آموزش در تونس
آموزش در تونس از زمان استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۵۶ (۱۳۳۵ شمسی) دگرگونی‌های چشمگیری داشته‌است. دولت تونس از همان آغاز استقلال، آموزش را به‌عنوان نخستین اولویت خود برگزید و بیش از ۲۰ درصد از بودجه دولتی را در سالهای ۲۰۰۵–۲۰۰۶ به این بخش اختصاص داد. این سیاست‌گذاری پیگیر، در کنار اصلاحات ساختاری از اوایل دهه ۱۹۹۰، موجب شد تونس در شاخص‌های آموزشی از بسیاری از کشورهای هم‌درآمد خود پیشی بگیرد و در مسیر دستیابی به اهداف توسعه هزاره قرار گیرد.
نظام آموزشی تونس بر پایه الگوی فرانسوی بنا شده و در طول دهه‌های پس از استقلال، کوشش‌های پیوسته‌ای برای عربی‌سازی برنامه‌های درسی در همه مقاطع صورت گرفته‌است. زبان عربی زبان رسمی آموزش است، اما زبان فرانسوی به‌ویژه در آموزش ریاضیات و علوم تجربی، و زبان انگلیسی از پایه سوم ابتدایی، به‌عنوان زبان‌های خارجی تدریس می‌شوند. سال تحصیلی از سپتامبر تا ژوئن ادامه دارد و آزمون‌ها در پایان هر سه‌ماهه برگزار می‌گردند.
نظام آموزشی تونس از چند مرحله اصلی تشکیل شده‌است: آموزش پیش‌دبستانی، آموزش پایه (شامل ۶ سال ابتدایی و ۳ سال راهنمایی)، آموزش متوسطه (۴ سال)، آموزش فنی و حرفه‌ای، و آموزش عالی. شمار دانشجویان در آموزش عالی طی یک دهه بیش از سه برابر شد و از حدود ۱۰۲٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۵ به ۳۶۵٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۵ رسید.
پیشینه و زمینه
از زمانی که تونس در سال ۱۹۵۶ (۱۳۳۵ شمسی) از فرانسه استقلال یافت، نظام آموزشی آن دگرگونی‌های بزرگی را تجربه کرد. گروه بانک جهانی تونس را در شمار کشورهایی می‌داند که با وجود سطح درآمد متوسط، به دستاوردهای آموزشی قابل توجهی رسیده‌است.[۱] اصلاحات ساختاری پیوسته از اوایل دهه ۱۹۹۰، سیاست‌های کلان اقتصادی محتاطانه و یکپارچگی بیشتر تجاری در اقتصاد جهانی، بستری مناسب برای رشد آموزشی فراهم آورده‌اند.[۱]
بر اساس شاخص توسعه انسانی سال ۲۰۲۱، تونس در میان ۱۹۱ کشور جهان در رتبه نود و هفتم و در میان کشورهای عرب در جایگاه هشتم قرار دارد.[۲] دولت تونس بیش از ۲۰ درصد از بودجه خود را در سالهای ۲۰۰۵–۲۰۰۶ به آموزش اختصاص داد[۳] و از سال ۲۰۰۶، هزینه‌های عمومی آموزش به ۷ درصد از تولید ناخالص داخلی رسید.[۴]
اصلاحات نظام آموزشی
نظام آموزشی تونس بر پایه الگوی فرانسوی بنا شده‌است؛ از این رو، تلاش‌های اصلاح‌گران بر عربی‌سازی برنامه‌های درسی و هیئت‌های علمی در مدارس و دانشگاه‌های کشور متمرکز بوده‌است. با توجه به‌شمار زیاد شهروندان فرانسوی‌زبان و نبود معلمان واجد شرایط برای تدریس دروس علمی به زبان عربی، سیاست‌گذاران، زبان فرانسوی را هم به‌عنوان زبان خارجی و هم به‌عنوان زبان آموزش ریاضیات و علوم در مقطع ابتدایی حفظ کردند. علوم انسانی و اجتماعی به‌تدریج، نخست در ابتدایی و سپس در متوسطه، عربی‌سازی شدند. در دهه ۱۹۷۰، تصمیم گرفته شد عربی‌سازی به همه درس‌های پس از ابتدایی، به‌جز آموزش حرفه‌ای و فنی، گسترش یابد. در سطح دانشگاه، فرانسوی به‌عنوان زبان تدریس در مؤسسات فناوری و دانشکده‌های علوم حفظ شد.[۵]
اصلاحات دیگری نیز از زمان استقلال در همه سطوح آموزشی صورت گرفته‌است:[۵]
- قانون اصلاح آموزش در سال ۱۹۵۸ بر آموزش فنی و حرفه‌ای و تربیت معلمان جدید واجد شرایط برای تدریس برنامه درسی نو با تأکید بر زبان عربی، ادبیات، اندیشه اسلامی، تاریخ و جغرافیای تونس و شمال آفریقا تمرکز داشت.
