آلترناتیو اجتماعی
آلترناتیو اجتماعی Alternativa Sociale | |
|---|---|
| پرونده:Social Alternative logo.png | |
| رهبر | الساندرو موسولینی |
| بنیان‌گذاری | ۲۰۰۴ |
| انحلال و برچینش | ۲۰۰۶ |
| مرام سیاسی |
|
| طیف سیاسی | راست افراطی |
| رنگ رسمی | آبی |
حزب آلترناتیو اجتماعی (AS) (ایتالیایی: Alternativa Sociale) ائتلافی از احزاب سیاسی راست افراطی در ایتالیا بود. این حزب، اتحادی از احزاب نئوفاشیست فعال در ایتالیا بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ بود که رهبری آن را الساندرا موسولینی، نوه بنیتو موسولینی، بنیانگذار جریان «فاشیسم ایتالیا» بر عهده داشت. این حزب در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ توانست با کسب کرسی، الساندرا موسولینی را نماینده‌ای به استراسبورگ بفرستد. از شاخص‌ترین جهت‌گیری‌های سیاسی این حزب،مخالفت شدید با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا بود.
این گروه به ناسیونالیسم ایتالیایی قوی‌ای متعهد بود که گذشته خود را گرامی می‌داشت و ستایش می‌کرد و به‌ویژه از مدرن‌سازی جناح راست توسط جانفرانکو فینی انتقاد می‌کرد. این اتحاد در اواخر سال ۲۰۰۶ منحل شد و با پیمان جدیدی بین «اقدام اجتماعی»، «نیروی جدید» (New Force)، «جنبش ایده اجتماعی» و «داوطلبان ملی» جایگزین شد.
تاریخچه و ترکیب
این ائتلاف راست افراطی شامل موارد زیر بود:
آزادی عمل، به رهبری الساندرا موسولینی؛
نیروی جدید، به رهبری روبرتو فیوره؛
جبهه ملی اجتماعی به رهبری آدریانو تیلگر.
در نوامبر ۲۰۰۳، جانفرانکو فینی، رهبر حزب راست‌گرای اتحاد ملی و جانشین جنبش اجتماعی سابق ایتالیا (Alleanza Nazionale,)، به عنوان معاون رئیس شورای وزیران از کشور اسرائیل بازدید کرد. او در گفتگو با رهبران یهودی استدلال کرد که فاشیسم خود را به عنوان "شر مطلق قرن بیستم" نشان داده است. این حادثه باعث مخالفت و استعفای جنجالی الساندرا موسولینی شد که کاملاً با فینی در تضاد بود. فینی بعدها به ویژه پس از انتصاب به سمت جدید دولتی به عنوان وزیر امور خارجه، هدف حملات سیاسی AS قرار گرفت. پس از ترک اتحاد ملی[۱] موسولینی این حزب را تاسیس کرد.
آغاز فعالیت آلترناتیو اجتماعی در صحنه سیاسی ایتالیا موفقیت‌آمیز بود: تنها چند ماه پس از تشکیل آن، قرار بود در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ ارقابت کند که به منزله میدان آزمایشی برای الساندرا موسولینی بود. جنبش‌های موجود «نیروی جدید» و «جبهه ملی اجتماعی» دور موسولینی جمع شدند و با هم فهرست انتخاباتی «آلترناتیوا اجتماعی» را ارائه کردند و تأکید زیادی بر تأثیر نام خانوادگی موسولینی داشتند که یادآور تجربه فاشیسم است، که «آلترناتیوا اجتماعی» درک دموکراتیک آن بود.[۲]
این فهرست انتخاباتی ۱.۲ درصد آرا را به دست آورد و به الساندرا موسولینی اجازه داد تا در پارلمان اروپا کرسی کسب کند. در دوران تصدی او در استراسبورگ، موسولینی و دیگران با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت کردند. تنها بعداً، در سال ۲۰۰۸، این کرسی به روبرتو فیوره رسید.
