آموزش در ایرلند شمالی
| وزارت آموزش (ایرلند شمالی) | |
|---|---|
| وزیر آموزش | پل گیوان MLA |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۱–۲۰۲۲) | |
| بودجه | ۲٫۳ میلیارد پوند |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | انگلیسی، ایرلندی |
| گونه نظام آموزشی | منطقه‌ای |
| آموزش اجباری | ۱۸۳۱ |
| باسوادی (2003[۱]) | |
| مجموع | ۹۹٪ |
| مردان | ۹۹٪ |
| زنان | ۹۹٪ |
| زندگی در ایرلند |
|---|
| فرهنگ |
| اقتصاد |
|
| کلیات |
|
| جامعه |
|
| سیاست |
|
| سیاست‌گذاری‌ها |
آموزش در ایرلند شمالی از نظام‌های آموزشی بکاررفته در سایر بخش‌های بریتانیا متمایز است، هرچند شباهت‌هایی با ولز دارد. این نظام از جهت پیشینهٔ مشترک در توسعهٔ نظام مدارس ملی و خدمت به جامعه‌ای با جمعیت نسبتاً روستایی، به جمهوری ایرلند نزدیک‌تر است. سن کودک در اول ژوئیه هر سال، نقطهٔ ورود او به مرحلهٔ آموزشی مربوطه را در این منطقه تعیین می‌کند؛ در حالی که در انگلستان و ولز این تاریخ اول سپتامبر است.
ایرلند شمالی، همانند سراسر جزیرهٔ ایرلند، یکی از جوان‌ترین جمعیت‌ها در اروپا را دارد و در میان چهار کشور تشکیل‌دهندهٔ بریتانیا، بالاترین نسبت کودکان زیر شانزده سال را به خود اختصاص می‌دهد. در سال تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲، منظومهٔ آموزش مدرسه‌ای این منطقه دربرگیرندهٔ ۱٬۱۲۴ مدرسه از انواع گوناگون و حدود ۳۴۶٬۰۰۰ دانش‌آموز بود. دو دانشگاه اصلی این منطقه دانشگاه کوئینز بلفاست و دانشگاه اولستر هستند.
نظام آموزشی ایرلند شمالی از دورهٔ پیش‌دبستانی تا آموزش عالی را دربرمی‌گیرد و زیر نظر هیئت اجرایی ایرلند شمالی اداره می‌شود. وزارت آموزش مسئول آموزش پیش از مدرسه، ابتدایی، متوسطه و ویژه است، در حالی که آموزش عالی و فنی‌وحرفه‌ای در حوزهٔ اختیارات وزارت اقتصاد قرار دارد. آموزش در این منطقه با تنوع فرهنگی، مذهبی و زبانی جامعه پیوندی عمیق دارد و مدارس به گروه‌های گوناگونی از جمله مدارس کنترل‌شده، مدارس کاتولیک، مدارس تلفیقی و مدارس داوطلبانه تقسیم می‌شوند.
دیدکلی
ایرلند شمالی همانند سراسر جزیرهٔ ایرلند، یکی از جوان‌ترین جمعیت‌ها در اروپا را دارد و در میان چهار کشور بریتانیا، بالاترین نسبت کودکان زیر شانزده سال (۲۱٪ در میانهٔ سال ۲۰۱۹) را به خود اختصاص می‌دهد.[۲]
در سال تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲، منظومهٔ آموزش مدرسه‌ای این منطقه دربرمی‌گرفت:[۳]
- ۷۹۶ مدرسهٔ ابتدایی با ۱۷۲٬۰۰۰ دانش‌آموز؛
- ۱۹۲ مدرسهٔ متوسطه با ۱۵۲٬۰۰۰ دانش‌آموز؛
- ۱۲۶ مدرسهٔ متوسطهٔ غیرگرامری با ۸۶٬۰۰۰ دانش‌آموز؛
- ۶۶ مدرسهٔ گرامری (دبیرستان علمی) با ۶۵٬۰۰۰ دانش‌آموز؛
- ۹۴ مدرسهٔ کودکستانی با ۵٬۸۰۰ دانش‌آموز؛
- ۳۹ مدرسهٔ ویژه با ۶٬۶۰۰ دانش‌آموز (ویژهٔ کودکان با نیازهای آموزشی خاص)؛ و
- ۱۴ مدرسهٔ مستقل با ۷۰۰ دانش‌آموز.