- قانون آموزش عالی مصوب ۱۹۶۹، همه مؤسسات آموزش عالی و پژوهش علمی مورد تأیید دولت را زیر چتر دانشگاه تونس که در سال ۱۹۶۰ با ادغام چند مدرسه و مؤسسه عالی موجود تأسیس شده بود، قرار داد.
- در سال تحصیلی ۱۹۹۰–۱۹۹۱، قانون جدید آموزش، دوره تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه را از ۱۲ سال به ۱۳ سال افزایش داد و آموزش پایه را برای دانش‌آموزان ۶ تا ۱۶ سال اجباری کرد.
- تونس در سال ۲۰۰۰ رویکرد مبتنی بر شایستگی را در برنامه درسی مدارس برگزید و کتاب‌های درسی را بر این اساس بازنویسی کرد.
- قانون آموزش سال ۲۰۰۲ بر اهمیت فناوری اطلاعات و ارتباطات در بخش آموزش تأکید ورزید.[۳]
اصلاحات سالهای اخیر
در سالهای اخیر، دگرگونی‌های چندی در نظام آموزشی تونس رخ داده‌است:[۶]
- ۲۰۰۷: افزوده شدن رشته ورزش به مقطع متوسطه
- ۲۰۱۱: گنجاندن زبان انگلیسی در مواد درسی پایه ششم ابتدایی
- ۲۰۱۶: گذار از نظام سه‌ماهه به شش‌ماهه؛ تغییر کتاب‌ها و برنامه‌های درسی پایه‌های اول و دوم؛ تصویب قانون تأسیس شورای عالی آموزش؛ افزوده شدن رشته علوم تربیتی به دانشگاه‌ها
- ۲۰۱۷: گنجاندن زبان ترکی در برنامه‌های درسی؛ اجباری شدن سال آمادگی پیش‌دبستانی؛ بهبود محتوای تربیت موسیقی در مقطع راهنمایی
- ۲۰۱۸: گنجاندن درس تربیت ترافیکی در برنامه‌های درسی؛ گنجاندن زبان پرتغالی؛ بازگشت به نظام سه‌ماهه؛ الزامی شدن ثبت‌نام اینترنتی برای دانش‌آموزان
- ۲۰۱۹: بهبود محتوای تربیت فناوری در مقطع راهنمایی و پایه اول متوسطه؛ تدریس زبان فرانسوی از پایه دوم ابتدایی؛ تدریس زبان انگلیسی از پایه سوم ابتدایی؛ اختصاص روز شنبه به فعالیت‌های ورزشی و فرهنگی در مقطع ابتدایی
مراحل نظام آموزشی
آموزش پیش‌دبستانی
دولت تونس تعهد جدی نسبت به آموزش پیش‌دبستانی نشان داده‌است. آموزش پیش از دبستان باید در مراکز یا مکان‌های ویژه برای کودکان سه تا شش ساله فراهم شود.[۷] در تونس، آموزش پیش‌دبستانی در سه قالب اصلی ارائه می‌شود:
مهدکودک‌ها (Kindergartens): مؤسساتی اجتماعی-آموزشی که زیر نظر وزارت امور زنان، خانواده و کودک فعالیت می‌کنند و به بخش خصوصی، شبه‌دولتی یا انجمن‌های تخصصی وابسته‌اند. نرخ پوشش مهدکودک‌ها از ۱/۷ درصد در سال ۱۹۹۰ به ۱۴ درصد در سال ۲۰۰۰ افزایش یافت، هرچند هنوز این نرخ پایین است زیرا بیشتر کودکان سه تا شش ساله به مهدکودک نمی‌روند.[۷]
