آموزش در بریتانیا
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۱۵) | |
|---|---|
| بودجه | ۶٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی[۱] |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | انگلیسی، ایرلندی، گیلی اسکاتلندی، ولزی |
| باسوادی (۲۰۲۰) | |
| مجموع | ۹۹٪[۲] |
| مردان | ۹۹٪ |
| زنان | ۹۹٪ |
| گواهی | |
| دیپلم متوسطه | ۸۸٪[۳] |
| آموزش عالی | ۴۵٫۷٪[۴][۵] |
آموزش در بریتانیا یکی از موضوعات واگذارشده به دولت‌های منطقه‌ای است و هر یک از کشورهای بریتانیا دارای نظام آموزشی جداگانه‌ای زیر نظر دولت خود است. دولت بریتانیا مسئول آموزش در انگلستان است، در حالی که دولت اسکاتلند، دولت ولز و هیئت اجرایی ایرلند شمالی به ترتیب مسئول اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی هستند. زبان‌های اصلی آموزش در این کشور عبارتند از انگلیسی، ایرلندی، گیلی اسکاتلندی و ولزی.
در سال ۲۰۱۸، برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز (PISA) که از سوی سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) هماهنگ می‌شود، دانش و مهارت‌های کلی دانش‌آموزان ۱۵ساله بریتانیایی را در خواندن، سواد، ریاضیات و علوم در جایگاه سیزدهم جهان قرار داد. میانگین نمره دانش‌آموز بریتانیایی ۵۰۳٫۷ بود که در برابر میانگین ۴۹۳ کشورهای عضو OECD قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۱۴، بریتانیا ۶٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی خود را به آموزش در همه سطوح اختصاص داد که ۱٫۴ درصد بالاتر از میانگین OECD (۵٫۲٪) است.
نرخ باسوادی در بریتانیا در سال ۲۰۲۰ برای هر دو جنس به ۹۹٪ رسیده‌است. در سال ۲۰۱۷، ۴۵٫۷٪ از بریتانیایی‌های میان ۲۵ تا ۶۴ سال در نوعی از آموزش پس از دبیرستان شرکت داشته‌اند و ۲۲٫۶٪ از همین گروه سنی دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بوده‌اند. همچنین ۵۲٪ از بریتانیایی‌های ۲۵ تا ۳۴ ساله در آموزش عالی شرکت کرده‌اند که از میانگین ۴۴٪ کشورهای OECD بیشتر است.
گاه‌شمار معرفی تحصیلات اجباری
- ۱۸۷۲:
اسکاتلند (قانون آموزش اسکاتلند ۱۸۷۲)[۶] - ۱۸۸۰:
انگلستان 
ولز[۷] - ۱۸۹۲:
.svg.png)
ایرلند شمالی (به عنوان بخشی از ایرلند پیش از تقسیم ایرلند)[۸] - ۱۹۱۷:
جبل طارق[۹] - ۱۹۲۶: ایرلند شمالی (پس از تقسیم)[۱۰]
پیشینه
آموزش در پارلمان انگلستان در قانون موسوم به قانون کاربردهای خیریه ۱۶۰۱ به عنوان یک هدف خیریه برشمرده شده بود.[۱۱]
مدارس عمومی و دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج نقش مهمی در پیدایش ورزش‌های مدرن ایفا کردند.[۱۲] برای نمونه، بازی‌های فوتبال مدارس عمومی انگلیسی و قوانین کمبریج در سال ۱۸۴۸ پایه‌ریزی شدند[۱۳] و ورزش‌های بریتانیایی را شکل دادند که سراسر جهان را فراگرفتند.[۱۴]
در آغاز سده نوزدهم، حدود ۴۰٪ از مردان و ۶۰٪ از زنان در انگلستان و ولز بی‌سواد بودند. تا سال ۱۸۷۰ این آمار به ترتیب به ۲۰٪ و ۲۵٪ کاهش یافت و تا سال ۱۹۰۰ به مجموع ۳٪ از جمعیت رسید. از سال ۱۸۷۰ (قانون فوستر) جوامع محلی موظف شدند از طریق شوراهای مدرسه محلی، مدارس ابتدایی اجباری برای کودکان ۵ تا ۱۰ ساله برپا کنند.