ثبت‌نام در آموزش فنی‌وحرفه‌ای و عالی در سال ۲۰۱۹–۲۰۲۰ (پیش از اختلالات ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹) به شرح زیر بود:[۴][۵][۶]
- شش کالج آموزش فنی‌وحرفه‌ای منطقه‌ای با ۱۳۲٬۰۰۰ دانشجو؛
- دو دانشگاه — دانشگاه کوئینز بلفاست و دانشگاه اولستر — با ۵۳٬۰۰۰ دانشجو؛
- دو کالج تربیت معلم — کالج دانشگاهی استرانمیلیس و کالج دانشگاهی سنت ماری، بلفاست — با ۲٬۲۰۰ دانشجو؛
- کالج کشاورزی، خوراک و توسعهٔ روستایی با ۱٬۷۰۰ دانشجو در سه پردیس؛ و
- دانشگاه آزاد انگلستان با ۴٬۲۰۰ دانشجو.
آمار آموزشی ایرلند شمالی توسط وزارت آموزش و وزارت اقتصاد منتشر می‌شود.
پیشینه
برای آگاهی از پیشینهٔ این نظام پیش از تقسیم ایرلند در دههٔ ۱۹۲۰، نگاه کنید به تاریخ آموزش در ایرلند.
مدیریت
آموزش به مجلس ایرلند شمالی واگذار شده‌است. بخش‌های دولتی که عمدتاً مسئول سیاست‌گذاری آموزشی هستند، بر پایهٔ سطوح گوناگون نظام آموزشی مسئولیت‌هایی دارند. وزارت آموزش (ایرلند شمالی) مسئول آموزش پیش از مدرسه، ابتدایی، متوسطه و ویژه، سیاست‌گذاری در حوزهٔ کار با جوانان، ارتقای روابط مجتمعی درون مدارس و میان آن‌ها، و آموزش و حقوق معلمان است. آموزش فنی‌وحرفه‌ای و عالی در حوزهٔ اختیارات وزارت اقتصاد و وزارت کشاورزی، محیط زیست و امور روستایی قرار دارد.
سازمان آموزش (EA) مسئول تضمین ارائهٔ خدمات آموزش کودکستانی، ابتدایی و متوسطه برای برآوردن نیازهای کودکان و جوانان و ارائهٔ پشتیبانی از خدمات جوانان است. این سازمان در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد و خدمات آن پیش از آن توسط پنج شورای آموزش و کتابخانه از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد ارائه می‌شد. هریک از شوراهای پیشین، اکنون یک زیرمنطقه از سازمان آموزش را تشکیل می‌دهند:
| زیرمنطقهٔ سازمان آموزش | محدودهٔ جغرافیایی | ||
|---|---|---|---|
| ۱. | بلفاست (پیشتر BELB) |  | |
| ۲. | شمال شرقی (پیشتر NEELB) | آنتریم، بالیمنا، بالیمانی، کاریکفرگوس، کولرین، لارن، ماگرافلت، مویل، نیوتاون‌ابی | |
| ۳. | جنوب شرقی (پیشتر SEELB) | آردس، کاسلریا، داون، لیزبرن و نورث داون | |
| ۴. | جنوبی (پیشتر SELB) | آرماق، بانبریج، کوکستاون، کریگاوون، دانگانون و ساوث تایرون، نیوری و مورن | |
| ۵. | غربی (پیشتر WELB) | دری، فرمانا، لیماوادی، اوما، استرابان | |
برنامهٔ درسی
بیشتر آزمون‌های برگزارشده و برنامه‌های آموزشی مدارس ایرلند شمالی توسط شورای برنامهٔ درسی، امتحانات و ارزیابی (CCEA) تنظیم می‌شود. همهٔ مدارس در ایرلند شمالی از «برنامهٔ درسی ایرلند شمالی» پیروی می‌کنند که بر پایهٔ برنامهٔ درسی ملی مورد بهره‌گیری در انگلستان و ولز بنا شده‌است. دانش‌آموزان در سن یازده سالگی، هنگام ورود به آموزش متوسطه، طیف گسترده‌ای از درس‌ها را از نه «حوزهٔ یادگیری» فرامی‌گیرند:[۷][۸] زبان و سواد، ریاضیات و اعداد، زبان‌های مدرن، هنرها، محیط زیست و جامعه، علوم و فناوری، یادگیری برای زندگی و کار، تربیت بدنی، و آموزش دینی.
