آموزش در تانزانیا
آموزش در تانزانیا هم توسط بخش دولتی و هم بخش خصوصی ارائه می‌شود و ساختار آن از آموزش پیش‌دبستانی آغاز شده و به ترتیب شامل آموزش ابتدایی، متوسطه عادی، متوسطه پیشرفته و در نهایت آموزش دانشگاهی می‌شود. آموزش رایگان و قابل دسترس یکی از حقوق بشر در تانزانیا در این کشور به‌شمار می‌رود. دولت تانزانیا پس از استقلال در سال ۱۹۶۱ میلادی (۱۳۴۰ خورشیدی) اهمیت ویژه‌ای به آموزش داد. برنامه درسی بر اساس سطح تحصیلی استانداردسازی شده و مبنای آزمون‌های ملی قرار می‌گیرد.
در سال ۲۰۱۶ میلادی (۱۳۹۴ خورشیدی)، دولت سیاست آموزش رایگان را برای مدارس دولتی در سطوح ابتدایی و متوسطه اجرایی کرد. ابتکار سنجش حقوق بشر نشان می‌دهد که تانزانیا تنها ۵۷ درصد از آنچه باید بر اساس سطح درآمد خود در زمینه حق آموزش تأمین کند را برآورده می‌سازد. با در نظر گرفتن سطح درآمد کشور، تانزانیا در آموزش ابتدایی به ۷۹ درصد و در آموزش متوسطه تنها به ۳۴٫۹ درصد از آنچه بر اساس منابع موجود ممکن است دست یافته‌است.
دلایل گوناگونی مانع از دریافت آموزش مناسب توسط کودکان می‌شود، از جمله نیاز به کمک به خانواده در امور معیشتی، دسترسی نامناسب و انواع ناتوانی‌های یادگیری. در عین حال، تانزانیا در چارچوب بررسی بخش آموزش در سال ۲۰۰۶ میلادی (۱۳۸۵ خورشیدی)، به آموزش فراگیر و توجه به فراگیران محروم متعهد شده‌است.
پیشینه
تعهد دولت تانزانیا به آموزش به‌عنوان بخشی یکپارچه از توسعه اجتماعی و اقتصادی، اندکی پس از استقلال آغاز شد. پیش از استقلال، دسترسی به آموزش بسیار محدود بود. اعلامیه آروشا در سال ۱۹۶۷ میلادی (۱۳۴۶ خورشیدی) با سند سیاستی «آموزش برای خودکفایی» همراه شد که در آن آموزش نقشی محوری در تبدیل تانزانیا به جامعه‌ای سوسیالیستی آفریقایی به خود گرفت. آموزش ابتدایی همگانی در اعلامیه موسوما در سال ۱۹۷۴ میلادی (۱۳۵۳ خورشیدی) به‌عنوان ابزاری برای دگرگونی جوامع روستایی و کشاورزی مورد تأکید قرار گرفت.[۱]
در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی (دهه ۱۳۶۰ خورشیدی)، تکانه‌های بیرونی مانند بحران‌های نفتی، کاهش قیمت قهوه، خشکسالی و جنگ میان تانزانیا و اوگاندا، همراه با سیاست‌های اقتصادی ناکارآمد، بحران اقتصادی ایجاد کرد. روابط تانزانیا با گروه بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول به دلیل اختلاف دیدگاه دربارهٔ ریشه‌های این بحران تیره بود. این دوره با کاهش چشمگیر منابع بخش آموزش همراه شد که به عقب‌گرد دستاوردهای دهه ۱۹۷۰ در زمینه آموزش همگانی انجامید.[۱]
با وجود پیشرفت‌هایی که در پی اصلاحات اقتصادی اواخر دهه ۱۹۸۰ و دهه ۱۹۹۰ حاصل شد، شاخص‌های اجتماعی از جمله آموزش همگانی راکد ماند. در سال ۱۹۹۵ میلادی (۱۳۷۴ خورشیدی)، وزارت آموزش تانزانیا طرح جامع آموزش و پرورش را تهیه کرد. این طرح در برنامه توسعه بخش آموزش (ESDP) در سال ۱۹۹۷ میلادی (۱۳۷۶ خورشیدی) بازنگری و گسترش یافت و برای دوره ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷ میلادی (۱۳۷۷ تا ۱۳۸۶ خورشیدی) طراحی شد. دولت همچنین به اهداف اعلامیه جهانی آموزش برای همه که در سال ۲۰۰۰ میلادی (۱۳۷۹ خورشیدی) در جومتیین تایلند صادر شد، متعهد گردید.[۲]
