آموزش در آرژانتین
| دبیرخانه آموزش | |
|---|---|
| دبیر | کارلوس تورندل |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۴) | |
| بودجه | ۰٫۹۱٪ از تولید ناخالص داخلی |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | اسپانیایی، انگلیسی |
| باسوادی (۲۰۱۸) | |
| مجموع | ۹۹٫۰٪ |
| مردان | ۹۸٫۹٪ |
| زنان | ۹۹٫۱٪ |
آموزش در آرژانتین مسئولیتی مشترک میان دولت ملی، استان‌ها، ناحیه فدرال و نهادهای خصوصی است. نظام آموزشی آرژانتین از چهار سطح تشکیل می‌شود: پیش‌دبستانی (آموزش اولیه)، ابتدایی، متوسطه و عالی. آموزش در نهادهای دولتی در همه سطوح، از جمله دانشگاه، رایگان است. این نظام بر پایه قانون آموزش ملی شماره ۲۶٫۲۰۶ استوار است که آموزش را یک کالای عمومی و حق فردی و اجتماعی تعریف می‌کند و دولت را ملزم به تضمین آن می‌سازد. بر اساس این قانون، آموزش از چهار سالگی تا پایان دوره متوسطه (۱۷ یا ۱۸ سالگی) اجباری است.
آرژانتین دومین کشور آمریکای لاتین پس از اروگوئه بود که آموزش ابتدایی، متوسطه و دانشگاهی رایگان و باکیفیت را برقرار کرد. این کشور در زمینه آموزش پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌است؛ در سال ۱۸۶۹ میلادی (۱۲۴۸ شمسی) نرخ بی‌سوادی ۸۲ درصد بود، اما بر اساس سرشماری ملی سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹ شمسی)، نرخ باسوادی به ۹۸٫۱ درصد رسید و نرخ بی‌سوادی به ۱٫۹ درصد کاهش یافت که دومین نرخ پایین در آمریکای لاتین است. بر اساس مطالعات یونسکو، نظام آموزشی آرژانتین با برخورداری از ویژگی‌های نهادی که از کالایی‌شدن آموزش جلوگیری می‌کنند، برابری را تضمین می‌کند.
آرژانتین در زمینه دستاوردهای علمی نیز جایگاه برجسته‌ای دارد و تاکنون پنج برنده جایزه نوبل از این کشور برخاسته‌اند: برناردو هوسای، لوئیس فدریکو للویر و سزار میلستین در علوم، و کارلوس لاماس و آدولفو اسکیبل در صلح. دانشگاه بوئنوس‌آیرس بزرگ‌ترین دانشگاه کشور و یکی از ده دانشگاه برتر آمریکای لاتین به‌شمار می‌رود.
پیشینه
سده‌های هفدهم تا نوزدهم
آموزش در آرژانتین پیشینه‌ای پیچیده دارد.[۱] در سال‌های نخست استقرار در سرزمین کنونی آرژانتین، آموزش بر عهده فرقه‌های دینی (فرانسیسکن‌ها، دومینیکن‌ها و بعدها یسوعیان) بود و بر پایه تبلیغ دین و زبان اسپانیایی اجباری استوار بود. یسوعیان اسپانیایی مدرسه سان‌فرانسیسکو (۱۵۹۱) و کالج ایمالکوله کونچسیون (۱۶۱۰) را در شهر سانتافه بنیاد نهادند.
در سال ۱۶۱۳ میلادی (۹۹۲ شمسی)، دانشگاه کوردوبا به دست یسوعیان تأسیس شد که کهن‌ترین دانشگاه کشور و یکی از نخستین دانشگاه‌های آمریکاست.[۱] اخراج یسوعیان از امپراتوری اسپانیا در سال ۱۷۶۷ (۱۱۴۶ شمسی) ضربه سختی به آموزش وارد کرد، زیرا بیشتر نهادهای آموزشی آن روزگار در دست آنان بود.