| حوزهٔ یادگیری | رشته‌های اجباری |
|---|---|
| زبان و سواد | انگلیسی، ایرلندی (تنها در مدارس با آموزش به زبان ایرلندی)، آموزش رسانه |
| ریاضیات و اعداد | ریاضیات، سواد مالی |
| زبان‌های مدرن | یک زبان رسمی اتحادیهٔ اروپا (به جز انگلیسی و ایرلندی در مدارس ایرلندی‌زبان) |
| هنرها | هنر و طراحی، نمایش، موسیقی |
| محیط زیست و جامعه | تاریخ، جغرافیا |
| علوم و فناوری | علوم، فناوری و طراحی |
| یادگیری برای زندگی و کار | اشتغال‌پذیری، اقتصاد خانه، شهروندی محلی و جهانی، رشد فردی |
| تربیت بدنی | تربیت بدنی |
| آموزش دینی | آموزش دینی |
| درس‌های غیراجباری ارائه‌شده در برخی مدارس | فناوری اطلاعات یک زبان رسمی دیگر اتحادیهٔ اروپا عربی،[۹] لاتین، چینی ماندارین[۱۰] یا زبانی غیر اروپایی |
در سن چهارده سالگی، دانش‌آموزان درس‌هایی را که می‌خواهند برای آزمون‌های گواهی عمومی آموزش ثانوی (GCSE) ادامه دهند، انتخاب می‌کنند. در حال حاضر، بهره‌گیری از دروس زبان انگلیسی و ریاضیات اجباری است، هرچند در برخی مدارس دروسی مانند ادبیات انگلیسی، فرانسه، یادگیری برای زندگی و کار، مطالعات دینی و علوم نیز ممکن است اجباری باشند. دانش‌آموزان معمولاً هشت یا نه درس GCSE مطالعه می‌کنند و گاه تا ده یا یازده درس. GCSE پایان آموزش اجباری در ایرلند شمالی را نشان می‌دهد.
در سن شانزده سالگی، برخی دانش‌آموزان در مدرسه می‌مانند و مقطع پیشرفته (AS و A2) یا مدارک حرفه‌ای مانند سطوح پیشرفتهٔ کاربردی را انتخاب می‌کنند؛ بسیاری نیز وارد کالج‌های فنی‌وحرفه‌ای می‌شوند. دانش‌آموزانی که مقطع AS و A2 را انتخاب می‌کنند معمولاً سه یا چهار درس برمی‌گزینند و موفقیت در این مقطع پذیرش در دانشگاه را تعیین می‌کند.
مراحل آموزشی
آموزش پیش از دبستان در ایرلند شمالی اختیاری است و مرحلهٔ پیش‌دبستانی را برای کودکان سه و چهارساله دربرمی‌گیرد.
آموزش ابتدایی سه مرحله را دربرمی‌گیرد — بنیادی، مرحلهٔ کلیدی ۱ و مرحلهٔ کلیدی ۲:
- مرحلهٔ بنیادی
- کلاس آمادگی، سن ۴ (اختیاری)
- ابتدایی ۱، سن ۴ تا ۵
- ابتدایی ۲، سن ۵ تا ۶
- مرحلهٔ کلیدی ۱
- ابتدایی ۳، سن ۶ تا ۷
- ابتدایی ۴، سن ۷ تا ۸
- مرحلهٔ کلیدی ۲
- ابتدایی ۵، سن ۸ تا ۹
- ابتدایی ۶، سن ۹ تا ۱۰
- ابتدایی ۷، سن ۱۰ تا ۱۱
آموزش متوسطه (پس از ابتدایی) تا سه مرحله را دربرمی‌گیرد — مرحلهٔ کلیدی ۳، مرحلهٔ کلیدی ۴ و مرحلهٔ کلیدی ۵:
- مرحلهٔ کلیدی ۳
- سال ۸، سن ۱۱ تا ۱۲
- سال ۹، سن ۱۲ تا ۱۳
- سال ۱۰، سن ۱۳ تا ۱۴
- مرحلهٔ کلیدی ۴
- سال ۱۱، سن ۱۴ تا ۱۵
- سال ۱۲، سن ۱۵ تا ۱۶ (شامل آزمون‌های GCSE)
- مرحلهٔ کلیدی ۵
- سال ۱۳، سن ۱۶ تا ۱۷ (شامل آزمون‌های AS)
- سال ۱۴، سن ۱۷ تا ۱۸ (شامل آزمون‌های A2)
گرچه وزارت آموزش از «سال ۸ تا سال ۱۴» برای آموزش متوسطه بهره می‌گیرد، برخی مدارس همچنان از اصطلاحات سنتی «فرم اول تا پنجم»، «ششم پایین» و «ششم بالا» استفاده می‌کنند. جوانان می‌توانند پس از مرحلهٔ کلیدی ۴ در یک مدرسهٔ متوسطه (اغلب مدرسهٔ گرامری) یا کالج آموزش فنی‌وحرفه‌ای به تحصیل ادامه دهند. طیف گسترده‌ای از مدارک آموزش عالی از طریق کالج‌های فنی‌وحرفه‌ای، دانشگاه‌ها و دیگر مؤسسات، از جمله کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا، در دسترس است.