در چارچوب برنامه توسعه بخش آموزش، برنامه توسعه آموزش ابتدایی (PEDP) از ۲ ژانویه ۲۰۰۲ میلادی (۱۲ دی ۱۳۸۰ خورشیدی) تا سال ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸ خورشیدی) اجرا شد. گروه بانک جهانی با اعتبار تعدیل بخشی به ارزش ۱۵۰ میلیون دلار آمریکا از این برنامه پشتیبانی کرد و هلند نیز ۵۰ میلیون دلار به آن افزود. هدف‌های این برنامه عبارت بودند از: گسترش دسترسی به مدرسه، بهبود کیفیت آموزش و افزایش ماندگاری دانش‌آموزان در دوره ابتدایی.[۲]
راهبرد ملی رشد و کاهش فقر دولت (سال ۲۰۰۵ میلادی / ۱۳۸۴ خورشیدی) بر آموزش فراگیر به‌عنوان بخشی از خوشه دوم مرتبط با رفاه اجتماعی تأکید داشت. معلمان تشویق شدند زبان اشاره را بیاموزند و منابع ویژه برای «فراگیران محروم» در اختیار داشته باشند.[۲]
آموزش دولتی در برابر آموزش خصوصی
نظام آموزشی تانزانیا بیشتر به نفع قشرها ثروتمند طراحی شده‌است.[۳] کمتر از ۳۰ درصد دانش‌آموزان به آموزش متوسطه دسترسی دارند و مانع زبانی میان آموزش ابتدایی و متوسطه نقشی بزرگ در این محدودیت ایفا می‌کند. زبان آموزش در مدارس ابتدایی کیسواحیلی و در مدارس متوسطه انگلیسی است. بسیاری از کودکان پیش از ورود به مدرسه متوسطه با زبان انگلیسی آشنایی ندارند و معمولاً هیچ کمک رایگان اضافی در دسترس نیست. در حدود ۶۰ درصد از معلمان فاقد صلاحیت لازم هستند، کمبود انگیزه و مواد آموزشی وجود دارد و بسیاری از مدارس دولتی در مناطق بسیار فقیر واقع شده‌اند. مدارس ابتدایی خصوصی اندک‌شمار بوده، به زبان انگلیسی تدریس می‌کنند و پرهزینه‌اند.[۴] مدارس متوسطه خصوصی نیز پرهزینه‌تر هستند اما تقاضای بیشتری دارند، زیرا دانش‌آموزانی که در آزمون پایان دوره ابتدایی (استاندارد ۷) قبول نشوند نمی‌توانند در مدارس متوسطه دولتی ثبت‌نام کنند. مدارس خصوصی کلاس‌های کوچک‌تر و امکانات بهتری دارند اما شهریه‌ای در حدود ۱٫۵ تا ۲ میلیون شیلینگ تانزانیا در سال دریافت می‌کنند که برای اکثر خانواده‌ها قابل تحمل نیست.[۵] دولت در تلاش است تا ارائه آموزش را استانداردسازی و هزینه‌ها را کاهش دهد.[۶]
بودجه ملی بخش آموزش
برای سال مالی ۲۰۱۱–۲۰۱۲ میلادی (۱۳۹۰–۱۳۹۱ خورشیدی) که از اول ژوئیه ۲۰۱۱ آغاز شد، بودجه ملی بخش آموزش ۲٫۲۸۳ تریلیون شیلینگ تانزانیا بود. این رقم به لحاظ اسمی ۱۱٫۶ درصد نسبت به سال مالی پیشین افزایش داشت، اما پس از احتساب تورم، افزایش واقعی تنها حدود ۱ درصد بود.[۷]