در دوران استقلال آرژانتین و جنگ‌های داخلی، بودجه آموزش به‌شدت کاهش یافت.[۲] در دوره ریاست‌جمهوری دومینگو فوستینو سارمینتو (۱۸۶۸–۱۸۷۴ / ۱۲۴۷–۱۲۵۳ شمسی)، تأکید بر به‌روزرسانی کشور بر اساس شیوه‌های کشورهای پیشرفته آغاز شد. سارمینتو مهاجرت آموزگاران اروپایی را تشویق کرد و در سراسر کشور مدارس و کتابخانه‌های عمومی ساخت؛ برنامه‌ای که شمار دانش‌آموزان ثبت‌نام‌شده را در پایان دوره ریاست‌جمهوری او دو برابر کرد. نخستین سرشماری ملی در سال ۱۸۶۹ (۱۲۴۸ شمسی) نشان داد که ۸۲ درصد مردم بی‌سواد بودند.[۳]
در سال ۱۸۸۱ میلادی (۱۲۶۰ شمسی)، در دوران ریاست‌جمهوری خولیو روکا، شورای ملی آموزش با فرمان ریاست‌جمهوری تأسیس شد و سارمینتو نخستین رئیس آن گردید. سپس در سال ۱۸۸۴ (۱۲۶۳ شمسی)، قانون ۱۴۲۰ آموزش عمومی تصویب شد که برای نخستین بار آموزش ابتدایی را اجباری، دولتی، لائیک و رایگان برای همه کودکان ۶ تا ۱۴ ساله اعلام کرد.[۴] ویژگی غیردینی این نظام که مدارس مذهبی را از صدور مدارک رسمی مستقیم محروم می‌ساخت، به روابط میان دولت آرژانتین و کلیسای کاتولیک آسیب رساند و به تعارض با سریر مقدس از طریق نونسیوی پاپی انجامید.[۴] در آغاز نخستین دوره ریاست‌جمهوری روکا، ۱۲۱۴ مدرسه دولتی وجود داشت که تا پایان دوره او به ۱۸۰۴ مدرسه رسید و شمار دانش‌آموزان ۱۱۸ درصد افزایش یافت.[۵]
سده بیستم
در آستانه جشن صدساله استقلال در سال ۱۹۱۰ (۱۲۸۹ شمسی)، محتوای میهن‌پرستانه در برنامه‌های درسی تعمیق یافت تا هویت ملی یکپارچه‌ای شکل گیرد. در این چارچوب قانون لائینز به تصویب رسید که نفوذ دولت ملی بر نظام‌های آموزشی استانی را به‌صراحت مشخص کرد.[۶]
پس از اصلاحات دانشگاهی ۱۹۱۸ آرژانتین در سال ۱۹۱۸ (۱۲۹۷ شمسی)، آموزش آرژانتین به‌ویژه در سطح دانشگاهی از دولت و کلیسای کاتولیک مستقل‌تر شد.[۷] این جنبش اصلاحی که در دانشگاه ملی کوردوبا آغاز شد، راه را برای نوسازی نظام دانشگاهی آرژانتین هموار کرد.
در دسامبر ۱۹۴۳ (دی ۱۳۲۲ شمسی)، دیکتاتوری پدرو پابلو رامیرز آموزش دینی را در مدارس دولتی مجدداً برقرار کرد و این تصمیم در ۱۴ مارس ۱۹۴۷ (۲۳ اسفند ۱۳۲۵ شمسی) به قانون مجلس تبدیل شد.[۸]
در دوران حکومت خوآن پرون (۱۹۴۶–۱۹۵۵ / ۱۳۲۵–۱۳۳۴ شمسی)، گسترش دولت رفاه به افزایش چشمگیر ثبت‌نام در مدارس انجامید. در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۹ (اول آذر ۱۳۲۸ شمسی) با امضای فرمان شماره ۲۹٫۳۳۷، دانشگاه‌های ملی آرژانتین رایگان اعلام شدند و این تصمیم مسیر آموزش عالی آرژانتین را برای همیشه دگرگون کرد.[۸] در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳ شمسی)، در چارچوب تعارض میان حکومت پرون و کلیسای کاتولیک، آموزش دینی در مدارس دولتی لغو شد.[۸]
برنامه مقررات‌زدایی و خصوصی‌سازی که کارلوس منم در واکنش به بحران اجتماعی-اقتصادی سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی) دنبال کرد، به تمرکززدایی از نظام آموزش متوسطه انجامید، به‌گونه‌ای که از سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ شمسی) به بعد، اداره و تأمین مالی مدارس متوسطه به مسئولیت استان‌ها درآمد.[۹] هزینه‌های واقعی دولت برای آموزش از بازگشت به دموکراسی در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲ شمسی) به‌طور پیوسته افزایش یافت و در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی) به بیش از ۱۴ میلیارد دلار آمریکا رسید.[۱۰]