انتقال به آموزش متوسطه
بیشتر دانش‌آموزان دورهٔ ابتدایی به مدارس متوسطهٔ غیرگرامری منتقل می‌شوند. با این حال، مسئلهٔ انتقال به دورهٔ متوسطه و گزینش تحصیلی توجه رسانه‌ای بالایی دارد، چرا که بسیاری از والدین جایگاه فرزندشان در مدرسهٔ گرامری را نوعی تحرک اجتماعی می‌دانند. در سال ۲۰۲۱–۲۰۲۲، ۵۷٪ از جوانان در آموزش متوسطه (۸۷٬۰۰۰ دانش‌آموز) در مدارس غیرگرامری تحصیل می‌کردند و ۴۳٪ در مدارس گرامری (۶۵٬۰۰۰ دانش‌آموز).[۳]
قانون آموزش ایرلند شمالی ۱۹۴۷ نظامی مدرسه‌ای را معرفی کرد که شامل آزمون دولتی یازده‌ساله‌ها به عنوان آزمون ورودی برای مدارس گرامری بود؛ این آزمون پیشتر در ۱۹۴۴ در انگلستان و ولز معرفی شده بود. این آزمون به عنوان نوعی گزینش تحصیلی در ایرلند شمالی حفظ شد، در حالی که انگلستان و ولز به سمت نظام مدرسهٔ فراگیر حرکت کردند.
اختلاف نظر سیاسی دربارهٔ گزینش تحصیلی — با یونیونیست‌ها که عموماً موافق و ناسیونالیست‌ها و حزب اتحاد که عموماً مخالف بودند — بازتاب‌دهندهٔ اختلافات میان محافظه‌کاران و کارگری در بریتانیا بود.
مارتین مک‌گینس به عنوان وزیر آموزش در نخستین مجلس ایرلند شمالی پس از پیمان جمعه نیک، بررسی انتقال به دورهٔ متوسطه — گزارش برنز — را سفارش داد که در سال ۲۰۰۱ پایان دادن به آزمون یازده‌ساله‌ها را پیشنهاد کرد. در مشاوره‌های عمومی پس از آن، اکثر پاسخ‌دهندگان از لغو این آزمون حمایت کردند، اما خواستار ادامهٔ گزینش تحصیلی از راه‌های دیگر بودند.
مجلس در نوامبر ۲۰۰۲ تعلیق شد و در دوران حکومت مستقیم، وزیر آموزش جین کندی گروه کاری انتقال به دورهٔ متوسطه را تشکیل داد که در ۲۰۰۴ گزارش خود را ارائه کرد و به‌طور کلی از گزارش برنز حمایت نمود. مجلس در مارس ۲۰۰۷ بازگشایی شد و وزیر آموزش وقت کایتریونا روان تصمیم پیشینیان خود برای لغو آزمون یازده‌ساله‌ها را تأیید کرد؛ آخرین آزمون دولتی در ۲۰۰۸ برگزار شد. با این حال، اکثر مدارس گرامری تصمیم گرفتند آزمون‌های ورودی خود را برگزار کنند که در دو نوع AQE و GL Assessment موجود است، هرچند برنامه‌ریزی برای یک آزمون واحد از ۲۰۲۳ به بعد وجود دارد.[۱۱]
بخش‌های مدرسه‌ای بر پایهٔ ارزش‌ها
مدارس کنترل‌شده
مدارس کنترل‌شده از آن رو این نام را دارند که ادارهٔ آن‌ها توسط دولت کنترل می‌شود (برای نمونه از طریق سازمان آموزش به عنوان کارفرمای معلمان)، هرچند مدارس توسط هیئت مدیره‌شان که شامل نمایندگان والدین، معلمان و کلیساهای «ناقل» (که کنترل مدارس را در میانهٔ قرن بیستم به دولت واگذار کردند) اداره می‌شوند. مدارس کنترل‌شده برای کودکان از همهٔ ادیان و بی‌دینان باز هستند.[۳]
بسیاری از مدارس کنترل‌شده در آغاز مدارس کلیسایی — زیر مدیریت کلیسای ایرلند، کلیسای پرسبیتری ایرلند و کلیسای متدیست ایرلند — بودند که کنترل آن‌ها در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به دولت واگذار شد. سه کلیسا از طریق شورای نمایندگان ناقلین (TRC) نقش خود را در آموزش حفظ می‌کنند و حدود ۱٬۵۰۰ ناظر مدرسه به هیئت مدیرهٔ مدارس کنترل‌شده معرفی می‌کنند.