بر اساس عملکرد واقعی در سال‌های مالی اخیر، مبلغی که برای وزارت آموزش و آموزش فنی‌وحرفه‌ای تانزانیا بودجه‌گذاری می‌شود معمولاً بسیار بیشتر از مبلغ هزینه‌شده‌است. در سال مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۹ میلادی، این وزارت از ۱۲۸٫۵ میلیارد شیلینگ بودجه، تنها ۸۵٫۱ میلیارد شیلینگ هزینه کرد. شکاف میان بودجه مصوب و هزینه‌شده از آن پس بیشتر شده‌است؛ در سال مالی ۲۰۱۰–۲۰۱۱ میلادی، وزارتخانه تنها ۷۶٫۸ میلیارد از ۱۳۹٫۷ میلیارد شیلینگ بودجه‌شده را هزینه کرد.[۷]
سهم بخش آموزش از بودجه ملی در سال مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۹ میلادی ۲۰ درصد بود که در سال مالی ۲۰۱۱–۲۰۱۲ به ۱۷ درصد کاهش یافت.[۷] وجوه اختصاص‌یافته برای توسعه در سال مالی ۲۰۱۱–۲۰۱۲ میلادی تنها ۱۰٫۲ درصد از کل بودجه آموزش را تشکیل می‌داد؛ این نسبت در مقایسه با اوگاندا (۲۰ تا ۲۴ درصد) و کنیا (۱۴ تا ۱۵ درصد) پایین‌تر است.[۷]
آموزش پیش‌دبستانی
در پیمان‌نامه حقوق کودک که تانزانیا در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ خورشیدی) به آن پیوست، دو استدلال در حمایت از اهمیت آموزش دوران کودکی اولیه مطرح شده‌است: نخست اینکه این آموزش باید حقی بنیادی برای همه کودکان خردسال باشد و دوم اینکه بازده اقتصادی بالایی برای توسعه ملی دارد. تانزانیا از نخستین کشورهای آفریقایی بود که این پیمان‌نامه و اسناد دیگری مانند منشور آفریقایی حقوق و رفاه کودک را تصویب کرد. با این حال، آموزش پیش‌دبستانی اجباری نیست و تا پیش از سن پنج سالگی به اختیار والدین واگذار شده‌است.[۸]
آگاهی عمومی دربارهٔ اهمیت آموزش دوران کودکی اولیه، به‌ویژه در جوامع روستایی، پایین است. این آموزش برای حدود ۴۰ درصد از کودکان واجد شرایط قابل دسترسی است و دولت در حال حاضر گام‌های جدی برای افزایش این میزان برنمی‌دارد.[۹] تنها حدود ۸٫۶ درصد از معلمان آموزش پیش‌دبستانی واجد صلاحیت حرفه‌ای هستند. برنامه درسی عمدتاً بر تدریس سواد و حساب متمرکز است و فضای کمی برای بازخورد، پرسش یا یادگیری خلاقانه مانند قصه‌گویی، هنر یا تعامل همتایان وجود دارد.[۹]
در مناطق روستایی فضای کلاس کوچک‌تر، شمار دانش‌آموزان بیشتر، نسبت معلم به دانش‌آموز نامناسب‌تر، منابع کمتر و معلمان کم‌مهارت‌تری وجود دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که سطح آموزش معلمان بیش از منابع و شرایط فیزیکی بر کیفیت یادگیری تأثیر می‌گذارد.[۹]
آموزش ابتدایی
آمار ثبت‌نام و آموزش
اعلامیه آروشا در سال ۱۹۶۷ میلادی (۱۳۴۶ خورشیدی) زمینه را برای پذیرش نظام آموزشی مبتنی بر جامعه فراهم کرد که در آن هر منطقه صرف‌نظر از میزان ثروت یا شهری یا روستایی بودن، نیازهای خود را ارزیابی کرده و سیاست‌های مناسب برای برآوردن آن‌ها تدوین می‌کند.[۱۰] آموزش ابتدایی اجباری و رایگان است، به جز لوازم تحصیلی،[۱۱] و در نظام دولتی به کیسواحیلی تدریس می‌شود. شهریه آموزش ابتدایی در مدارس دولتی در سال ۲۰۰۲ میلادی (۱۳۸۱ خورشیدی) لغو شد، هرچند خانواده‌ها همچنان برای برخی خدمات جانبی مدرسه هزینه می‌پردازند.
