آلبرتو پولیو

آلبرتو پولیو
زادهٔ۲۱ آوریل ۱۸۵۲
درگذشت۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۴
ملیتپادشاهی ایتالیا

آلبرتو پولیو (انگلیسی: Alberto Pollio; ۲۱ آوریل ۱۸۵۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۴) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد.

زندگی‌نامه

پولیو در کازرتا، پسر میشل و ماریا اوبرتی، در سال ۱۸۵۲ در شهر کازرتا زاده شد. در سنین جوانی در مدرسه نظامی نونزیاتلا ثبت نام کرد، سپس در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۰ افسر توپخانه شد. در سال ۱۸۸۷ به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول منصوب شد، سپس از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در وین، سپس به عنوان فرمانده تیپ سینا و سپس دو لشکر مختلف ارتش ایتالیا منصوب شد. او مقاله‌ای در مورد ناپلئون بناپارت و نبرد واترلو و مقاله‌ای در مورد نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) نوشت که حتی از خارج از کشور نیز مورد تحسین قرار گرفت.[۱]

پولیو در هشت سالگی وارد آکادمی نظامی ناپل (که اکنون دبیرستان نظامی است) شد و در آوریل ۱۸۷۰ افسر گروه توپخانه شد. او به عنوان یک افسر ستاد کل، با عملکرد بالاتر از حد متوسط خود را متمایز کرد. او تعدادی کتاب در مورد لشکرکشی‌های قبلی اروپا نوشت که به چندین زبان ترجمه شده‌اند. در سال ۱۹۰۸ او رئیس ستاد کل شد و جایگزین سپهبد تانکردی سالتا گردید. به دلیل تعهدات ایتالیا در اتحاد سه‌گانه و تنش‌های همزمان با اتریش-مجارستان در پی الحاق‌طلبی و سیاست‌های متضاد هر دو کشور در بالکان، پولیو مجبور شد جنگی را در کنار آلمان و اتریش علیه فرانسه و همچنین جنگی علیه اتریش در آلپ برنامه‌ریزی کند. همین امر در مورد همتای اتریشی او، کنراد فون هوتزندورف، نیز صدق می‌کرد.

در زمان پولیو، با همکاری ستاد کل آلمان، برنامه‌هایی تدوین شد که طبق آن، در صورت جنگ با فرانسه، چندین لشکر ایتالیایی از طریق راه‌آهن از طریق خاک اتریش به جنوب بادن منتقل می‌شدند تا از آنجا به سمت بزانسون پیشروی کنند. حمله‌ای از طریق آلپ غربی به عنوان کم‌موفقیت‌ترین حمله طبقه‌بندی شد.

ژنرال آلبرتو پولیو در ژوئیه ۱۹۱۴ به‌طور غیرمنتظره‌ای درگذشت. جانشین او ژنرال لوئیجی کادورنا بود. او در ۱ ژوئیه ۱۹۱۴، درست زمانی که جنگ جهانی اول در شرف آغاز بود، درگذشت. شرایط مرگ او برخی از نویسندگان را بر آن داشته است که ادعا کنند این ژنرال ظاهراً توسط طرفداران اتریش به قتل رسیده است تا راه برای کادورنا که جانشین او به عنوان رئیس ستاد شد، هموار شود.[۲][۳]

منابع

  1. Wittham, John (2014). Storia dell'Esercito Italiani 1861-1940. Odoya. p. 183. ISBN 9788862882187.
  2. An article about Pollio
  3. From Treccani website