دستاوردها
آموزش عالی آرژانتین در دهه ۱۹۶۰ (۱۳۴۰ شمسی) به سطح جهانی دست یافت. آرژانتین تاکنون پنج برنده جایزه نوبل داشته‌است: سه نفر در علوم — برناردو هوسای، لوئیس فدریکو للویر و سزار میلستین — و دو نفر در صلح — کارلوس لاماس و آدولفو اسکیبل.[۱۱][۱۲] این تعداد از کشورهایی مانند ایرلند و اسپانیا که از نظر اقتصادی پیشرفته‌ترند، بیشتر است. افزون بر این، از سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹ شمسی)، آرژانتینی‌ها تنها آمریکای‌جنوبی‌هایی هستند که جوایز رولف شوک دریافت کرده‌اند.[۱۳]
بر اساس سرشماری ۲۰۱۰ (۱۳۸۹ شمسی)، توزیع بالاترین سطح تحصیلی در جمعیت ۲۰ ساله و بالاتر به این شرح است:[۱۴]
| بدون تحصیل رسمی | ابتدایی ناتمام | ابتدایی تمام‌شده | متوسطه ناتمام | متوسطه تمام‌شده | عالی ناتمام | عالی تمام‌شده | دانشگاهی ناتمام | دانشگاهی تمام‌شده |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| % | ۱۱٫۲۱۶٪ | ۲۵٫۴۰۱٪ | ۱۳٫۷۴۵٪ | ۲۰٫۱۰۹٪ | ۱٫۷۷۶٪ | ۵٫۸۹۰٪ | ۳٫۷۱۰٪ | ۶٫۳۹۵٪ |
ویژگی‌ها
.jpg)
قانون ۲۶٫۲۰۶ چهار سطح برای نظام آموزشی ملی تعریف می‌کند:[۱۵]
- آموزش اولیه (پیش‌دبستانی)
- آموزش ابتدایی
- آموزش متوسطه
- آموزش عالی
همچنین هشت شیوه آموزشی در این نظام وجود دارد:[۱۶]
- آموزش فنی-حرفه‌ای
- آموزش هنری
- آموزش ویژه
- آموزش مستمر جوانان و بزرگسالان
- آموزش روستایی
- آموزش چندفرهنگی دوزبانه
- آموزش خانگی و بیمارستانی
- آموزش در بستر محرومیت از آزادی
از سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، آموزش اجباری در سراسر کشور از چهار سالگی تا پایان آموزش متوسطه در نظر گرفته شده‌است.[۱۷] قانون آموزش ملی همچنین مقرر می‌دارد که کشور باید ۶ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را به آموزش اختصاص دهد.[۱۶]
در حال حاضر، نظام‌های آموزشی دولتی و خصوصی در همه سطوح در کنار هم وجود دارند و هر دو توسط دولت ملی تنظیم می‌شوند. نرخ فارغ‌التحصیلی در مقطع متوسطه به‌طور میانگین ۶۰ درصد و در مقطع دانشگاهی ۲۰ درصد است.[۱۸][۱۹]
آموزش ابتدایی
آموزش ابتدایی از ۶ تا ۱۴ سالگی را دربرمی‌گیرد. در برخی استان‌ها، آموزش ابتدایی (EP) از پایه اول تا ششم را شامل می‌شود. بسیاری از مدارسی که پیش از سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴ شمسی) هفت سال آموزش ابتدایی ارائه می‌دادند، مجبور شدند پایه‌های هشتم و نهم را نیز بپذیرند.[۲۰]
آموزش متوسطه
آموزش متوسطه در آرژانتین دو بخش دارد: سال‌های اول تا سوم برای همه مدارس مشترک است (دوره پایه) و سال‌های چهارم تا ششم (در برخی استان‌ها چهارم تا پنجم) بر اساس گرایش‌هایی مانند علوم اجتماعی، علوم طبیعی، هنر، ورزش، طراحی و غیره سازمان‌دهی شده‌است.[۲۰]
در بسیاری از استان‌ها، نظام آموزش متوسطه همچنان به سه گروه سنتی تقسیم می‌شود: مدارس «باچیلر» (با تأکید بر علوم انسانی)، مدارس «کومرسیال» (با تمرکز بر علوم اقتصادی) و «اسکوئلاس تکنیکاس» (با تمرکز بر علوم فنی و تجربی، که معمولاً شش یا هفت سال طول می‌کشد).