کُتّاب‌ها (Kouttabs): مؤسسات دینی‌ای که کودکان سه تا پنج ساله را زیر پوشش می‌گیرند و هدفشان آموزش قرآن، خواندن، نوشتن و حساب است. این مراکز زیر نظر وزارت امور دینی اداره می‌شوند. اصلاحات انجام‌شده شمار این مراکز را از ۳۷۸ باب در سال ۱۹۸۷ به ۹۶۱ باب در سال ۲۰۰۷ رسانده‌است. کتّاب‌ها ۲۵٬۱۹۴ کودک از جمله ۱۱٬۱۳۸ دختر را در خود می‌پذیرند. معلمان این مراکز «مؤدِّب» نامیده می‌شوند که از میان آن‌ها ۱۲۱ نفر دارای مدرک در علوم اسلامی و ۶۰ نفر دارنده مدرک دانشگاهی‌اند.[۸]
سال آمادگی (Cours préparatoire): بخشی از آموزش پایه است اما اجباری نیست. این دوره زیر نظر وزارت آموزش در مدارس دولتی، خصوصی و شبه‌دولتی ارائه می‌شود.[۸]
نرخ خالص ثبت‌نام در پیش‌دبستانی از ۱۵ درصد در سال ۲۰۰۰ به ۲۲ درصد در سال ۲۰۰۳ افزایش یافته‌است.[۴]
آموزش پایه
آموزش پایه (به فرانسوی: Enseignement de base) نه سال را در بر می‌گیرد و به دو مرحله مجزا تقسیم می‌شود: شش سال ابتدایی و سه سال راهنمایی. در پایان این نه سال، دانش‌آموزان در آزمون ملی پایان آموزش پایه شرکت می‌کنند و در صورت قبولی، گواهی‌نامه پایان آموزش پایه دریافت می‌کنند. دانش‌آموزان باید در پایان سال ششم نمره‌ای بالاتر از ۵۰ درصد کسب کنند تا به مقطع راهنمایی راه یابند.[۹]
به لطف تلاش‌های دولت، شمار دانش‌آموزانی که ناچار به تکرار پایه ششم هستند کاهش یافته‌است؛ در سال تحصیلی ۱۹۹۱–۱۹۹۲ این نرخ ۲۶ درصد بود که در سال ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به ۱۸ درصد رسید.[۹] نرخ ترک تحصیل در مقطع ابتدایی ۶ درصد است که نسبت به سال ۲۰۰۰ نصف شده‌است. نرخ ثبت‌نام ناخالص در مقاطع ابتدایی و متوسطه بیش از یک است که نشان می‌دهد دختران بیشتر از پسران در این دو مقطع ثبت‌نام می‌کنند. سهم ثبت‌نام خصوصی در مقطع ابتدایی به آرامی از ۰/۷ درصد در سال ۲۰۰۰ به ۰/۹ درصد در سال ۲۰۰۳ و ۱/۴ درصد در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته‌است.[۴] نرخ ثبت‌نام ناخالص در مقطع راهنمایی در سال ۲۰۰۷ به ۱۱۳ درصد رسید که نسبت به سال ۲۰۰۶ هفت درصد افزایش داشت.[۴]
آموزش ابتدایی
دوره ابتدایی شش سال را دربرمی‌گیرد و مواد درسی آن به تفکیک پایه به این شرح است:[۶]
| پایه | مواد درسی |
|---|---|
| پایه اول و دوم |
|
| پایه سوم و چهارم |
|
| پایه پنجم |
|
| پایه ششم |
|
در ابتدای سال تحصیلی ۲۰۰۷–۲۰۰۸، نه مدرسه راهنمایی پیشرو (نمونه) آغاز به کار کردند تا دانش‌آموزان بااستعداد را زودتر شناسایی کرده و با بهره‌گیری از معلمان شایسته و باتجربه، امکان پیشرفت آن‌ها را در حوزه‌های علمی، ادبی و هنری فراهم سازند.[۸]