در سال ۱۹۴۴، قانون آموزش باتلر یک نظام سه‌گانه آموزشی ایجاد کرد اما آزمون «یازده‌پلاس» برای ورود به مدارس گرامر حفظ شد. دولت حزب کارگر از سال ۱۹۶۴ آموزش جامع در مقطع متوسطه را تقریباً به طور کامل معرفی کرد. در دوران نخست‌وزیری مارگارت تاچر، قانون اصلاح آموزشی ۱۹۸۸ رویکرد بازارمحور در آموزش را معرفی کرد و برنامه درسی ملی یکپارچه را راه‌اندازی کرد. در اسکاتلند، فرایند مسیحی‌سازی و تاریخ آموزش از دیرباز ویژگی‌های متمایزی داشته و کلیسای پرسبیتری اسکاتلند نقش مهمی در گسترش باسوادی داشته‌است.
مراحل آموزشی
در هر یک از کشورهای بریتانیا پنج مرحله آموزشی وجود دارد: سال‌های اولیه، آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه، آموزش تکمیلی (FE) و آموزش دانشگاهی.[۱۵] قانون مقرر می‌دارد که آموزش تمام‌وقت برای همه کودکان میان ۵ سال (۴ سال در ایرلند شمالی) تا ۱۶ سال اجباری است.[۱۵] در انگلستان، آموزش یا کارآموزی اجباری در سال ۲۰۱۵ تا ۱۸ سالگی گسترش یافت.[۱۶] پیش از رسیدن به سن تحصیل اجباری، کودکان می‌توانند در پیش‌دبستانی آموزش ببینند؛ چهار دولت همگی برای کودکان از سه سالگی یا کمتر بودجه همگانی فراهم می‌کنند.[۱۷][۱۵]
آموزش تکمیلی اجباری نیست و آموزش پیشرفته‌ای را دربرمی‌گیرد که می‌توان آن را در کالج‌های آموزش تکمیلی (از جمله کالج‌های عالی) و مؤسسات آموزش عالی (HEIs) دنبال کرد. پنجمین مرحله، آموزش عالی، مطالعه فراتر از مقطع A یا BTEC (و معادل‌های آن‌ها) است که برای اکثر دانشجویان تمام‌وقت در مؤسساتی چون دانشگاه‌ها و کالج‌ها صورت می‌گیرد.[۱۵]
برنامه درسی ملی انگلستان که در سال ۱۹۸۸ ایجاد شد، چارچوبی برای آموزش در انگلستان میان سنین ۵ تا ۱۶ سال فراهم می‌کند. اگرچه برنامه درسی اجباری است، برخی مدارس خصوصی، آموزش‌دهندگان خانگی، آکادمی‌ها و مدارس آزاد برنامه درسی خود را طراحی می‌کنند.[۱۸] پس از تفویض اختیار در سال ۱۹۹۹، دولت ولز مسئولیت آموزش را به عهده گرفت و برنامه درسی ملی ولز (۲۰۰۸–۲۰۲۶) پایه‌گذاری شد که اکنون جای خود را به برنامه درسی ولز (۲۰۲۲ تاکنون) می‌دهد.
در اسکاتلند، معادل آن برنامه درسی برای تعالی است. نظام صلاحیت‌های اسکاتلند شامل ملی ۴/۵، هایرز و هایرز پیشرفته بسیار شبیه به دوره‌های AS و A2 در انگلستان است.[۱۹]
برنامه درسی ایرلند شمالی یک نظام جداگانه است.[۲۰]
مراحل آموزشی در انگلستان
در انگلستان و ولز، برنامه درسی به پنج مرحله کلیدی (Key Stage) تقسیم می‌شود:[۱۵]
- مرحله پایه (Foundation Stage): برای کودکان ۳ تا ۵ ساله
- مرحله کلیدی ۱ (Key Stage 1): برای سنین ۵ تا ۷ (اجباری)
- مرحله کلیدی ۲ (Key Stage 2): برای سنین ۷ تا ۱۱
- مرحله کلیدی ۳ (Key Stage 3): برای سنین ۱۱ تا ۱۴
- مرحله کلیدی ۴ (Key Stage 4): برای سنین ۱۴ تا ۱۶ (منتهی به آزمون‌های GCSE)
- فرم ششم (Sixth Form) یا مرحله کلیدی ۵: برای سنین ۱۶ تا ۱۸ (منتهی به آزمون‌های A-level)
سال تحصیلی به سه ترم (نیم‌سال) تقسیم می‌شود. تکرار پایه در بریتانیا امکان‌پذیر نیست. دروس یا «قبول» یا «رد» می‌شوند.