در دسامبر ۲۰۰۶ (آذر ۱۳۸۵ شمسی)، مجلس نمایندگان آرژانتین قانون جدید آموزش ملی را تصویب کرد که آموزش متوسطه را اجباری و حقی مسلم اعلام نمود و مدت آموزش اجباری را به ۱۲ سال افزایش داد.[۲۱] دوره گذار این قانون در سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ شمسی) به پایان رسید.
سامانه‌ای از دبیرستان‌های بزرگسالان (معروف به «آثلتیکوس» یا شتاب‌یافته) نیز برای تضمین آموزش متوسطه افراد بالای ۱۸ سال وجود دارد که معمولاً ۲ یا ۳ سال برنامه فشرده را دربرمی‌گیرد.
آموزش بین‌المللی
بر اساس اطلاعات ژانویه ۲۰۱۵ (دی ۱۳۹۳ شمسی)، مشاوره بین‌المللی مدارس (ISC) آرژانتین را دارای ۱۶۰ مدرسه بین‌المللی فهرست کرده‌است.[۲۲] تعریف ISC از «مدرسه بین‌المللی» مدرسه‌ای است که برنامه درسی خود را کلاً یا جزئاً به زبان انگلیسی برای دانش‌آموزان خارج از کشورهای انگلیسی‌زبان ارائه می‌دهد. این تعریف در نشریاتی مانند اکونومیست نیز به‌کار رفته‌است.[۲۳]
آموزش عالی
نظام آموزش عالی آرژانتین بر پایه نظام آموزش عالی اسپانیا (نظام قاره‌ای) استوار است که با مدل آنگلوساکسون تفاوت دارد. این ویژگی از دوران استعمار ریشه گرفته‌است. اصلاحات دانشگاهی ۱۹۱۸ آرژانتین، که در کهن‌ترین دانشگاه کشور یعنی دانشگاه ملی کوردوبا رخ داد، راه را برای نوسازی نظام دانشگاهی آرژانتین هموار کرد.[۷]
آرژانتین شبکه‌ای از ۵۵ دانشگاه ملی دولتی رایگان را در سراسر کشور اداره می‌کند[۲۴] و ۴۹ دانشگاه خصوصی نیز فعال هستند.[۲۵] دانشگاه‌های خصوصی و دینی نیز فراوانند و در حدود یک‌ششم دانشجویان دوره کارشناسی را می‌پذیرند. در مجموع، بیش از ۱٫۵ میلیون دانشجو سالانه در مؤسسات آموزش عالی آرژانتین تحصیل می‌کنند.
مهم‌ترین دانشگاه‌های ملی عبارت‌اند از: دانشگاه بوئنوس‌آیرس (بزرگ‌ترین، با بیش از ۲۵۰٫۰۰۰ دانشجو در سال ۲۰۱۱)، دانشگاه ملی کوردوبا (با ۱۱۰٫۰۰۰ دانشجو و یکی از کهن‌ترین‌های قاره)، دانشگاه ملی لاپلاتا (با ۹۰٫۰۰۰ دانشجو)، دانشگاه ملی روساریو (با ۷۵٫۰۰۰ دانشجو) و دانشگاه ملی فناوری (با ۷۰٫۰۰۰ دانشجو).[۲۶]
سطوح آموزش عالی به این شکل تعریف می‌شوند:[۲۰]
- مؤسسات آموزش عالی: دوره‌های ۱ تا ۵ ساله مرتبط با آموزش یا حرفه‌های فنی مانند معلمی، استادی و کاردانی.
- دانشگاه‌ها: آموزش ۴ تا ۷ ساله حرفه‌ای با درجه‌های گوناگون مانند کارشناسی، مهندسی، پزشکی، حقوق، ترجمه و غیره.
- دوره‌های تکمیلی: آموزش تخصصی و پژوهش‌محور که شامل دوره‌های تخصصی ۱۲ تا ۱۸ ماهه، کارشناسی ارشد (۲۴ تا ۳۰ ماه) و دکترا می‌شود.