آموزش راهنمایی
مقطع راهنمایی سه سال را دربرمی‌گیرد و مواد درسی آن به شرح زیر است:[۶]
| درس | زبان تدریس | ضریب | ساعت در هفته |
|---|---|---|---|
| زبان عربی | عربی | ۴ | ۵ |
| زبان فرانسوی | فرانسوی | ۴ | ۴ (در مدارس نمونه ۵) |
| زبان انگلیسی | انگلیسی | ۱/۵ (در مدارس نمونه ۲) | ۳ |
| ریاضیات | عربی (در مدارس نمونه فرانسوی) | ۳ | ۴ (در مدارس نمونه ۵) |
| علوم فیزیکی | عربی (در مدارس نمونه فرانسوی) | ۱ (در مدارس نمونه ۱/۵) | ۱ + یک جلسه دو هفته‌ای |
| علوم زیستی و زمین | عربی (در مدارس نمونه فرانسوی) | ۱ (در مدارس نمونه ۱/۵) | ۱ + یک جلسه دو هفته‌ای |
| تاریخ | عربی | ۱ | ۱ |
| جغرافیا | عربی | ۱ | ۱ |
| تربیت فناوری | عربی | ۱ | ۱/۵ در پایه هفتم، ۱ ساعت در پایه‌های هشتم و نهم |
| تربیت اسلامی | عربی | ۱ | ۱ + یک جلسه دو هفته‌ای |
| تربیت مدنی | عربی | ۱ | ۱ + یک جلسه دو هفته‌ای |
| تربیت بدنی | — | ۱ | ۳ |
| تربیت تئاتری | عربی (گاهی فرانسوی) | ۱ | ۱ |
| تربیت موسیقی | عربی | ۱ | ۱ |
| تربیت تجسمی | عربی (گاهی فرانسوی) | ۱ | ۱ |
| رایانه | فرانسوی (در مدارس نمونه انگلیسی) | ۱ | ۱ |
دو نوع مدرسه راهنمایی وجود دارد: مدارس نمونه و مدارس عادی. در مدارس راهنمایی نمونه، علوم فیزیکی و رایانه به ترتیب به زبان فرانسوی و انگلیسی تدریس می‌شوند. ورود به این مدارس از طریق آزمون ورودی پایه ششم صورت می‌گیرد و تعداد معینی از دانش‌آموزان برگزیده از هر استان پذیرفته می‌شوند. ارتقا در مدارس نمونه مشروط به کسب میانگین ۱۳ یا بالاتر در مجموع درس‌های ریاضیات، عربی و فرانسوی است؛ در غیر این صورت، دانش‌آموز به مدرسه راهنمایی عادی منتقل می‌شود.[۶]
در سال ۲۰۱۳، شمار مدارس راهنمایی نمونه به ۲۴ باب رسید که چهار تای آن‌ها در شهر تونس و حومه بودند.[۱۰]
مدرسه راهنمایی فنی
مدرسه راهنمایی فنی فرصتی دوباره برای دانش‌آموزانی است که در تحصیل پیشرفت نداشته‌اند. در این مدارس، مواد عملی مانند نجاری و خیاطی تدریس می‌شود. هر دانش‌آموز تونسی حق دارد دو بار در مقطع ابتدایی و دو بار در مقطع راهنمایی تکرار پایه داشته باشد. دانش‌آموزان می‌توانند با شرکت در آزمون پایان آموزش فنی، مسیر تحصیل خود را ادامه دهند.[۶]
آموزش متوسطه
دوره متوسطه چهار سال را دربرمی‌گیرد و برای همه دارندگان گواهی پایان آموزش پایه باز است. این دوره به دو مرحله تقسیم می‌شود: یک سال دوره عمومی مشترک و سه سال دوره تخصصی.
