آموزش در انگلستان

آموزش در انگلستان
وزارت آموزش بریتانیا
وزیر آموزش بریتانیا
وزیر دولت برای مهارت‌ها، کارآموزی و آموزش عالی[۱]		بریجت فیلیپسون

جاکی اسمیت
بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۰۸–۰۹)
بودجه۶۲٫۲ میلیارد پوند[۲]
داده‌های همگانی
زبان‌های نخستزبان انگلیسی
گونه نظام آموزشیملی
آموزش اجباری۱۸۸۰
باسوادی (۲۰۱۲[۳])
مجموع۹۹٪
نام‌نویسی
مجموع۱۱٫۷ میلیون
ابتدایی۴٫۵۰ میلیون (در مدارس دولتی)[۴] (۲۰۱۶)
متوسطه۲٫۷۵ میلیون (تا سال یازدهم در مدارس دولتی)[۴] (۲۰۱۶)
آموزش عالیآموزش عالی: ۱٬۸۴۴٬۰۹۵[۵] (۲۰۱۴/۱۵)
آموزش تکمیلی: ۲٬۶۱۳٬۷۰۰[۶] (۲۰۱۴/۱۵)
مجموع: ۴٬۴۵۷٬۷۹۵ (۲۰۱۴/۱۵)
گواهی
دیپلم متوسطهسطح ۲ و بالاتر: ۸۷٫۴٪
سطح ۳ و بالاتر: ۶۰٫۳٪
(از نوجوانان ۱۹ ساله در ۲۰۱۵)[۷] سطح ۲ و بالاتر: ۸۱٫۰٪
سطح ۳ و بالاتر: ۶۲٫۶٪
(از بزرگسالان ۱۹–۶۴ ساله در ۲۰۱۴)[۶]
آموزش عالیسطح ۴ و بالاتر: ۴۱٫۰٪
(از بزرگسالان ۱۹–۶۴ ساله در ۲۰۱۴)[۶]

آموزش در انگلستان زیر نظر وزارت آموزش بریتانیا اداره می‌شود که یک نهاد وزارتی زیرمجموعه دولت بریتانیا است. مقام‌های دولت محلی انگلستان مسئول اجرای سیاست‌های آموزش دولتی و مدارس دولتی در سطح محلی هستند. مدارس دولتی می‌توانند گزینشی یا غیرگزینشی باشند. همه مدارس دولتی مشمول ارزیابی و بازرسی توسط نهاد دولتی آفستد (دفتر استانداردهای آموزش، خدمات کودکان و مهارت‌ها) هستند. انگلستان همچنین دارای مدارس خصوصی و آموزش در خانه است و از نظر قانونی، والدین می‌توانند فرزندان خود را از هر روش مناسبی آموزش دهند.

نظام آموزش اجباری دولتی به مراحلی موسوم به «مراحل کلیدی» (Key Stages) تقسیم می‌شود که بر اساس سن دانش‌آموز تا ۳۱ اوت تعیین می‌گردد. مرحله پایه سال‌های نخستین برای سنین ۳ تا ۴ سال است. آموزش ابتدایی به مرحله کلیدی ۱ برای سنین ۵ تا ۷ سال و مرحله کلیدی ۲ برای سنین ۷ تا ۱۱ سال تقسیم می‌شود. آموزش متوسطه به مرحله کلیدی ۳ برای سنین ۱۱ تا ۱۴ سال و مرحله کلیدی ۴ برای سنین ۱۴ تا ۱۶ سال تقسیم می‌شود. در پایان سال یازدهم (در سن ۱۵ تا ۱۶ سالگی) دانش‌آموزان معمولاً در آزمون‌های گواهی عمومی آموزش ثانوی (GCSE) یا سایر مدارک سطح ۱ یا ۲ شرکت می‌کنند.

