آلفردو روکو
آلفردو روکو | |
|---|---|
Alfredo Rocco | |
 | |
| رئیس مجلس نمایندگان | |
| دوره مسئولیت ۲۴ مه ۱۹۲۴ – ۵ ژانویه ۱۹۲۵ | |
| پس از | انریکو د نیکولا |
| پیش از | آنتونیو کاسرتانو |
| وزیر دادگستری ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۵ ژانویه ۱۹۲۵ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۲ | |
| نخست‌وزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | آلدو اویلیو |
| پیش از | پیتر دی فرانسیسکی |
| عضو مجلس سنای پادشاهی | |
| دوره مسئولیت ۴ مه ۱۹۳۴ – ۲۸ اوت ۱۹۳۵ | |
| گمارنده | ویکتور امانوئل سوم |
| عضو مجلس نمایندگان | |
| دوره مسئولیت ۱۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۱۹ ژانویه ۱۹۳۴ | |
| حوزه انتخاباتی | رم (۱۹۲۱–۲۴) لاتزیو (۱۹۲۴–۲۹) ایتالیای بزرگ (۱۹۲۹–۳۴) |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۹ سپتامبر ۱۸۷۵ ناپل, ایتالیا |
| درگذشته | ۲۸ اوت ۱۹۳۵ (۵۹ ساله) رم, ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب رادیکال ایتالیا (تا ۱۹۱۰) انجمن ملی‌گرایان ایتالیا (۱۹۱۰–۱۹۲۳) حزب ملی فاشیست (۱۹۲۳–۱۹۳۵) |
آلفردو روکو (به ایتالیایی: Dario Niccodemi) (ناپل، ۹ سپتامبر ۱۸۷۵ - رم، ۲۸ اوت ۱۹۳۵) سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او استاد حقوق تجارت در دانشگاه اوربینو (۱۸۹۹-۱۹۰۲) و در ماچراتا (۱۹۰۲-۱۹۰۵)، سپس استاد آیین دادرسی مدنی در پارما، حقوق تجارت در پادوا و بعداً استاد حقوق اقتصادی در دانشگاه لا ساپینزا رم بود که از سال 1932 تا 1935 رئیس آن بود.
روکو، به عنوان یک سیاستمدار با گرایش اقتصادی، مفهوم اولیه نظریه اقتصادی و سیاسی شرکت‌گرایی[۱] را توسعه داد که بعدها بخشی از ایدئولوژی حزب ملی فاشیست شد.
حرفه
روکو فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک ناسیونالیست در حزب رادیکال آغاز کرد، اما سرانجام به «ناسیونالیسم پرولتری» انجمن ناسیونالیست ایتالیا (ANI)، حزب سیاسی که تأثیر زیادی بر آن داشت، روی آورد.[۲][۳] روکو منتقد قدرت مادی و اقتصادی ضعیف ایتالیا بود و آن را مسئول وابستگی ایتالیا به «پلوتوکرات‌های» اروپایی فرانسه، آلمان و بریتانیا می‌دانست.[۴] روکو همچنین قدرت‌های اروپایی را به خاطر تحمیل فرهنگ خارجی بر ایتالیا محکوم کرد و از آنها به خاطر حمایتشان از فردگرایی انتقاد کرد.[۵] در سال ۱۹۲۰، او مدیر روزنامه «ایده ملی» (L'Idea nazionale)، ارگان رسمی انجمن ناسیونالیست، شد.[۶] او رابطه بسیار نزدیکی با برادران پرونه (Perrone)، مالکان شرکت آنسالدو، برقرار کرد که بودجه هنگفتی را در اختیار او قرار دادند.[۷] با این حال، او مجبور شد مالکیت روزنامه را در سال ۱۹۲۲، زمانی که شرکت ورشکست شد و تأمین مالی آن قطع شد، واگذار کند.[۸][۹]
او بعدها پس از ادغام حزب ملی فاشیست با انجمن ملی‌گرای ایتالیا، به این حزب پیوست.[۱۰] روکو در سخنرانی خود در سال ۱۹۲۵، ایدئولوژی فاشیسم را وسیله‌ای دانست که فرد را فدای خیر جامعه می‌کند و اعلام کرد: «برای لیبرالیسم، فرد هدف و جامعه وسیله است. برای فاشیسم، جامعه هدف، افراد وسیله هستند و تمام زندگی آن در استفاده از افراد به عنوان ابزار برای اهداف اجتماعی‌اش خلاصه می‌شود.»[۱۱]
او در سال ۱۹۲۱ به عضویت مجلس نمایندگان انتخاب شد و در سال ۱۹۲۴ رئیس آن شد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲ وزیر دادگستری بود و با امضای قانون جزا و قانون آیین دادرسی کیفری در سال ۱۹۳۰ (با کمک وکیل وینچنزو مانزینی) و تطبیق مکاتب کلاسیک و پوزیتیویستی با سیستم موسوم به «دو مسیره»، به ترویج تدوین قوانین کیفری پرداخت. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۵، روکو نماینده ایتالیا در کمیته بین‌المللی همکاری فکری جامعه ملل بود.[۱۲]
آلبرت انیشتین نامه‌ای به وی در دوران وزارتش نوشت که در مجموعه «جهانی که من می‌بینم» (Mein Weltbild) آمده است و در آن استدلال کرد که دانشمندان ایتالیایی برای ادامه فعالیت‌های آموزشی و علمی خود نیازی به سوگند وفاداری به حزب فاشیست ندارند. در سال ۱۹۳۵، آکادمی سلطنتی ایتالیا جایزه موسولینی را به روکو اهدا کرد.