در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳ خورشیدی)، حدود ۸٬۲۴۷٬۰۰۰ کودک در آموزش ابتدایی تانزانیا ثبت‌نام کرده بودند که حدود ۸۰ درصد از کل دانش‌آموزان بالای هفت سال و تا سن ۱۸ سال را تشکیل می‌دادند.[۱۲] در سال ۲۰۲۳ میلادی (۱۴۰۲ خورشیدی)، ۹۳٫۰۷ درصد از کودکان در سن تحصیل ابتدایی در مدارس ثبت‌نام داشتند.[۱۳] این رقم نسبت به سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ میلادی در دوره ۲۰۲۰–۲۰۲۱ میلادی ۸٫۴ درصد افزایش داشته‌است.[۱۴] با افزایش ثبت‌نام از طریق گسترش دسترسی، کیفیت آموزش کاهش یافت.[۱۵] شمار کلاس‌ها به‌ویژه در مناطق روستایی بسیار کم بود و اغلب ۱۰۰ تا ۲۰۰ دانش‌آموز در یک کلاس جای می‌گرفتند و در برخی مدارس دولتی تنها یک معلم برای تدریس وجود داشت.[۹] نسبت معلم به دانش‌آموز به‌طور میانگین ۱ به ۵۰٫۶۳ بود. نرخ گذر ابتدایی در سال ۲۰۲۳ میلادی ۸۶٫۲۳ درصد بود و ۹۹٫۲۰ درصد از معلمان دوره ابتدایی آموزش‌دیده بودند.[۱۳]
در سال ۲۰۱۰ میلادی (۱۳۸۹ خورشیدی)، نسبت دانش‌آموز به معلم آموزش‌دیده ۵۴ به ۱ بود که با هدف حداکثر ۴۰ دانش‌آموز به ازای هر معلم فاصله داشت. تنها مناطق کیلیمانجارو و دارالسلام به این هدف نزدیک بودند. در سال ۲۰۰۷ میلادی، تنها ۳ درصد از دانش‌آموزان کتاب ریاضی داشتند، در حالی که این رقم در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷ درصد بود.[۴]
برنامه درسی استاندارد ابتدایی
مؤسسه آموزش تانزانیا (Tanzania Institute of Education) نهاد اصلی مسئول توسعه برنامه درسی است. این نهاد برنامه‌ها، سرفصل‌ها و مواد آموزشی مانند راهنماهای آزمایشگاه را تهیه می‌کند، معلمان را در نوآوری‌های برنامه درسی آموزش می‌دهد، اجرای برنامه را در مدارس نظارت می‌کند و دست‌نوشته‌های تعیین‌شده برای استفاده مدارس را ارزیابی و تأیید می‌کند.[۱۶]
برنامه درسی از دوازده درس تشکیل شده‌است: کیسواحیلی، ریاضیات، علوم، جغرافیا، تعلیمات مدنی، تاریخ، زبان انگلیسی، زبان فرانسه، دین، فناوری اطلاعات و ارتباطات و ورزش. فعالیت‌های فرهنگی شامل شعر، نمایش، موسیقی، هنر و ورزش می‌شود. تمرکز برنامه درسی بر توسعه شایستگی‌های زیر در فراگیران است: تفکر انتقادی و خلاقانه، ارتباطات، سواد عددی، سواد فناوری، مهارت‌های زندگی شخصی و اجتماعی و یادگیری مستقل.[۱۶] کشاورزی نیز به برنامه درسی، به‌ویژه در مناطق روستایی افزوده شده‌است. کیسواحیلی پس از استقلال تانزانیا، در سال ۱۹۶۸ میلادی (۱۳۴۷ خورشیدی)، زبان رسمی آموزش ابتدایی شد و این امر به گسستگی زبانی میان دوره ابتدایی و متوسطه انجامید.[۱۵]
در سال ۲۰۱۰ میلادی (۱۳۸۹ خورشیدی)، از ۱۵٬۸۱۶ مدرسه ابتدایی دولتی کشور، به جز هشت مدرسه، کیسواحیلی زبان دوم آموزش بود. در مقابل، در ۵۳۹ مدرسه از ۵۵۱ مدرسه ابتدایی خصوصی، انگلیسی زبان دوم آموزش به‌شمار می‌رفت.[۴]
آزمون‌های ملی و نرخ پیشرفت تحصیلی
تا سال ۱۹۷۳ میلادی (۱۳۵۲ خورشیدی)، دانش‌آموز باید در آزمون ملی استاندارد ۴ قبول می‌شد تا بتواند به استاندارد ۵ ارتقا یابد.[۱۷] این آزمون‌ها هنوز برگزار می‌شوند، هرچند قبولی در آن‌ها دیگر الزامی نیست. نرخ قبولی در سال ۲۰۰۱ میلادی ۷۰٫۶ درصد، در سال ۲۰۰۳ میلادی ۸۸٫۷ درصد و در سال ۲۰۰۷ میلادی ۷۸٫۵ درصد بود.[۱۶]