آموزش تا سن ۱۸ سالگی اجباری است؛ بنابراین آموزش پس از ۱۶ سالگی می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد و ممکن است دانشگاهی یا حرفه‌ای باشد. این مرحله می‌تواند شامل ادامه تحصیل در مدرسه، موسوم به فرم ششم، و منتهی به مدارک سطح پیشرفته A یا سایر مدارک سطح ۳ باشد. همچنین می‌تواند شامل کارآموزی‌های مبتنی بر کار، دوره‌های آموزشی و داوطلبانه باشد. نظام کارشناسی تنظیم‌شده (RQF) آزمون‌های ملی مدرسه و مدارک آموزش حرفه‌ای را پوشش می‌دهد. آموزش عالی اغلب با یک دوره سه‌ساله کارشناسی آغاز می‌شود. مدارک تحصیلات تکمیلی شامل کارشناسی ارشد (آموزشی یا پژوهشی) و مدارک پژوهشی دکترا هستند که معمولاً حداقل سه سال به طول می‌انجامند.

پیشینه آموزش انگلستان

در طول قرون وسطی، مدارسی برای آموزش زبان لاتین به پسران اشراف‌زاده‌ای که قرار بود کشیش یا راهب شوند یا در دستگاه حکومتی یا قضایی خدمت کنند، تأسیس شدند. دو دانشگاه وابسته به کلیسا تأسیس شدند: دانشگاه آکسفورد و دانشگاه کمبریج، برای کمک به آموزش بیشتر روحانیان مسیحی کاتولیک.[۸]

آموزش در انگلستان تا سده نوزدهم پیوندی نزدیک با نهادهای دینی داشت؛ هرچند مدارس خیریه و «مدارس دستور زبان رایگان» که به کودکان با هر باور دینی پذیرش می‌دادند، در دوره مدرن اولیه رواج بیشتری یافتند.

مدارس عمومی و دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج نقش مهمی در پیشرفت ورزش‌های مدرن ایفا کردند؛ از جمله از طریق بازی‌های فوتبال مدارس عمومی انگلیسی و قوانین کمبریج که در ۱۸۴۸ وضع شدند.[۹][۱۰] این فرایند ورزش‌های بریتانیایی را در سطح جهانی منتشر ساخت.[۱۱]

اصلاحات سده نوزدهم گسترش آموزش را تسریع بخشید و مدارس دولتی گسترده‌ای را پدیدآورد. تا سال ۱۸۷۰ همه مدارس از نوع خیریه یا خصوصی بودند؛ اما در آن سال قانون آموزش ابتدایی ۱۸۷۰ به دولت‌های محلی اجازه داد تا مدارس ابتدایی موجود را تکمیل کنند. قانون آموزش ۱۹۰۲ به مقامات محلی اجازه داد تا مدارس متوسطه ایجاد کنند. قانون آموزش ۱۹۱۸ شهریه مدارس ابتدایی را لغو کرد.[۱۲]

کالج‌های زنان در سده نوزدهم برای دسترسی زنان به آموزش دانشگاهی تأسیس شدند؛ اولین آن‌ها کالج بدفورد، لندن (۱۸۴۹)، کالج گیرتون، کمبریج (۱۸۶۹) و کالج نیونهام، کمبریج (۱۸۷۱) بودند. دانشگاه لندن در ۱۸۶۸ آزمون‌های ویژه زنان را برگزار کرد و در ۱۸۷۸ درجات دانشگاهی خود را برای زنان گشود.[۱۳] کالج دانشگاهی بریستول (امروز دانشگاه بریستول) در ۱۸۷۶ نخستین نهاد آموزش عالی مختلط شد،[۱۴] و کالج دانشگاهی لندن در ۱۸۷۸ از پی آن آمد (که از ۱۸۷۱ برخی کلاس‌های مختلط داشت).[۱۵]

آموزش اجباری از نظر قانونی

مدرسه کراسلی هیث، یک مدرسه دستور زبان و فرم ششم در هلیفکس (یورکشایر غربی)

آموزش یا کارآموزی برای همه کودکان ۵ تا ۱۸ ساله اجباری است. دانش‌آموزان باید تا سن ۱۶ سالگی در محیط سنتی مدرسه بمانند. پس از این سن، ملزم‌اند تا هجدهمین سالروز تولد خود به آموزش یا کارآموزی ادامه دهند؛ یا از طریق آموزش تکمیلی تمام‌وقت، یا کارآموزی، یا کار یا داوطلبی همراه با آموزش پاره‌وقت.[۱۶][۱۷] آموزش مدرسه‌ای و فرم ششم که دولت فراهم می‌کند از محل مالیات تأمین می‌شود.