جدول معادل صلاحیت‌ها در سراسر بریتانیا
| انگلستان | اسکاتلند | ولز | ایرلند شمالی |
|---|---|---|---|
| GCSE (نمرات ۱–۳) | ملی ۴ | GCSE (نمرات D-G) | GCSE (نمرات D-G) |
| GCSE (نمرات ۴–۹) | ملی ۵ | GCSE (نمرات C-A*) | GCSE (نمرات C-A*) |
| AS-level | هایر | AS-level | AS-level |
| A-level | هایر پیشرفته | A-level | A-level |
آموزش تکمیلی
آموزش تکمیلی (FE) به آموزش پس از دبیرستان در انگلستان و ولز اشاره دارد. این آموزش ممکن است شامل کارآموزی‌ها، مقطع A، BTEC، نظام آموزش بین‌المللی آی بی، NVQ و غیره باشد که از سطح ورودی تا بالاترین سطح (سطح ۳، معادل A-level) را پوشش می‌دهند و هدفشان آماده کردن دانش‌آموزان برای آموزش عالی است.[۲۱]
فرم ششم یکی از انواع آموزش تکمیلی است که شامل آموزش پس از ۱۶ سالگی پس از اتمام گواهی عمومی آموزش ثانوی (GCSE) است. فرم ششم ممکن است در کالج‌های فرم ششم یا در مدارسی که محدوده سنی ۱۱ تا ۱۸ سال را آموزش می‌دهند ارائه شود. کالج‌های آموزش تکمیلی به طور کلی برنامه درسی گسترده‌تری دارند، از جمله آموزش حرفه‌ای (مانند NVQها). کالج‌های عالی هر دو نوع دوره تحصیلی و حرفه‌ای را ارائه می‌دهند.[۲۲]
آموزش عالی
در بریتانیا، آموزش عالی از سوی دانشگاه‌ها و سایر مؤسسات (کالج‌ها، مؤسسات، مدارس و آکادمی‌ها) ارائه می‌شود و هم آموزش پژوهش‌محور و هم آموزش حرفه‌ای عالی را دربرمی‌گیرد. دانشگاه‌ها برنامه‌هایی ارائه می‌دهند که به مدرک (کارشناسی، کارشناسی‌ارشد یا دکترا) و برنامه‌های غیرمدرکی که به صلاحیت حرفه‌ای مانند گواهینامه یا دیپلم منجر می‌شوند، ختم می‌شوند. آموزش عالی بریتانیا به دلیل کیفیت و استانداردهای علمی دقیق آن در سراسر جهان ارزشمند است.[۲۳] چندین دانشگاه بریتانیایی در میان برترین دانشگاه‌های جهان قرار دارند،[۲۴] از جمله دانشگاه کمبریج، دانشگاه آکسفورد، امپریال کالج لندن و کالج دانشگاهی لندن.[۲۵]
در بریتانیا، دوره کارشناسی (Bachelor's degree) بسته به رشته و دانشگاه ۳ تا ۴ سال طول می‌کشد. دوره کارشناسی‌ارشد (Master's degree) یک یا دو سال است و دوره دکترا می‌تواند گاهی مستقیماً پس از کارشناسی آغاز شود.
صلاحیت‌های ورودی
در سال ۲۰۲۳، اکثر دانش‌آموزانی که در آزمون‌های GCSE شرکت کردند، ۹ درس را گذراندند.[۲۶] رایج‌ترین ترکیب سه‌گانه شامل ۱) ادبیات انگلیسی، ۲) زبان انگلیسی و ۳) ریاضیات بود که ۶۱٫۲٪ از دانش‌آموزان این سه درس را با هم می‌گذراندند.[۲۷]
گواهی عمومی آموزش ثانوی یا ملی ۵ در اسکاتلند، پایان ۱۱ سال آموزش اجباری را نشان می‌دهد. خدمات آموزش جهانی پس از ارزیابی حداقل سه GCSE، گواهی دیپلم دبیرستان صادر می‌کند. آموزش پیش‌دانشگاهی در بریتانیا یک برنامه دو ساله متوسطه عالی است که به آزمون‌های گواهی عمومی آموزش، سطح پیشرفته (A-level) یا هایرز پیشرفته در اسکاتلند منجر می‌شود. در سال ۲۰۲۲، دانش‌آموزانی که در آزمون‌های A-level شرکت کردند به طور میانگین ۲٫۶۴ درس انتخاب کردند.[۲۸] هر دانشگاه سیاست‌های پذیرش خاص خود و حداقل الزامات ورودی را برای هر برنامه آموزش عالی تعیین می‌کند.[۲۹]
آموزش حرفه‌ای
آموزش فنی و حرفه‌ای در بریتانیا در سال‌های دبیرستان معرفی می‌شود و تا آموزش تکمیلی و عالی ادامه می‌یابد. ارائه‌دهندگان اصلی صلاحیت‌های حرفه‌ای در بریتانیا شامل انستیتوی هنرها و صنایع لندن و ادکسل هستند. گواهی ملی عالی و دیپلم ملی عالی به ترتیب به ۱ و ۲ سال تحصیل تمام‌وقت نیاز دارند و اعتبار آن‌ها می‌تواند به سمت مدرک کارشناسی منتقل شود. مدرک پایه‌ای صلاحیتی است که افراد را برای تبدیل شدن به تکنسین‌های ماهر آموزش می‌دهد.[۳۰]