سال اول: همه دانش‌آموزان به‌جز شاخه ورزشی، یک سال برنامه مشترک را می‌گذرانند و در پایان آن به یکی از رشته‌های ادبیات، علوم، فناوری رایانه، یا اقتصاد و خدمات هدایت می‌شوند.[۱۱]
سال دوم: دانش‌آموز یکی از رشته‌های زیر را برمی‌گزیند:
- رشته ادبیات
- رشته اقتصاد و مدیریت
- رشته علوم تجربی
- رشته رایانه
سال سوم: هدایت دوم از رشته‌ها به شاخه‌ها:[۶]
- شاخه ادبیات
- شاخه اقتصاد و مدیریت
- شاخه علوم تجربی
- شاخه ریاضیات
- شاخه علوم فنی
- شاخه رایانه
- شاخه ورزش (از سال اول متوسطه)
- شاخه هنر (از سال اول متوسطه)
در این سال، دانش‌آموزان می‌توانند یکی از زبان‌های اختیاری آلمانی، ایتالیایی، اسپانیایی، پرتغالی، ترکی، روسی یا چینی را انتخاب کنند. همچنین درس تربیت مدنی با درس فلسفه جایگزین می‌شود.[۶]
سال چهارم (بکالوریا): در پایان دوره چهارساله متوسطه، دانش‌آموزان در آزمون ملی بکالوریای تونس شرکت می‌کنند که گذر از آن به دانشگاه را میسر می‌سازد. دانش‌آموزان به‌طور میانگین در شش درس آزمون می‌دهند. آن‌هایی که دوره متوسطه را تمام می‌کنند اما در آزمون بکالوریا رد می‌شوند، گواهی‌نامه‌ای دریافت می‌کنند که می‌توانند از آن برای ورود به بازار کار یا ادامه تحصیل در مدارس خصوصی بهره ببرند.[۹]
در سال ۲۰۱۳، نرخ قبولی در آزمون بکالوریا ۵۲/۳۴ درصد از مجموع ۱۴۳٬۳۲۰ دانش‌آموز شرکت‌کننده بود.[۱۲] تونس از سال ۱۹۹۹ در روند بین‌المللی مطالعات علمی و ریاضیات (TIMSS) حضور داشته و یکی از کشورهای پیشتاز جهان عرب در این آزمون بوده‌است. در سال ۲۰۰۷، تونس در میان کشورهای عربی شرکت‌کننده در TIMSS، رتبه دوم ریاضیات با نمره ۴۲۰ و رتبه سوم علوم با نمره ۴۵۵ را به دست آورد.[۱۲] شاخص برابری جنسیتی نرخ ثبت‌نام ناخالص در مقطع متوسطه در سال ۲۰۰۶ برابر ۱/۱ بود که نشان‌دهنده ثبت‌نام بیشتر دختران نسبت به پسران در این مقطع است.[۴]
آزمون‌های دوره متوسطه
آزمون پایان آموزش پایه: دانش‌آموزان مدارس راهنمایی برای پذیرش در دبیرستان‌های نمونه در این آزمون شرکت می‌کنند. مواد امتحانی شامل ریاضیات، انشای عربی، علوم زیستی و زمین، زبان فرانسوی و زبان انگلیسی است.[۶]
دوره مراقبت بکالوریا: فرصت دومی برای دانش‌آموزانی که میانگین ۷ تا ۹/۹۹ کسب کرده‌اند. مواد امتحانی شامل فلسفه، تاریخ و جغرافیا، عربی، فرانسوی، انگلیسی، ریاضیات، علوم زیستی و زمین، علوم فیزیکی، اقتصاد، مدیریت، الگوریتم و برنامه‌نویسی، پایگاه داده، علوم بیولوژی و تخصص ورزشی است.[۶]
پوشاک مدرسه‌ای
پوشاک مدرسه‌ای (فرم) در مقاطع ابتدایی و راهنمایی برای هر دو جنس اجباری است.[۶]
آموزش فنی و حرفه‌ای
برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای زیر نظر وزارت اشتغال و آموزش حرفه‌ای و در حوزه‌های تخصصی‌تر زیر نظر وزارتخانه‌هایی چون کشاورزی یا گردشگری اداره می‌شوند.[۵]
دانش‌آموزان می‌توانند در یک برنامه حرفه‌ای دو ساله که به گواهی‌نامه شایستگی حرفه‌ای (به فرانسوی: Certificat d'Aptitude Professionnelle) می‌انجامد، ثبت‌نام کنند. آن‌هایی که دو سال نخست متوسطه را گذرانده‌اند، می‌توانند در برنامه‌های حرفه‌ای دو سالهای شرکت کنند که به گواهی‌نامه تکنیسین حرفه‌ای (به فرانسوی: Brevet de Technicien Professionnel) منتهی می‌شود و این گواهی، دسترسی به برنامه‌های تکنیسین عالی (به فرانسوی: Brevet de Technicien Supérieur) را فراهم می‌آورد.[۵] نرخ ثبت‌نام در آموزش فنی و حرفه‌ای از سال ۲۰۰۴ رو به افزایش بوده و در سال ۲۰۰۷ به حدود ۱۰ درصد رسیده‌است که سهم پسران بیشتر است.[۴]