قانون آموزش ۲۰۱۴[۱۲] که در پی آن سازمان آموزش ایجاد شد، با تعهد وزیر آموزش و هیئت اجرایی ایرلند شمالی برای ایجاد و تأمین مالی نهادی حمایتی برای مدارس در بخش کنترل‌شده همراه بود. شورای حمایت از مدارس کنترل‌شده (CSSC) از این رو در ۲۰۱۶ آغاز به کار کرد و دفتر مرکزی آن در کالج دانشگاهی استرانمیلیس، بلفاست، قرار دارد. عضویت در این شورا داوطلبانه است و بیش از ۹۰٪ مدارس کنترل‌شده عضو آن هستند.
در ۲۰۲۱–۲۰۲۲، در بخش کنترل‌شده ۳۷۹ مدرسهٔ ابتدایی، ۶۳ مدرسهٔ کودکستانی، ۵۳ مدرسهٔ ثانوی (غیرگرامری) و ۱۶ مدرسهٔ گرامری وجود داشت — در مجموع ۵۱۱ مدرسه. این بخش شامل ۲۴ مدرسهٔ ابتدایی تلفیقی کنترل‌شده، پنج مدرسهٔ ثانوی و یک مدرسهٔ کودکستانی با وضعیت تلفیقی کنترل‌شده، و دو مدرسهٔ ایرلندی‌زبان بود. حدود ۱۴۷٬۰۰۰ دانش‌آموز در مدارس کنترل‌شده تحصیل می‌کردند (شامل ۸٬۰۰۰ دانش‌آموز در مدارس تلفیقی کنترل‌شده) که نزدیک به ۴۲٪ از کل دانش‌آموزان ایرلند شمالی را نشان می‌دهد. از نظر ترکیب مذهبی، ۵۹٪ دانش‌آموزان مدارس کنترل‌شده پروتستان، ۱۱٪ کاتولیک و ۳۰٪ از پس‌زمینه‌های دیگر بودند.[۳]
مدارس کاتولیک
مدارس کاتولیک دارای آموزهٔ کاتولیک رومی هستند و از بودجهٔ دولتی بهره‌مند می‌شوند، هرچند شورای مدارس کاتولیک (CCMS) — که از طریق فرمان اصلاح آموزش (ایرلند شمالی) ۱۹۸۹ ایجاد شد — معلمان را در این بخش استخدام می‌کند و از منافع آن نمایندگی می‌کند. اعضای CCMS شامل نمایندگان وزارت آموزش، امنا (اسقف‌های کاتولیک در ایرلند شمالی)، والدین و معلمان می‌شوند.
در ۲۰۲۱–۲۰۲۲، ۴۴۲ مدرسهٔ کاتولیک — ۳۵۵ مدرسهٔ ابتدایی، ۵۶ مدرسهٔ متوسطه (غیرگرامری) و ۳۱ مدرسهٔ کودکستانی — با جمعاً ۱۲۴٬۰۰۰ دانش‌آموز وجود داشت که نزدیک به ۳۵٪ از کل دانش‌آموزان را تشکیل می‌داد؛ ۹۳٪ دانش‌آموزان این بخش از پس‌زمینهٔ کاتولیک بودند.[۳]
مدارس گرامری داوطلبانه
مدارس گرامری داوطلبانه، مدارسی خودگردان و عموماً دیرپا هستند که در آغاز برای ارائهٔ آموزش علمی در سطح متوسطه بر پایهٔ شهریه تأسیس شدند. این مدارس اکنون از بودجهٔ دولتی بهره‌مند می‌شوند و توسط هیئت مدیره‌هایی که مطابق طرح مدیریت هر مدرسه تشکیل شده‌اند اداره می‌شوند — معمولاً نمایندگان بنیان‌گذاران، والدین، معلمان و در بیشتر موارد نمایندگان وزارت یا سازمان آموزش.