خدمات ملی کارآموزی آموزش حرفه‌ای را برای افراد ۱۶ سال به بالا ارائه می‌دهد که در کارآموزی‌ها برای یادگیری یک حرفه ماهرانه شرکت می‌کنند. بیش از ۶۰ گواهینامه مختلف از طریق کارآموزی قابل دستیابی است که معمولاً ۱ تا ۳ سال طول می‌کشد.[۳۱]
سطح T یک صلاحیت فنی است که بین پاییز ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳ معرفی شد و هدف آن فراهم کردن دانش و تجربه لازم برای پیشرفت یادگیرندگان به اشتغال ماهرانه، ادامه تحصیل یا کارآموزی عالی است.[۳۲]
مدارس آزاد
مدارس آزاد (Free Schools) از زمان تصویب «قانون آکادمی‌ها» در سال ۲۰۱۰ در بریتانیا مجاز شناخته شدند. این مدارس توسط گروه‌های مختلفی از جمله معلمان، دانشگاه‌ها، سازمان‌های خیریه، کسب‌وکارها یا والدین ایجاد می‌شوند و از سوی دولت بریتانیا تأمین مالی می‌شوند.[۳۳] این مدارس هیچ الزامی برای پیروی از برنامه درسی دولتی ندارند. در آغاز سال تحصیلی ۲۰۱۲، ۵۵ مدرسه از ۷۹ درخواست این وضعیت جدید را کسب کردند و بیش از ۱۰٪ از مدارس متوسطه دولتی از این وضعیت بهره‌مند شدند.[۳۴]
نابرابری در آموزش
در سال ۲۰۱۸، روزنامه گاردین گزارش داد که مدارس موفق تمایل دارند دانش‌آموزانی با پیشینه‌های پردستاورد را انتخاب کنند. دانش‌آموزان از پیشینه‌های محروم و دانش‌آموزان دشوار تمایل دارند در مدارسی متمرکز شوند که در بازرسی‌ها عملکرد ضعیف‌تری دارند.[۳۵] کودکان از پیشینه‌های مرفه بیشتر در مدارس خوب یا برجسته هستند، در حالی که کودکان محروم بیشتر در مدارس نامناسب قرار دارند.[۳۶] شکاف نابرابری از سال ۲۰۱۵ در حال کاهش است و دانش‌آموزان بیشتری از همه طبقات اجتماعی در مدارس خوب یا برجسته حضور دارند.[۳۷]
گزارش سال ۲۰۱۶ کمیسیون برابری و حقوق بشر نشان داد که نابرابری نژادی در نظام آموزشی بریتانیا وجود دارد. مشخص شد که ۶٪ از فارغ‌التحصیلان سیاه‌پوست دبیرستان به دانشگاه‌های گروه راسل رفتند، در مقایسه با ۱۲٪ از فارغ‌التحصیلان مختلط‌نژاد و آسیایی و ۱۱٪ از فارغ‌التحصیلان سفیدپوست.[۳۸] در سال ۲۰۰۹ نیز مشخص شد که پیش‌بینی نمرات A-level برای دانش‌آموزان سفیدپوست با ۵۳٪ دقت صورت می‌گیرد، در حالی که برای دانش‌آموزان سیاه‌پوست این رقم ۳۹٫۱٪ بود.[۳۹]
پیوند به بیرون
منابع
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامNCE-Expenditureوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ «U.K. Literacy Rate 1990–2022». MacroTrends. دریافت‌شده در ۲۵ مه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «International Educational Attainment» (PDF). ص. ۴. دریافت‌شده در ۲۷ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامUnited Kingdomوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامOECDوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ «Part 4: The 1872 Education (Scotland) Act». The University of Edinburgh. دانشگاه ادینبرو. ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامEURوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ "Irish Education Act 1892". vLex (in English). Retrieved 31 ژوئیه 2025.