بر اساس قانون جاری، دانش‌آموز باید آزمون پایان دوره ابتدایی تانزانیا را در پایان استاندارد ۷ بگذراند تا گواهینامه ابتدایی دریافت کند و واجد شرایط ثبت‌نام در مدرسه متوسطه دولتی شود. در سال ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸ خورشیدی)، از ۹۹۹٬۰۷۰ دانش‌آموزی که در این آزمون‌ها شرکت کردند، ۴۹٫۴ درصد نمره قبولی کسب کردند.[۱۸] نرخ قبولی از بیش از ۷۰ درصد در سال ۲۰۰۶ میلادی کاهش یافته بود.[۱۹] استان دارالسلام بالاترین نرخ قبولی (۶۹٫۸ درصد) و استان شینیانگا پایین‌ترین نرخ (۳۱٫۹ درصد) را داشتند.[۱۸] تفاوت چشمگیری میان نرخ قبولی پسران (۵۵٫۶ درصد) و دختران (۴۳٫۲ درصد) وجود داشت که در تمام مناطق به جز استان کلیمانجارو مشهود بود.[۱۸] از کسانی که در سال ۲۰۰۹ میلادی قبول شدند، ۹۰٫۴ درصد برای ورود به مدارس متوسطه دولتی در سال ۲۰۱۰ میلادی انتخاب شدند.[۱۸]
در سال ۲۰۰۷ میلادی (۱۳۸۶ خورشیدی)، ۸۹٫۹ درصد از کودکان کلاس ششم در سرزمین اصلی تانزانیا در سطح ۴ خوانداری «خواندن مستقل» یا بالاتر از آن بودند که دومین رقم بالا در میان ۱۴ کشور و منطقه آفریقای جنوبی و شرقی بود. هرچند تنها ۵۶٫۹ درصد در سطح ۴ ریاضی «شروع اعداد» یا بالاتر قرار داشتند، این رقم پنجمین رتبه را در میان آن کشورها و مناطق به خود اختصاص داد.[۲۰]
در سال ۲۰۰۷ میلادی (۱۳۸۶ خورشیدی)، نمره خوانداری ۵۷۷٫۸ برای دانش‌آموزان کلاس ششم در سرزمین اصلی تانزانیا بالاترین نمره در میان ۱۵ کشور و منطقه آفریقای جنوبی و شرقی بود که این داده برای آن‌ها در دسترس بود.[۲۰]
آموزش متوسطه
سطوح
آموزش متوسطه به دو سطح تقسیم می‌شود. سطح پایه که سطح O نامیده می‌شود، از چهار فرم تشکیل شده‌است. دانش‌آموزی که به فرم ۴ می‌رسد، گواهینامه آزمون‌های متوسطه را دریافت می‌کند. دانش‌آموزان منتخب می‌توانند در سطح پیشرفته که سطح A نامیده می‌شود و از فرم ۵ و ۶ تشکیل شده‌است، ادامه تحصیل دهند یا آموزش فنی‌وحرفه‌ای را انتخاب کنند. برخی مدارس سطح A را ارائه نمی‌دهند. تمام دانش‌آموزان سطح A در خوابگاه اقامت دارند و به دلیل مسائل مربوط به زندگی مشترک، مدارس سطح A اغلب ثبت‌نام را به یک جنسیت محدود می‌کنند.[۴]
مدارس خصوصی
برای ادامه تحصیل در مدارس متوسطه دولتی، دانش‌آموزان باید در آزمون‌های مربوطه قبول شوند. در صورت عدم قبولی، می‌توانند در مسیر آموزش خصوصی ادامه دهند و همین امر موجب رشد قابل توجه این بازار شده‌است. مدارس خصوصی امکانات آموزشی بهتر، دوره‌های بیشتر (از جمله مهارت‌های رایانه‌ای) و کلاس‌های کوچک‌تری برای قشرها مرفه فراهم می‌کنند.[۴]
شهریه
شمار مدارس متوسطه دولتی در سال‌های اخیر افزایش یافته‌است. دولت تانزانیا مالیات‌ها و شهریه مدارس متوسطه دولتی را کاهش داده تا آموزش را برای همه قشرها فراهم کند. با وجود این، برخی خانواده‌ها مانند خانواده‌های پرجمعیت، تک‌والدینی و یتیمان همچنان از بار مالی شهریه در رنج هستند. برخی خانواده‌ها نیز به آموزش، به‌ویژه آموزش دختران، ارزش چندانی نمی‌دهند و حاضر به پرداخت شهریه نیستند.[۴]