نظام ارزشیابی
مقیاس نمره‌دهی در بیشتر مدارس ابتدایی و متوسطه آرژانتین از ۱ تا ۱۰ است:
| ارزشیابی آموزشی | ||
|---|---|---|
| نمره | نوع | |
| ۱۰ | عالی، ممتاز | |
| ۹ و ۸ | بسیار رضایت‌بخش | |
| ۷ و ۶ | رضایت‌بخش | |
| ۵ و ۴ | ناکافی (مردود) | |
| ۳، ۲، ۱ | ناکافی (مردود، معروف به «آپلازو») | |
از ابتدای سال تحصیلی ۲۰۱۹ (۱۳۹۷ شمسی)، در ۱۶ استان از ۲۴ حوزه، نمره ۶ حداقل قبولی است، در حالی که در سایر حوزه‌ها این عدد ۷ است.[۲۷]
پوشش و کیفیت
در حال حاضر، حدود ۱۱٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴ شمسی) در آموزش رسمی ثبت‌نام داشتند:[۲۸]
| سطح | مدارس | آموزگاران ۱ | دانش‌آموزان |
|---|---|---|---|
| اولیه | ۱۶٬۲۹۸ | ۷۹٬۷۲۱ | ۱٬۳۲۴٬۵۲۹ |
| ابتدایی | ۲۲٬۱۹۶ | ۲۸۹٬۸۹۸ | ۴٬۶۸۳٬۹۶۳ |
| متوسطه | ۲۲٬۰۸۰ | ۱۳۳٬۲۲۵ | ۳٬۳۷۲٬۴۱۱ |
| حرفه‌ای | ۱٬۸۷۰ | ۱۵٬۷۴۷ | ۵۰۹٬۱۳۴ |
| دانشگاه | ۸۵ | ۱۱۷٬۳۵۹ | ۱٬۵۲۷٬۳۱۰ |
۱ شامل ۱۸۵٫۷۷۶ آموزگار طبقه‌بندی‌نشده نمی‌شود
نرخ باسوادی کشور در حال حاضر ۹۹ درصد است (۲۰۱۸ / ۱۳۹۷ شمسی).[۲۹] بر اساس آخرین سرشماری، نرخ بی‌سوادی ۱٫۹ درصد و دومین پایین در آمریکای لاتین است.[۳۰]
در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ (۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ شمسی)، دانشگاه‌های دولتی با کاهش بودجه روبه‌رو شدند که به کاهش میانگین کیفیت آموزش انجامید. با این حال، نظام آموزش خصوصی همزمان رشد کرد. در حال حاضر تقریباً یک‌نفر از هر چهار دانش‌آموز ابتدایی و متوسطه، و یک‌نفر از هر شش دانشجوی دانشگاه، در مؤسسات خصوصی تحصیل می‌کند.[۲۸]
آموزگاران
در آرژانتین بیش از ۹۰ درصد آموزگاران دوره ابتدایی زن هستند. میان سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۹۲۱ (۱۲۵۳ تا ۱۳۰۰ شمسی)، ۲٫۶۲۶ آموزگار زن و تنها ۵۰۴ آموزگار مرد فارغ‌التحصیل شدند؛ نسبتی که با گذشت زمان به دلیل پایداری کلیشه‌های جنسیتی نابرابرتر نیز شد.[۲۸]
روز معلم در آرژانتین در ۱۱ سپتامبر (۲۰ شهریور) برگزار می‌شود و به مناسبت درگذشت دومینگو فوستینو سارمینتو در این روز است. سارمینتو که در دوران ریاست‌جمهوری خود (۱۸۶۸–۱۸۷۴ / ۱۲۴۷–۱۲۵۳ شمسی) پایه‌گذار نظام آموزش مدرن آرژانتین به‌شمار می‌رود، به گسترش مدارس و کتابخانه‌ها در سراسر کشور پرداخت.[۱۱]
منابع
- 1 2 Latino, Rosa María (March 2010), "Familia Infancia y Genero" (PDF), La travesía de la libertad ante el Bicentenario, X Seminario Argentino-Chileno, IV Congreso Interoceanico de Estudios Latinoamericanos, Simposio 10, Mendoza, Argentina: 9, ISBN 978-987-9441-40-4
{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:پارامتر اثر با شابک (رده) - ↑ . شابک ۹۵۰۹۰۸۶۲۰۷.