- ↑ Edward G. Archer: Gibraltar, Identity and Empire
- ↑ «Education 1922- 1945 – Irish Legal Blog». legalblog.ie. دریافت‌شده در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Trefgarne، George (۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴). «Starmer faces a profound humiliation over Labour's private school tax raid». The Telegraph (به انگلیسی بریتانیا). شاپا ۰۳۰۷-۱۲۳۵. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Heggie، Vanessa (۱ مه ۲۰۱۶). «Bodies, Sport and Science in the Nineteenth Century». Past & Present (231): 169–200. doi:10.1093/pastj/gtw004. شاپا ۰۰۳۱-۲۷۴۶. PMC 5906749. PMID 29706669.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Cambridge University FA rules football hall of fame honour». BBC News (به انگلیسی بریتانیا). ۱۹ اکتبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۷ مه ۲۰۲۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Holt, Richard (1990). Sport and the British: A Modern History (in English). Clarendon Press. pp. 6–7. ISBN 978-0-19-285229-8.
- 1 2 3 4 5 «Education system in the UK» (PDF). British Government. بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخهٔ اصلی در ۶ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۳ دسامبر ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Schools prepare for leaving-age change». BBC News (به انگلیسی بریتانیا). دریافت‌شده در ۲ ژوئن ۲۰۲۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "30 hours free childcare". Gov.uk (in English). Retrieved 18 مه 2023.
- ↑ «Education Otherwise». educationotherwise.net. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۰ آوریل ۲۰۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The British education system». HMC Projects. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۶ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۳ دسامبر ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The education systems of England, Wales, Scotland and Northern Ireland» (PDF). British Council. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۳ دسامبر ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Watson، Judith؛ Church، Andrew (۲۰۰۹). «The Social Effects of Travel to Learn Patterns – A Case Study of 16–19 Year Olds in London». Local Economy: The Journal of the Local Economy Policy Unit. ۲۴ (۵): ۳۸۹–۴۱۴. doi:10.1080/02690940903166971. S2CID 145187656.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Watson، Judith؛ Church، Andrew (۲۰۰۹). «The Social Effects of Travel to Learn Patterns – A Case Study of 16–19 Year Olds in London». Local Economy: The Journal of the Local Economy Policy Unit. ۲۴ (۵): ۳۸۹–۴۱۴. doi:10.1080/02690940903166971. S2CID 145187656.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Tertiary Education: The United Kingdom» (PDF). ص. ۷۶. دریافت‌شده در ۲۷ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "The UK higher education system explained". edvoy (in English). Retrieved 3 ژانویه 2023.
- ↑ «QS World University Rankings – 2020». QS Quacquarelli Symonds Limited. دریافت‌شده در ۲۶ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Infographics for GCSE results, 2023 (accessible)". GOV.UK (in English). Retrieved 20 ژوئیه 2024.
- ↑ "Grade distributions for GCSE subjects". analytics.ofqual.gov.uk (in English). Retrieved 20 ژوئیه 2024.
- ↑ "Infographics for A level results, 2022 (accessible)". GOV.UK (in English). Retrieved 20 ژوئیه 2024.
- ↑ «Vocational education and training in the United Kingdom» (PDF). ص. ۳۴. دریافت‌شده در ۲۷ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Vocational education and training in the United Kingdom» (PDF). ص. ۳۵. دریافت‌شده در ۲۷ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Traineeships». Skills Funding Agency. ۲۱ فوریه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «T Levels – Technical education». City and Guilds. What are T Levels?. دریافت‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Q&A: Free Schools". bbc.com (in English). 09-03-2015.
{{cite web}}: تاریخ وارد شده در|تاریخ= - ↑ "Increasing the number of academies and free schools to create a better and more diverse school system". gov.uk (in English).
- ↑ Coalition education reforms 'fuelled inequality in schools' گاردین
- ↑ Poorer pupils far more likely to be in failing schools, finds research گاردین
- ↑ «Record number of pupils in 'good' or 'outstanding' schools». Gov.uk. ۱ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۵ مه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Healing a divided Britain: the need for a comprehensive race equality strategy» (PDF). Equalityhumanrights.com. Equality and human rights commission.
- ↑ Papageorgiou، Joanna. «Investigating the Accuracy of Predicted A Level Grades as part of 2009 UCAS Admission Process» (PDF). Department for Business Innovation and Skills.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in the United Kingdom». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif au Royaume-Uni». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Schulsystem im Vereinigten Königreich». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- آموزش در بریتانیا
- کودکی در بریتانیا