کودک در طول سال تحصیلی که ۵ ساله می‌شود، آموزش ابتدایی را آغاز می‌کند.[۱۸] کودکان بین ۳ تا ۵ سال حق دارند از ۶۰۰ ساعت در سال آموزش پیش از دبستان اختیاری و دولتی بهره‌مند شوند. این آموزش می‌تواند در «گروه‌های بازی»، مهدکودک‌ها، مراکز مراقبت اجتماعی یا کلاس‌های مهدکودک در مدارس ارائه شود.[۱۹]

بنابراین همه کودکان انگلستان باید از نخستین «روز مقرر» که پس از پنجمین سالروز تولدشان می‌افتد، آموزش مؤثری دریافت کنند (در مدرسه یا غیر آن) و باید تا آخرین جمعه ژوئن در سال تحصیلی که ۱۶ ساله می‌شوند در مدرسه بمانند.[۲۰][۲۱] روزهای مقرر ۳۱ اوت، ۳۱ دسامبر و ۳۱ مارس هستند.[۲۲] سال تحصیلی از اول سپتامبر آغاز می‌شود (یا اول اوت اگر ترمی در اوت شروع شود).[۲۳]

مراحل اجباری آموزش به یک مرحله پایه، چهار مرحله کلیدی و آموزش پس از ۱۶ سالگی تقسیم می‌شوند که گاه به‌صورت غیررسمی «مرحله کلیدی پنج» نامیده می‌شود و اشکال گوناگونی از جمله فرم ششم را دربرمی‌گیرد.

انواع مدارس

اصطلاحات و نام‌های گوناگونی برای مدارس و مراحل مختلفی که یک دانش‌آموز در طول دوره اجباری تحصیل طی می‌کند وجود دارد. مدارس دستور زبان مدارس گزینشی هستند که از سن ۱۱ سالگی دانش‌آموز می‌پذیرند؛ معمولاً دولتی‌اند، هرچند نمونه‌های مستقل با شهریه هم وجود دارند. مدارسی که آموزش پیش از دبستان ارائه می‌دهند معمولاً از سن ۳ سالگی دانش‌آموز می‌پذیرند؛ با این حال برخی مدارس کودکان کم‌سن‌تر را هم می‌پذیرند.[۲۴]

مرحله کلیدیسالآزمون پایانیسن[۲۵]مدارس دولتیمدارس دولتی گزینشیمدارس مستقل با شهریه
سال‌های نخستیننرسری (یا پیش‌دبستانی)هیچ‌کدام، هرچند مدارس فردی ممکن است آزمون‌های پایان سال برگزار کنند. ۳ تا ۴ابتدایی پایین‌تر دوره اولبرنامه‌های گوناگون «با استعداد و ممتاز» در مدارس دولتی و مستقل.[۲۶]پیش‌آمادگی
پذیرش (یا پایه)۴ تا ۵
KS1سال ۱۵ تا ۶
سال ۲۶ تا ۷
KS2سال ۳۷ تا ۸ دوره دوم
سال ۴۸ تا ۹آمادگی یا دوره اول
سال ۵۹ تا ۱۰ متوسط
سال ۶ارزیابی‌های برنامه درسی ملی
آزمون ورودی مدارس دستور زبان، اغلب ۱۱-پلاس		۱۰ تا ۱۱
KS3سال ۷هیچ‌کدام، هرچند مدارس ممکن است آزمون‌های پایان سال یا آزمون‌های آزمایشی GCSE برگزار کنند.۱۱ تا ۱۲جامع یا متوسطه دوره پایین‌تر جامع، متوسطه یا ارشد مدرسه دستور زبان و آکادمی‌های گزینشی
سال ۸۱۲ تا ۱۳
سال ۹۱۳ تا ۱۴ بالاترارشد (مدرسه عمومی/خصوصی)
KS4سال ۱۰۱۴ تا ۱۵ کالج فنی دانشگاهی دوره بالاتر
سال ۱۱GCSE۱۵ تا ۱۶
KS5سال ۱۲سطح پیشرفته فرعی یا آزمون‌های پایان سال۱۶ تا ۱۷ کالج فرم ششم کالج آموزش تکمیلی مدرسه ریاضی
سال ۱۳A-levels، T-levels، بکالوریای بین‌المللی و غیره۱۷ تا ۱۸