آمار ثبت‌نام و آموزش
در سال ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۷ خورشیدی)، کل ثبت‌نام در سطح O به ۱٬۱۶۴٬۲۵۰ دانش‌آموز و در سطح A به ۵۸٬۱۵۳ دانش‌آموز رسید. تعداد کل معلمان ۳۲٬۸۳۵ نفر و تعداد کل مدارس متوسطه ۳٬۴۸۵ بود. نرخ ثبت‌نام ناخالص در سطح O در همان سال ۳۶٫۲ درصد و نرخ ثبت‌نام خالص ۲۴٫۴ درصد برآورد شد. در سال ۲۰۱۲ میلادی (۱۳۹۱ خورشیدی)، تعداد ثبت‌نام در سطح A به ۷۸٬۴۳۸ دانش‌آموز و تعداد کل معلمان به ۶۵٬۰۸۶ نفر رسید.[۴]
مدارسی که معلمان بهتری استخدام کردند، عملکرد تحصیلی بالاتری در آزمون‌های ملی داشتند. مدارس خصوصی با شهریه بالاتر معلمان باکیفیت‌تری جذب می‌کردند. نظام آموزشی تانزانیا پاداشی برای معلمان بر اساس موفقیت دانش‌آموزانشان در آزمون‌ها پیش‌بینی نکرده‌است. از معلمان دارای مدرک دانشگاهی، ۵۸ درصد در مدارس خصوصی کار می‌کنند و از مجموع فارغ‌التحصیلان کارشناسی علوم انسانی و علوم پایه، ۷۵ درصد نیز در بخش خصوصی جذب شده‌اند.[۴]
آزمون‌های ملی
آزمون ملی در پایان فرم ۲ برگزار می‌شود، هرچند عدم قبولی در آن پیامدی برای ادامه تحصیل ندارد. آزمون ملی دیگری در پایان فرم ۴ برگزار می‌شود. دانش‌آموزی که در آن قبول شود، گواهینامه پایان تحصیل از مدرسه خود و تأییدیه دانشگاهی از شورای ملی آزمون‌های تانزانیا دریافت می‌کند. این تأییدیه سطح عملکرد دانش‌آموز را در چند درس بر اساس مقیاس ۱ تا ۴ نشان می‌دهد، که نمره ۱ بهترین و نمره ۴ پایین‌ترین عملکرد را نشان می‌دهد.[۴]
تکمیل آموزش متوسطه زمانی به رسمیت شناخته می‌شود که دانش‌آموز آزمون‌های سطح A را گذرانده و پس از اتمام فرم ۶ دیپلم دریافت کند. بر اساس نتایج آزمون، دانش‌آموزان ممکن است برای ورود به دانشگاه انتخاب شوند.[۴]
زبان آموزش
بر اساس قانون، تمام مدارس متوسطه موظف به تدریس به زبان انگلیسی هستند (به جز کلاس‌های کیسواحیلی). برای بسیاری از دانش‌آموزان، انگلیسی سومین زبانشان است. زبان سواحلی زبان رسمی است، اما تانزانیا دارای حدود ۱۲۰ زبان گفتاری دیگر نیز هست. در مناطق روستایی، کودکان گاهی نخست زبان قبیله‌ای خود را می‌آموزند.[۴]
در سال ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸ خورشیدی)، تنها ۳۵٫۴ درصد از دانش‌آموزان در آزمون‌های ملی زبان انگلیسی قبول شدند. طرفداران تدریس به انگلیسی استدلال می‌کنند که توانایی صحبت به زبان انگلیسی دانش‌آموزان را برای حضور در اقتصاد جهانی آماده می‌کند؛ در مقابل، مخالفان معتقدند تدریس به زبانی که دانش‌آموزان به خوبی نمی‌فهمند، مانع تمرکز و درک آن‌ها می‌شود.[۴]
برنامه درسی متوسطه