او که در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد، در سال ۱۹۳۵ در رم درگذشت.
در میان شاگردان او، جوزپه فری، نویسنده‌ی کتاب راهنمای حقوق تجارت، نیز حضور داشت.
در فیلم «ترور ماتئوتی» (۱۹۷۳) ساخته‌ی فلورستانو وانچینی، نقش روکو را آنتونیو لا راینا بازی می‌کند.
پانویس
- ↑ Payne, Stanley G. 1996. A History of Fascism, 1914–1945. Routledge. Pp. 64
- ↑ Dylan Riley, The Civic Foundations for Fascism in Europe: Italy, Spain and Romania 1870-1945, London and New York, Verso, 2010, p. 227
- ↑ Allan Todd, Sally Waller, Jean Bottaro, History for the IB Diploma, Paper 3: European States in the Inter-War Years, 1918-1939, Cambridge University Press, 2016, p. 194
- ↑ Gregor, James A. 2005. Mussolini's Intellectuals: Fascist Social and Political Thought.Princeton: Princeton University Press. p42
- ↑ Gregor. p42-43
- ↑ Fonzo, Erminio (2017). Storia dell'Associazione nazionalista italiana (1910–1923). Napoli: Edizioni scientifiche italiane. ISBN 978-88-495-3350-7.
- ↑ Fonzo, Erminio (2016-09-01). "A path towards fascism: nationalism and largescale industry in Italy (1910–1923)". Journal of Modern Italian Studies. 21 (4): 545–564. doi:10.1080/1354571X.2016.1207316. S2CID 151376853.
- ↑ Giulia Simone, Il Guardasigilli del regime, Milano, FrancoAngeli, 2012.
- ↑ Fonzo, Erminio (2016-09-01). "A path towards fascism: nationalism and largescale industry in Italy (1910–1923)". Journal of Modern Italian Studies. 21 (4): 545–564. doi:10.1080/1354571X.2016.1207316. S2CID 151376853.
- ↑ Chilton, Stephen (22 April 2005). "Notes on Ball & Dagger reader; Alfredo Rocco (1925 [trans. 1926])"The Political Theory of Fascism"" (Web). Selections from The Political Doctrine of Fascism. The University of Minnesota. Retrieved 2007-06-14.
- ↑ Alfredo Rocco, “The Political Doctrine of Fascism,” speech delivered at Perugia, 30 August 1925. Speech printed in A Primer of Italian Fascism, Jeffrey T. Schnapp, edit., University of Nebraska Press, 2000, p. 112
- ↑ Grandjean, Martin (2018). Les réseaux de la coopération intellectuelle. La Société des Nations comme actrice des échanges scientifiques et culturels dans l'entre-deux-guerres [The Networks of Intellectual Cooperation. The League of Nations as an Actor of the Scientific and Cultural Exchanges in the Inter-War Period] (phdthesis) (به فرانسوی). Lausanne: Université de Lausanne.
- Rocco D'Alfonso at unipv.it
پیوند به بیرون
- Tarquini, Alessandra (2017). "ROCCO, Alfredo". Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 88: Robusti–Roverella (به ایتالیایی). Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
| مناصب سیاسی | ||
|---|---|---|
| پیشین: Enrico De Nicola |
President of the Italian Chamber of Deputies 1924–1925 |
پسین: Antonio Casertano |
| پیشین: Aldo Oviglio |
Italian Minister of Justice 1925–1932 |
پسین: Pietro De Francisci |
الگو:کابینه موسولینی