جنجال امضاهای جعلی و اعتصاب غذا
آلترناتیوا اجتماعی با دلگرمی از ایجاد جای پایی در میان رأی‌دهندگان ایتالیایی، به فعالیت سیاسی خود ادامه داد و انتخابات منطقه‌ای ۲۰۰۵ را از دست نداد، جایی که تلاش کرد انتخاب برخی از نمایندگان خود را در مجالس منطقه‌ای تضمین کند، اما در این تلاش شکست خورد.
در هر ۱۴ منطقه‌ای که برای رأی‌گیری فراخوانده شدند، حزب آلترناتیوا اجتماعی فهرست‌های خود را به عنوان جایگزینی برای دو قطب و با نامزدهای ریاست جمهوری خود ارائه داد. نمونه بارز آن منطقه لاتزیو است که در آن موسولینی شخصاً برای ریاست جمهوری نامزد شد و با سیاست‌های فرانچسکو استوراچ، همکار سابق حزبی خود و رئیس جمهور فعلی، مخالفت کرد. فهرست آلترناتیوا اجتماعی در ابتدا به دلیل اتهامات بی‌نظمی در جمع‌آوری امضاهای مورد نیاز برای ارائه آن، از انتخابات کنار گذاشته شد.
به طور خاص، مشخص شد که امضاها از افراد ناموجود یا فوت شده هستند که اغلب توسط اعضای شورای شهر چپ‌گرا تأیید شده‌اند، افرادی که - به گفته استوراچ - با راست افراطی توطئه کرده بودند تا شکست کاسا دله لیبرتا و فتح مجدد منطقه را تسهیل کنند.
این پرونده به دادگاه اداری منطقه‌ای لاتزیو (TAR) ارجاع داده شد و الساندرا موسولینی با ادعای اینکه خودش قربانی این توطئه بوده است، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. او در یک کمپ در مقابل دفتر مرکزی TAR در رم مستقر شد و در حالی که منتظر حکم نهایی بود، اعتصاب غذا را آغاز کرد. حکمی که در نهایت به نفع بازگرداندن فهرست او بود، زیرا در هر صورت، تعداد امضاهای «غیرمشکوک» از حداقل مورد نیاز فراتر رفته بود.
یک سال بعد، در مارس ۲۰۰۶، رسوایی لاتزیوگیت آشکار شد و استوراچ (که از آن زمان به عنوان وزیر منصوب شده بود) به اتهام دست داشتن در فعالیت‌های غیرقانونی «جاسوسی» علیه موسولینی در طول مبارزات انتخاباتی منطقه‌ای، متهم شد. استوراچ در سال ۲۰۱۲ در دادگاه تجدیدنظر از تمام اتهامات تبرئه شد، اما به دلیل ادامه محاکمه، از سمت‌های دولتی استعفا داد.
نتایج انتخابات آلترناتیوا اجتماعی، در مقایسه با میانگین ملی، حدود ۱٪ بود و در کامپانیا و لاتزیو، جایی که موسولینی برای ریاست جمهوری نامزد شده بود، به ۲٪ رسید. در این مورد، AS با «شعله سه رنگ»، به رهبری لوکا رومانیولی که در فهرست‌های «غیرقطبی» شرکت داشت، همکاری کرد.
در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۶، این ائتلاف عضوی از حزب شکست خورده «خانه آزادی‌ها» بود و هیچ کرسی به دست نیاورد. پس از شکست در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، این ائتلاف منحل شد. متعاقباً، فهرست الساندرا موسولینی - آزادی عمل، نام «اقدام اجتماعی» را به خود گرفت و مخفف «AS» ائتلاف منحل شده را حفظ کرد.
پانویس
- ↑ Mammon, A.; گودین, E.; جنکینز, B. (2012). نقشه‌برداری از راست افراطی در اروپای معاصر: از محلی تا فراملی. Extremism and Democracy Series. Routledge. p. 289. ISBN 978-0-415-50264-1. Retrieved 2024-02-04.
- ↑ الگو:Cita testo - Blocco dell'immigrazione.