برنامه درسی آموزش متوسطه شامل دروس اجباری و انتخابی است. دروس اجباری ارائه‌شده در فرم‌های ۱ تا ۴ عبارتند از: ریاضیات، انگلیسی، فیزیک، شیمی، کیسواحیلی، زیست‌شناسی، تاریخ، جغرافیا، تعلیمات مدنی و دین. دروس انتخابی در فرم‌های ۱ و ۲ شامل اقتصاد خانه، رایانه و فناوری اطلاعات، ریاضیات پیشرفته، موسیقی، هنر، فرانسه، عربی و زبان‌های خارجی دیگر می‌شود. دروس اسلام، کتاب مقدس و تربیت بدنی نیز ارائه می‌شود. دانش‌آموزان می‌توانند هیچ‌کدام، یک یا دو درس انتخابی را انتخاب کنند. حداقل تعداد دروس لازم برای دریافت گواهینامه ۷ درس است و تمام دانش‌آموزان در دروس ریاضیات، انگلیسی، کیسواحیلی، زیست‌شناسی و تعلیمات مدنی آزموده می‌شوند.[۴]
زندگی دانش‌آموزی
دانش‌آموزان در تانزانیا با موانع محیطی بسیاری روبرو هستند، از جمله تغذیه ناکافی، وضعیت اقتصادی نامناسب، فقدان محیط مناسب مطالعه در خانه و در نتیجه، دشواری در فراگیری زبان انگلیسی.[۴]
پس از ساعات درسی، فعالیت‌هایی مانند رقابت‌های ورزشی، گروه‌های بحث و گروه‌های دینی برگزار می‌شود که این فعالیت‌ها پس از توقف در سال ۲۰۰۰ میلادی، در سال ۲۰۰۹ میلادی دوباره سازماندهی شدند. در بیشتر مدارس (به جز مدارس خصوصی)، دانش‌آموزان موظف به شرکت فعال در وظایف مدرسه مانند جمع‌آوری هیزم برای آشپزخانه مدرسه و درو محصول در باغ‌های مدرسه هستند.[۴]
آموزش عالی
آموزش عالی در تانزانیا در سال‌های اخیر رو به رشد بوده‌است. در حال حاضر این کشور دارای ۲۶ دانشگاه (۱۰ دولتی و ۱۶ خصوصی) و ۱۵ کالج دانشگاهی (۴ دولتی و ۱۱ خصوصی) است.[۲۱]
مؤسسات آموزش عالی زیر نظر کمیسیون دانشگاه‌های تانزانیا (Tanzania Commission for Universities) فعالیت می‌کنند. این نهاد که در سال ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴ خورشیدی) توسط دولت تانزانیا تأسیس شد، تمام مجوزهای لازم را پیش از آغاز به کار دانشگاه‌ها اعطا می‌کند.[۴]
آموزش فراگیر و نیازهای ویژه
راهبرد ملی رشد و کاهش فقر در سال ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴ خورشیدی) آموزش فراگیر را در اولویت قرار داد. معلمان تشویق شدند که زبان اشاره یاد بگیرند و منابع ویژه‌ای برای «فراگیران محروم» فراهم کنند. مدارس در حال تمرکز بر گروه‌هایی هستند که به‌طور سنتی از فرصت‌های آموزشی محروم بوده‌اند، صرف‌نظر از وضعیت جسمی، ذهنی، اجتماعی یا سایر شرایط محیطی.[۲۲]
.jpg)
پیوند به بیرون
منابع
- 1 2 «Project Performance Assessment Report: Tanzania» (PDF). Report No. ۵۵۳۸۳. The World Bank. ۲۸ ژوئن ۲۰۱۰. صص. ۲–۳. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Project Performance Assessment Report: Tanzania» (PDF). Report No. ۵۵۳۸۳. World Bank. ۲۸ ژوئن ۲۰۱۰. ص. ۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ R. W. Chediel (اکتبر ۲۰۰۰). «Private and Community Schools in Tanzania (Mainland)». UNESCO: ۱–۹۳.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Marie Yahl (۲۰۱۵). «Education in Tanzania». New York University: ۱–۲۴.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Mwassa Jingi (۲۰ دسامبر ۲۰۱۵). «Tuition fees in private schools 'unaffordable'». The Citizen. Dar es Salaam. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ اكتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۹.