آموزش عالی
آموزش عالی در تونس
نظام آموزش عالی در تونس رشد شتابانی داشته‌است؛ شمار دانشجویان طی یک دهه بیش از سه برابر شد و از حدود ۱۰۲٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۵ به ۳۶۵٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۵ رسید. نرخ ثبت‌نام ناخالص در آموزش عالی در سال ۲۰۰۷ برابر ۳۱ درصد بود و شاخص برابری جنسیتی ۱/۵ را نشان می‌داد. نظام دانشگاه خصوصی در تونس، که حدود یک درصد از دانشجویان را پوشش می‌دهد، به دلیل فضای نظارتی که سرمایه‌گذاری خارجی و استخدام استادان نیمه‌وقت در دانشگاه‌های خصوصی را تشویق نمی‌کند، در سطح پایینی باقی مانده‌است.[۱]
در سالهای ۲۰۰۵–۲۰۰۶، تونس ۱۷۸ مؤسسه آموزش عالی دولتی داشت که از میان آن‌ها ۱۳ دانشگاه، ۲۴ مؤسسه عالی مطالعات فناوری و ۶ مؤسسه عالی تربیت معلم بودند. وزارت آموزش عالی ۱۵۵ مؤسسه را زیر نظر داشت و ۲۳ مؤسسه دیگر با همکاری مشترک این وزارت و وزارتخانه‌های دیگر اداره می‌شدند. افزون بر این، وزارت آموزش عالی ۲۰ مؤسسه سطح دانشگاهی خصوصی را به رسمیت می‌شناخت.[۳] نظام دانشگاهی دولتی عملاً رایگان است و وام‌های دانشجویی برای دانشجویان دانشگاه‌های خصوصی پیش‌بینی نشده، که این امر جذب دانشجویان ناتوان از پرداخت شهریه را برای دانشگاه‌های خصوصی دشوار می‌کند.[۱]
در دهه ۱۹۹۶–۲۰۰۶، دولت تونس در کنار ایجاد هفت دانشگاه جدید، پیشرفت‌های زیر را محقق کرد:[۱]
- بهبود کارایی درونی برنامه‌ها و نرخ قبولی در علوم کاربردی از طریق برنامه‌های کوتاه‌مدت مانند مؤسسات عالی مطالعات فناوری
- ارائه برنامه‌های حرفه‌ای کوتاه‌مدت‌تر و کاربردی‌تر
- اعطای استقلال بیشتر به دانشگاه‌ها برای انعطاف در برابر تغییرات محیطی و تطبیق برنامه‌های آموزشی با نیازهای اقتصادی
دسترسی به آموزش عالی برای همه دارندگان مدرک بکالوریا تضمین شده‌است و فرایند پذیرش به‌صورت متمرکز از طریق نظام ملی هدایت دانشگاهی کنترل می‌شود. از سال ۲۰۰۵–۲۰۰۶، دولت در تلاش است اصلاحاتی را بر پایه الگوی اروپایی سه‌مرحله‌ای (لیسانس، ارشد، دکترا) پیاده کند. طرح جدید ساعات واحدی درسی، انعطاف بیشتری به دانشجویان در طراحی مسیر تحصیلی‌شان می‌دهد و امکان جابه‌جایی واحدها میان مؤسسات داخلی و بین‌المللی را فراهم می‌سازد.[۳]
یکپارچه‌سازی فناوری اطلاعات در آموزش
تونس با پشتیبانی سازمان‌های بین‌المللی مانند گروه بانک جهانی، مایکروسافت و اپل در گنجاندن فناوری اطلاعات و ارتباطات در همه سطوح آموزشی تلاش می‌کند. از طرح‌های نوآورانه در این زمینه می‌توان به آزمایشگاه‌های سیار و اتوبوس‌های اینترنتی سیار متصل به اینترنت ماهواره‌ای برای رسیدن به مدارس مناطق روستایی و دوردست اشاره کرد که هدف آن‌ها کاهش شکاف دیجیتال است.[۳]
در سال ۲۰۰۴، حدود ۲۲٬۰۰۰ رایانه (معادل ۰/۲۸ رایانه به ازای هر کلاس) در مدارس موجود بود که تا سال ۲۰۰۶ به ۵۷٬۰۰۰ دستگاه (۰/۷۱ رایانه به ازای هر کلاس) رسید. همه مؤسسات آموزش عالی از طریق مرکز محاسبات الخوارزمی، که ارائه‌دهنده رسمی خدمات اینترنتی دولتی برای مؤسسات آموزش عالی است، به اینترنت متصل هستند.[۳]