مدارس دولتی

حدود ۹۳ درصد از کودکان ۳ تا ۱۸ ساله بدون هزینه (به جز فعالیت‌هایی مانند شنا، بازدیدهای فرهنگی، بازدیدهای تئاتر و اردوهای مدرسه که پرداخت داوطلبانه می‌توان درخواست کرد، و هزینه‌های محدود در مدارس شبانه‌روزی دولتی) در مدارس دولتی هستند.[۲۷]

همه مدارس از نظر قانونی ملزم به داشتن وب‌سایتی هستند که باید جزئیات حکمرانی، مالی، هدف برنامه درسی و سیاست‌های حفاظت از کارکنان و دانش‌آموزان را در آن منتشر کنند.[۲۸][۲۹]

انواع مدارس در انگلستان عبارت‌اند از:

آکادمی هال ترینیتی هاوس، نمونه‌ای از مدرسه آکادمی شهری در ریدینگ شرقی یورک‌شر
  • مدارس آکادمی: توسط دولت کارگری ۱۹۹۷–۲۰۱۰ برای جایگزینی مدارس کم‌عملکرد در مناطق دارای محرومیت اجتماعی و اقتصادی بالا ایجاد شدند. هزینه‌های راه‌اندازی آن‌ها معمولاً از منابع خصوصی تأمین می‌شود و هزینه‌های جاری از محل دولت مرکزی پرداخت می‌گردد و مانند مدارس بنیادی از کنترل مستقیم مقامات محلی آزاد هستند.[۳۰]
  • مدارس اجتماعی: مقام محلی کارکنان مدرسه را استخدام می‌کند، زمین و ساختمان‌های مدرسه را در اختیار دارد و مسئولیت اصلی پذیرش دانش‌آموز را بر عهده دارد.
  • مدارس آزاد: توسط ائتلاف محافظه‌کار-لیبرال دموکرات معرفی شدند. این مدارس که توسط والدین، معلمان، مؤسسات خیریه یا کسب‌وکارها راه‌اندازی می‌شوند، با پول مالیاتی تأمین مالی می‌شوند، غیرگزینشی هستند و مانند مدارس بنیادی و آکادمی‌ها تحت کنترل مقام محلی نیستند. بیست‌وچهار مدرسه آزاد اول در پاییز ۲۰۱۱ گشایش یافتند.
مدرسه موزلی، نمونه‌ای از یک مدرسه بنیادی در بیرمنگام
  • مدارس بنیادی: در این مدارس هیئت اداره‌کننده کارکنان را استخدام می‌کند و مسئولیت اصلی پذیرش را بر عهده دارد.
  • مدارس داوطلبانه کمک‌یافته: این مدارس اغلب وابسته به نهادهای دینی هستند.
  • کالج‌های فنی دانشگاهی: نهادهایی تخصصی برای دانش‌آموزان ۱۴ تا ۱۹ ساله.
  • مدارس ریاضی: مدارس تخصصی ریاضیات.