{{cite news}}: تاریخ وارد شده در|archive-date= - ↑ «Tanzania launches school fee crackdown». BBC News. ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 «Education Sector Budget 2011/2012: Is there any hope for improving education?» (PDF). Brief ۱۱:۶E. HakiElimu. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲ مارس ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۱ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Mtahabwa، Lyabwene (۲۰۱۰). «Provision of Pre-Primary Education as a Basic Right in Tanzania: Reflections from Policy Documents». Contemporary Issues in Early Childhood. ۱۱ (۴): ۳۵۳–۳۶۴. doi:10.2304/ciec.2010.11.4.353. S2CID 144898627.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 Mtahabwa، Lyabwene (۲۰۱۰). «Pre-Primary Education in Tanzania: Observations from Urban and Rural Classrooms». International Journal of Educational Development. ۳۰ (۳): ۲۲۷–۲۳۵. doi:10.1016/j.ijedudev.2009.10.002. hdl:10722/125482.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Ole Therkildsen (۲۰۰۰). «Contextual Issues in Decentralization of Primary Education in Tanzania». International Journal of Educational Development. ۲۰ (۵): ۴۰۷–۴۲۱. doi:10.1016/S0738-0593(99)00085-1.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ G. E. Ponera؛ J. E. Mhonyiwa؛ A. S. Mrutu (اکتبر ۲۰۱۱). «Policy Brief: Quality of Primary School Inputs in Tanzania Mainland» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۱ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Tanzania National Education Profile» (PDF). Education Policy and Data Center. ۲۰۱۴. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۷ مه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۰ مه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 "Tanzania Primary school enrollment - data, chart". TheGlobalEconomy.com (in English). Retrieved 2 سپتامبر 2025.
- ↑ "The latest Tanzanian National Panel Survey shows progress in education". World Bank Blogs (in English). Retrieved 2 سپتامبر 2025.
- 1 2 Daniel Sifuna (۲۰۰۷). «The Challenge of Increasing Access and Improving Quality: An Analysis of Universal Primary Education Interventions in Kenya and Tanzania since the 1970s». International Review of Education. ۵۳ (۵–۶): ۶۸۷–۶۹۹. بیبکد:2007IREdu..53..687S. doi:10.1007/s11159-007-9062-z. S2CID 54093762.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «"World Data on Education: VII Ed. 2010/11", United Republic of Tanzania, United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, revised August 2010, page 13» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۲ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Moses O. Oketch؛ Caine M. Rolleston (ژوئن ۲۰۰۷). «Policies on Free Primary and Secondary Education in East Africa: A Review of the Literature» (PDF). Consortium for Research on Educational Access, Transitions and Equity. ص. ۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 «Table 2.12». دریافت‌شده در ۲۲ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Chart 2.4». دریافت‌شده در ۲۲ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Compiled from the webpage of each country and region listed». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Declining burden of malaria over two decades in a rural community of Muheza district, north-eastern Tanzania». دریافت‌شده در ۲۹ مارس ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «United Republic of Tanzania Regional Seminar "Poverty Alleviation, HIV and AIDS Education and Inclusive Education: Priority Issues for Inclusive Quality Education in Eastern and Western Sub-Saharan Africa"» (PDF). UNESCO International Bureau of Education. ژوئیه ۲۰۰۷.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Tanzania». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- آموزش در تانزانیا