مدرسه مجازی تونس
تونس یکی از نخستین کشورهای آفریقای شمالی و جهان عرب بود که آموزش از راه دور و یادگیری الکترونیکی را از طریق راه‌اندازی مدرسه مجازی تونس (TVS) در ژانویه ۲۰۰۲ پیشگام شد. این مدرسه دوره‌های تعاملی رایگان، ماژول‌های مرور، راهنمایی و آموزش فناوری اطلاعات ارائه می‌دهد.[۳]
دانشگاه مجازی تونس
دانشگاه مجازی تونس در سال ۲۰۰۳ به‌عنوان یک طرح دولتی راه‌اندازی شد و در حال حاضر ۲۰ درصد از دوره‌ها را به شیوه یادگیری الکترونیکی ارائه می‌دهد. این دانشگاه ۲۰۷ ماژول آموزشی با بیش از ۸٬۰۰۰ ساعت محتوا آماده استفاده دارد.[۳]
آموزش بزرگسالان
دولت تونس در آوریل ۲۰۰۰ (فروردین ۱۳۷۹) برنامه ملی سوادآموزی بزرگسالان (PNEA) را معرفی کرد که زیر نظر وزارت امور اجتماعی و همبستگی اداره می‌شود. برای پشتیبانی از این برنامه، سازمان‌های مدنی و سازمان‌های غیردولتی گوناگون مشارکت فعالی داشته‌اند. در سالهای ۲۰۰۶–۲۰۰۷، ۵٬۰۰۰ جوان زیر ۳۰ سال که ۴۰ درصد آن‌ها زنان بودند، در دوره‌های مقدماتی آموزش حرفه‌ای شرکت کردند.[۸]
منابع
- 1 2 3 4 5 «The World Bank (2006), "Second Higher Education Reform Support Project, Republic of Tunisia." Project Appraisal Document» (PDF).
- ↑ الگو:HDR
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Amr Hamdy (2007). ICT in Education in Tunisia (in English). Washington, D.C.: InfoDev.
- 1 2 3 4 5 6 «edstats (2007)».
- 1 2 3 4 «World Bank (2008), The Road Not Traveled: Education Reform in the Middle East and North Africa».
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 «معلومات عن التعلیم فی تونس علی موقع snl.no». snl.no. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ اوت ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «UNESCO (2006), Tunisia: early childhood care and education (ECCE) programmes» (PDF).
- 1 2 3 4 «Resources» (PDF). International Bureau of Education. ۲۷ مه ۲۰۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «World Education News and Reviews (2006) April, Vol 19, Issue 2».
- ↑ Amor Chraiet (22 mars 2013). "Accès aux collèges et lycées-pilotes - 6.000 places en lice". La Presse de Tunisie (in French). ISSN 0330-9991. Retrieved 20 octobre 2022.
{{cite journal}}: تاریخ وارد شده در|تاریخ بازبینی=and|تاریخ= - ↑ Statistiques de l'éducation (PDF) (in French). Tunis: Ministère de l'Éducation. 2011. p. 12.
{{cite book}}: از پارامتر ناشناخته|pages totales=صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته|عنوان به خط=صرف‌نظر شد (کمک) - 1 2 "Countries Participating in TIMSS 2007". timss.bc.edu (in English). Retrieved 20 octobre 2022.
{{cite web}}: تاریخ وارد شده در|تاریخ بازبینی=
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «التعلیم فی تونس». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif en Tunisie». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Tunisia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در تونس