مدارس مستقل (خصوصی)

حدود ۷ درصد از کودکان واجد شرایط تحصیل در انگلستان در مدارس خصوصی با شهریه تحصیل می‌کنند.[۳۱]

برخی مدارس مستقل برای پسران ۱۳ تا ۱۸ ساله به دلایل تاریخی به نام «پابلیک اسکول» (public school) شناخته می‌شوند؛ در حالی که مدارس برای کودکان ۸ تا ۱۳ ساله «مدرسه آمادگی» (preparatory school) نامیده می‌شوند. برخی مدارس بورسیه‌هایی برای دانش‌آموزان با استعداد یا از خانواده‌های کم‌درآمد ارائه می‌دهند.

مدارس مستقل ملزم به پیروی از برنامه درسی ملی نیستند و معلمان آن‌ها از نظر قانونی ملزم به داشتن مدرک رسمی تدریس نیستند.[۳۲]

آموزش عالی

آموزش عالی اغلب با یک دوره سه‌ساله کارشناسی آغاز می‌شود. مدارک تحصیلات تکمیلی شامل کارشناسی ارشد (آموزشی یا پژوهشی) و مدارک پژوهشی در مقطع دکترا هستند که معمولاً حداقل سه سال به طول می‌انجامند. چارچوب مدارک آموزش عالی (FHEQ) که به RQF گره خورده‌است، درجه‌ها و سایر مدارک نهادهای اعطاکننده درجه را پوشش می‌دهد.[۳۳]

نظام دانشگاهی انگلستان بر اساس رتبه‌بندی‌های بین‌المللی مانند رتبه‌بندی دانشگاهی شانگهای (ARWU) از بهترین‌های جهان به‌شمار می‌آید.[۳۴]

مدارک و صلاحیت‌ها

نظام کارشناسی تنظیم‌شده (RQF) آزمون‌های ملی مدرسه و مدارک آموزش حرفه‌ای را پوشش می‌دهد.[۳۵] در پایان سال یازدهم (حدود ۱۶ سالگی) دانش‌آموزان معمولاً در آزمون‌های گواهی عمومی آموزش ثانوی (GCSE) یا سایر مدارک سطح ۱ یا ۲ شرکت می‌کنند.

پس از GCSE، دانش‌آموزان می‌توانند در فرم ششم یا کالج ثبت‌نام کنند که آن‌ها را برای مدارک پیشرفته آماده می‌کند. مسیرهای مختلفی در دسترس است از جمله: A-levels، شورای آموزش تجارت و فناوری (BTEC)، بکالوریای بین‌المللی (IB) و T-levels.[۳۳]

آموزش و ورزش

مدارس عمومی و دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج نقش محوری در توسعه ورزش‌های مدرن ایفا کردند. ورزش‌هایی که ابتدا برای حل نیازهای آموزشی طبقه بالا ابداع شدند، از طریق قوانین کمبریج (۱۸۴۸) و رقابت‌های مدرسه‌ای در سطح جهانی منتشر شدند.[۳۶][۱۰]

