آمبولانس هوایی

یک فروند ام‌بی‌بی بی‌او ۱۰۵ متعلق به مرکز مدیریت حوادث و فوریت‌های پزشکی تهران

آمبولانس هوایی (به انگلیسی: Air ambulance) نوعی وسیلهٔ نقلیه بخش اورژانس است که برای کمک‌های پزشکی فوری در شرایطی که آمبولانس به دلیل عدم سرعت کافی یا دور بودن مسافت نمی‌تواند به کمک بیمار بشتابد، از آن استفاده می‌شود. گروه کمکی آمبولانس هوایی، مجهز به وسایلی هستند که می‌توانند معالجهٔ بیمار و فرد مجروح را تا رسیدن به بیمارستان برعهده بگیرند. این وسایل شامل دارو، دستگاه نوار قلب، دستگاه تنفس مصنوعی و برانکارد هستند. اغلب از آمبولانس هوایی جهت دسترسی به نقاط دور افتاده، سخت‌گذر یا دارای اهمیت زمانی استفاده می‌شود.[۱][۲]

از هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توان برای انتقال سریع خون، دارو و تجهیزات پزشکی به مناطق دور افتاده یا بیمارستان‌های دیگر بهره برد.[۳][۴]

تاریخچه

بالگرد بل اچ-۱۳ نخستین هواپیمای اختصاصی امداد و نجات پزشکی در طول جنگ کره بود.

در طول جنگ جهانی اول، از حمل و نقل هوایی برای تخلیه پزشکی (چه از مناطق خط مقدم و چه از خود میدان جنگ) استفاده می‌شد.

جان فلین در سال ۱۹۲۸ و در استرالیا، سرویس پزشک پروازی (که بعدها سرویس پزشک پروازی سلطنتی نام گرفت) را تأسیس کرد تا طیف گسترده‌ای از خدمات پزشکی را به غیرنظامیان در مناطق دورافتاده ارائه دهد. این خدمات شامل مشاوره‌های معمول با پزشکان عمومی سیار، تخلیه مصدومان با آمبولانس هوایی و سایر خدمات فوریت‌های پزشکی می‌شد.

آمبولانس‌های هوایی بال‌ثابت نظامی در طول جنگ جهانی دوم به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفتند. از هلیکوپترها برای چنین اهدافی بیشتر در طول جنگ‌های کره و ویتنام استفاده شد.

بعدها، استفاده از هلیکوپتر برای مراقبت‌های بهداشتی غیرنظامی، به‌ویژه برای مسافت‌های کوتاه‌تر در داخل و اطراف شهرهای بزرگ رایج شد. هدف از این استفاده، انتقال امدادگران یا پزشکان متخصص و انتقال بیماران به بیمارستان‌ها، به‌ویژه در موارد ترومای شدید بود. با این حال، هواپیماهای بال‌ثابت برای حمل و نقل پزشکی در مسافت‌های طولانی همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

نگارخانه

جستارهای وابسته

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آمبولانس هوایی موجود است.

پانویس

  1. ↑ American College of Surgeons (2008). Atls, Advanced Trauma Life Support Program for Doctors. Amer College of Surgeons. ISBN 978-1-880696-31-6.
  2. ↑ Campbell, John (2018). International Trauma Life Support for Emergency Care Providers (8th Global ed.). Pearson. p. 12. ISBN 978-1-292-17084-8.
  3. ↑ Snooks, H. A.; Nicholl, J. P.; Brazier, J. E.; Lees-Mlanga, S. (1996-03-01). "The costs and benefits of helicopter emergency ambulance services in England and Wales". Journal of Public Health. 18 (1): 67–77. doi:10.1093/oxfordjournals.pubmed.a024465. ISSN 1741-3842. PMID 8785079.
  4. ↑ Taylor, Colman B.; Stevenson, Mark; Jan, Stephen; Middleton, Paul M.; Fitzharris, Michael; Myburgh, John A. (January 2010). "A systematic review of the costs and benefits of helicopter emergency medical services". Injury. 41 (1): 10–20. doi:10.1016/j.injury.2009.09.030. ISSN 0020-1383. PMID 19853251. S2CID 9906394.

منابع

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.