{{cite book}}: از پارامتر ناشناخته|autor=صرف نظر شد (|author=پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Texto original de la ley ۱۴۲۰ de Educación Común aprobada por el Congreso de la Nación».
{{cite journal}}: از پارامتر ناشناخته|fecha=صرف نظر شد (|date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|publicación=صرف‌نظر شد (کمک); یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک) - ↑ «Roca unió la educación con el trabajo». La Nación. ۱۸ de marzo de ۲۰۰۳.
{{cite news}}: از پارامتر ناشناخته|apellidos=صرف‌نظر شد (کمک); تاریخ وارد شده در|تاریخ=|firstنام=بدون|lastنام=در نام وارد شده‌است (کمک) - ↑ «Ley Lainez».
- 1 2 Esti Rein, Mónica. Politics and education in Argentina, 1946–1962. M.E. Sharpe, 1998.
- 1 2 3 Historia del peronismo. شابک ۹۵۰-۴۹-۰۷۸۴-۹.
{{cite book}}: از پارامتر ناشناخته|apellido=صرف نظر شد (|last=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|año=صرف نظر شد (|year=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|editorial=صرف نظر شد (|publisher=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|nombre=صرف نظر شد (|first=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|página=صرف نظر شد (|page=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|ubicación=صرف نظر شد (|location=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|volumen=صرف نظر شد (|volume=پیشنهاد می‌شود) (کمک) - ↑ «Delgado, Marta. Descentralización Educativa: entre una vieja utopía y la cautela». بایگانی‌شده از اصلی در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۵ فوریه ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Economy Ministry: National budget». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «SPU - Secretaría de Políticas Universitarias». www.me.gov.ar. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ مارس ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Science and Education in Argentina». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده) - ↑ «Kungl. Vetenskapsakademien». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ اوت ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۵ مارس ۲۰۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «INDEC (2010 Census): Población de 20 años o más por máximo nivel de instrucción alcanzado». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Ley de Educación Nacional».
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|obra=صرف نظر شد (|work=پیشنهاد می‌شود) (کمک) - 1 2 «Ley de Educación Nacional Nº 26.206» (PDF).
- ↑ «Obligatoriedad escolar desde los 4 años de edad».
- ↑ "Sólo se recibe el 60% de los chicos que entran a la escuela secundaria" (in Spanish). Retrieved 6 de junio de 2018.
{{cite news}}: از پارامتر ناشناخته|apellidos=صرف نظر شد (|last=پیشنهاد می‌شود) (کمک); تاریخ وارد شده در|تاریخ بازبینی=|firstنام=بدون|lastنام=در نام وارد شده‌است (کمک) - ↑ «Solo dos de cada diez argentinos terminan sus estudios universitarios».
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|sitioweb=صرف نظر شد (|website=پیشنهاد می‌شود) (کمک) - 1 2 3 «Ministerio de Educación». بایگانی‌شده از اصلی در ۱ اوت ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Clarín, دسامبر ۲۰۰۶». بایگانی‌شده از اصلی در ۶ سپتامبر ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «International School Consultancy Group > Information > ISC News». بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۵ فوریه ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The new local». The Economist.
- ↑ «Secretaría de Políticas Universitarias - Listado de Universidades Nacionales». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Secretaría de Políticas Universitarias - Listado de Universidades Privadas». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ ژوئن ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Ranking Web de Universidades - Latino America».
- ↑ Fernández، Maximiliano (۲۹ دسامبر ۲۰۱۷). «Córdoba subirá la nota mínima a 7: ¿con cuánto se aprueba en cada provincia?». www.infobae.com.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «INDEC: sistema educativo». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ فوریه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "IDEA - USAID". USAID (in English). Retrieved 21 ژانویه 2025.
- ↑ «Analfabetismo a punto de desaparecer». بایگانی‌شده از اصلی در ۷ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|fecha=صرف نظر شد (|date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|sitioweb=صرف نظر شد (|website=پیشنهاد می‌شود) (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sistema educativo de Argentina». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اسپانیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Educação na Argentina». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای پرتغالی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Argentina». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- فرهنگ در آرژانتین
- آموزش در آرژانتین