در ۲۰۲۱–۲۰۲۲، ۵۰ مدرسهٔ گرامری داوطلبانه با حدود ۵۱٬۰۰۰ دانش‌آموز وجود داشت. این بخش شامل ۲۹ مدرسه زیر مدیریت کاتولیک با ۳۰٬۰۰۰ دانش‌آموز و ۲۱ مدرسه زیر سایر اشکال مدیریتی با ۲۱٬۰۰۰ دانش‌آموز بود؛ ۹۵٪ دانش‌آموزان مدارس کاتولیک داوطلبانه از پس‌زمینهٔ کاتولیک و ۵۷٪ دانش‌آموزان سایر مدارس داوطلبانه از پس‌زمینهٔ پروتستان بودند.[۳]
مدارس تلفیقی
مدارس تلفیقی یارانه‌دار آن‌هایی هستند که با کوشش داوطلبانهٔ والدین ایجاد شده‌اند (مانند نخستین مدرسهٔ رسماً تلفیقی، کالج لاگان، که در ۱۹۸۱ تأسیس شد). مدارس تلفیقی کنترل‌شده آن‌هایی هستند که با تأیید والدین برای داشتن وضعیت تلفیقی انتخاب شده‌اند.[۱۳]
شورای ایرلند شمالی برای آموزش تلفیقی (NICIE)، یک سازمان داوطلبانه، آموزش تلفیقی را ترویج، توسعه و پشتیبانی می‌کند. صندوق آموزش تلفیقی (IEF) یک صندوق امانی برای توسعه و رشد آموزش تلفیقی در پاسخ به تقاضای والدین است. این صندوق در ۱۹۹۸ با تأمین مالی از صندوق‌های ساختاری اتحادیهٔ اروپا، وزارت آموزش، بنیاد نافیلد و صندوق خیریهٔ جوزف راونتری تأسیس شد.[۱۴]
منابع
- ↑ «United Kingdom». CIA World Factbook. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Population estimates for the UK, England and Wales, Scotland and Northern Ireland: mid-2019». ons.gov.uk. Office for National Statistics. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 «Annual enrolments at schools and in funded pre-school education in Northern Ireland 2021–22» (PDF). education-ni.gov.uk. Department of Education. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Further Education Sector Activity in Northern Ireland: 2016/17 to 2020/21» (PDF). economy-ni.gov.uk. Department for the Economy. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enrolments at UK Higher Education Institutions: Northern Ireland Analysis 2019/20» (PDF). economy-ni.gov.uk. Department for the Economy. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Why CAFRE?». cafre.ac.uk. CAFRE. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ CCEA. «Key Stage 3». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ CCEA. «The Statutory Curriculum at Key Stage 3» (PDF). بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخهٔ اصلی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Robbie Meredith (۲۷ فوریه ۲۰۱۹). «French, German or Spanish offered by fewer NI schools». BBC News. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Mandarin Chinese». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Research and Information Service Briefing Paper 209/20: Academic Selection» (PDF). niassembly.gov.uk. Northern Ireland Assembly. ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Education Act (Northern Ireland) 2014". legislation.gov.uk (in English). Archived from the original on 13 آوریل 2017. Retrieved 27 آوریل 2017.
- ↑ «"Churches and Christian Ethos in Integrated Schools", Macaulay, T 2009» (PDF). بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخهٔ اصلی در ۱۵ اوت ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۰ اوت ۲۰۱۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "The Report of the Independent Review of Integrated Education | Department of Education". Department of Education (in English). 1 مارس 2017. Archived from the original on 20 ژوئیه 2021. Retrieved 20 ژوئیه 2021.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Northern Ireland». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «التعلیم فی أیرلندا الشمالیة». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در بریتانیا
- آموزش در ایرلند
- آموزش در ایرلند شمالی
- آموزش متوسطه بر پایه کشور