منابع

  1. ↑ از فوریه ۲۰۲۳، آموزش عالی زیر نظر وزارت آموزش قرار دارد؛ علم و نوآوری زیر نظر وزارت علوم، نوآوری و فناوری
  2. ↑ Table 1 Total Departmental spending, Departmental report 2008 بایگانی‌شده در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, وزارت نوآوری، دانشگاه‌ها و مهارت‌ها. £14.3 billion spending on HE, £4.9 billion on FE.
  3. ↑ "U.K. Literacy Rate 1990-2020". www.macrotrends.net.
  4. 1 2 "National pupil projections: July 2016". Department for Education. July 2016. Retrieved 16 July 2016.
  5. ↑ "Higher Education Student Enrolments and Qualifications Obtained at Higher Education Providers in the United Kingdom 2014/15". Higher Education Statistics Agency. Archived from the original on 16 اوت 2016. Retrieved 16 ژوئیه 2016.
  6. 1 2 3 "Further education and skills: statistical first release (SFR)". Department for Business, Innovation and Skills. 23 June 2016.
  7. ↑ "Level 2 and 3 attainment by young people aged 19 in 2015". Department for Education. 7 April 2016. Retrieved 16 July 2016.
  8. ↑ "The Public Schools' Cult of Sport in Victorian Times". victorianweb.org. Retrieved 2025-05-17.
  9. ↑ "Cambridge University FA rules football hall of fame honour". BBC News (in British English). 2016-10-19. Retrieved 2025-05-17.
  10. 1 2 Nigel, Fenner (2023). Cambridge Sport: in Fenner's Hands. Cambridge Sports Tours. ISBN 978-1-73933-040-8.
  11. ↑ Holt, Richard (1990). Sport and the British: A Modern History (in English). Clarendon Press. pp. 6–7. ISBN 978-0-19-285229-8.
  12. ↑ Alison McCarty (6 June 2018). "Worldwide Perspective on Education and Women from University of London Alumni". University of London. Archived from the original on 15 August 2021. Retrieved 8 August 2018.
  13. ↑ Alison McCarty (6 June 2018). "Worldwide Perspective on Education and Women from University of London Alumni". University of London. Archived from the original on 15 August 2021. Retrieved 8 August 2018.
  14. ↑ "Our history". University of Bristol. Retrieved 8 August 2018.
  15. ↑ "Women, Economics and UCL in the late 19th Century". Department of Economics. University College London. 13 April 2018. Retrieved 8 August 2018.
  16. ↑ "School leaving age". Gov.UK. Retrieved 19 November 2025.
  17. ↑ "School leaving age: Can you leave school at 16 and what are your options?". Gov.UK. 11 January 2024. Retrieved 19 November 2025.
  18. ↑ "Schools in Great Britain". Rogalinski.com. Archived from the original on 18 مه 2012. Retrieved 7 ژانویه 2012.
  19. ↑ "England - Free childcare for children aged 9-months to 4-years old". Working Families (in British English). 2021-11-15. Retrieved 2025-08-22.
  20. ↑ "School leaving age". Gov.uk. Retrieved 16 July 2016.
  21. ↑ "School attendance and absence: the law". Directgov.
  22. ↑ "The Education (Start of Compulsory School Age) Order 1998". The National Archives.
  23. ↑ The Education (Information as to Provision of Education) (England) Regulations 1994, Statutory Instrument 1994 No. 1256, UK Parliament.
  24. ↑ "The national curriculum". Gov.uk. Retrieved 16 July 2016.
  25. ↑ "The national curriculum". Gov.uk (in English). Retrieved 29 September 2020.
  26. ↑ "Educating the gifted child". The Good Schools Guide. 3 January 2015.
  27. ↑ Jeevan Vasagar (31 January 2012). "State boarding school boom: surge in pupils living away from home". The Guardian.
  28. ↑ "What academies, free schools and colleges should publish online". Gov.uk (in English). Retrieved 6 October 2020.
  29. ↑ "What maintained schools must publish online". Gov.uk (in English). Retrieved 6 October 2020.
  30. ↑ "What are Academies?". Standards Site. Department for Children, Schools and Families. Archived from the original on 7 دسامبر 2008. Retrieved 10 دسامبر 2008.
  31. ↑ "Research" (in English). Retrieved 20 October 2023.
  32. ↑ "Education and Training Statistics for the United Kingdom: 2008". Archived from the original on 22 December 2008.
  33. 1 2 "Compare different qualifications". Gov.uk. Retrieved 16 July 2016.
  34. ↑ "ShanghaiRanking's Academic Ranking of World Universities". Retrieved 28 April 2022.
  35. ↑ "What qualification levels mean". Gov.uk (in English). Retrieved 2023-10-20.
  36. ↑ Smith, Ronald Austin (1988). Sports and Freedom: The Rise of Big-time College Athletics (in English). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-506582-4.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.