوری موسولینی برای اجرای این اصلاحات که پیش‌تر در پارلمان متوقف شده بود استفاده کرد،[۷] اما در عوض از جمله پیروانی بود که با وجود آگاهی از مسئولیت موسولینی در جنایت ماتئوتی به او وفادار ماند.[۸]

اقتصاد تحت مدیریت ده استفانی رونق گرفت، بخشی از یک رشد سراسری در اروپا. دستمزدها و هزینه زندگی کاهش یافت.[۵] او هدف خود برای بودجه متوازن در سال مالی ۱۹۲۴–۲۵ را محقق کرد.[۹] با این حال تا اواسط ۱۹۲۵ اقتصاد به سوی بحران رفت و موسولینی ده استفانی را برکنار کرد و جای او را به جوزپه ولپی، یک شرکت‌گرا داد.[۱۰]

دوران سیاسی بعدی

اگرچه از سمت وزارت کنار گذاشته شد، ده استفانی تا سقوط رژیم موسولینی عضو شورای عالی فاشیسم باقی ماند.[۱۱] او در این جایگاه اغلب برخی از اقدامات دولت موسولینی را نقد می‌کرد. او محافظه‌کار اجتماعی بود و در ۱۹۲۸ به قانونی که دربارهٔ ازدواج به‌طور «بیش‌ازحد لیبرال» تصویب شده بود حمله کرد و استدلال نمود کسانی که فرزندآوری نمی‌کنند نباید همان حقوق قانونی والدین را داشته باشند.[۱۲] او بعدها با گرایشی همراه شد که شامل امیلیو ده بونو، ایتالو بالبو و لوئیجی فدراتسونی بود و به‌شدت از معرفی قوانین نژادی در ایتالیا که از آلمان نازی تأثیر گرفته بود انتقاد می‌کرد.[۱۳]

دوران دانشگاهی

جدای از سیاست، ده استفانی به‌عنوان مدرس اقتصاد در مؤسسه فناوری ویچنزا فعالیت کرد.[۱۴] او بعداً به عنوان استاد در دانشگاه ساپینتزا رم منصوب شد.[۱۵]

منابع

  1. ↑ Coco, Orazio (15 December 2020). "Italian Advisors in Nationalist China: The Mission and Work of Alberto de' Stefani, High Commissioner of Chiang Kai-Shek". The International History Review. 43 (5): 951–965. doi:10.1080/07075332.2020.1857292. S2CID 230539984.
  2. ↑ Coco, Orazio (14 February 2024). Sino-Italian Political and Economic Relations: From the Treaty of Friendship to the Second World War. Abingdon: Routledge. p. 151. ISBN 978-1-003-14326-0.
  3. ↑ Guido Samarani; Laura De Giorgi (2018). "Alberto De' Stefani: from Ca' Foscari to China". In Laura De Giorgi; Federico Greselin (eds.). 150 Years of Oriental Studies at Ca' Foscari. Venice: Edizione Ca’ Foscari. pp. 164–165. doi:10.30687/978-88-6969-252-9/015. ISBN 978-88-6969-252-9. S2CID 165881097.
  4. ↑ Howard M. Sachar, The Assassination of Europe, 1918–1942: A Political History, Toronto: Canada, University of Toronto Press, 2015, p. 48
  5. 1 2 Nicholas Farrell, Mussolini: A New Life, Phoenix, 2004, p. 185
  6. ↑ Douglas J. Forsyth, The Crisis of Liberal Italy, Cambridge University Press, 2002, p. 75
  7. ↑ Forsyth, The Crisis of Liberal Italy, p. 272.
  8. ↑ Sul delitto Matteotti, Biblion, Milan, 2024, شابک ‎۹۷۸−۸۸−۳۳۸۳−۴۰۵−۴, p. 11.
  9. ↑ Vera Zamagni, The Economic History of Italy, 1860–1990, p. 244
  10. ↑ Farrell, Mussolini, p. 186
  11. ↑ Farrell, Mussolini, p. 391
  12. ↑ David G. Horn, Social Bodies: Science, Reproduction, and Italian Modernity, Princeton University Press, 1994, p. 91
  13. ↑ Nicola Caracciolo, Florette Rechnitz Koffler, Richard Koffler, Uncertain Refuge: Italy and the Jews During the Holocaust, University of Illinois Press, 1995, p. 144
  14. ↑ Jude Wanniski, The Way the World Works, Regnery Gateway, 1998, p. 134
  15. ↑ Paul B. Trescott, Jingji Xue: The History of the Introduction of Western Economic Ideas into China, 1850–1950, Chinese University Press, 2007, p. 96
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.