آموزش در جمهوری ایرلند
| وزارت آموزش و پرورش و جوانان وزارت آموزش عالی و پژوهش | |
|---|---|
| وزیر آموزش و پرورش و جوانان وزیر آموزش عالی، پژوهش، نوآوری و علوم | هیلداگارد نوتون جیمز لالس |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۵) | |
| بودجه | ۱۱٫۵۲۷ میلیارد یورو |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | ایرلندی، انگلیسی |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
| آموزش اجباری | ۱۹۲۲ |
| باسوادی (۲۰۰۳) | |
| مجموع | ۹۹٪ |
| مردان | ۹۹٪ |
| زنان | ۹۹٪ |
| نام‌نویسی | |
| مجموع | ۱٬۱۹۹٬۰۲۴ |
| ابتدایی | ۵۶۷٬۷۱۶ |
| متوسطه | ۳۹۵٬۶۱۱ |
| آموزش عالی | ۲۳۵٬۶۹۷ |
| گواهی | |
| دیپلم متوسطه | ۸۹٪ |
| آموزش عالی | ۴۷٪ |
| زندگی در ایرلند |
|---|
| فرهنگ |
| اقتصاد |
|
| کلیات |
|
| جامعه |
|
| سیاست |
|
| سیاست‌گذاری‌ها |
آموزش در جمهوری ایرلند نظامی سه‌مرحله‌ای شامل آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش دانشگاهی (که اغلب «سطح سوم» نامیده می‌شود) است. در سال‌های اخیر آموزش تکمیلی گسترش چشمگیری یافته‌است؛ به گونه‌ای که تا سال ۲۰۲۰ میلادی، ۵۱ درصد از بزرگسالان در سن کار تحصیلات عالی را به پایان رسانده بودند. رشد اقتصادی از دهه ۱۹۶۰ میلادی به این سو، محرک اصلی دگرگونی‌های نظام آموزشی این کشور بوده‌است.
وزارت آموزش و پرورش و جوانان زیر نظر وزیر مربوطه، مسئولیت کلی سیاست‌گذاری، تأمین مالی و هدایت نظام آموزشی را بر عهده دارد. سازمان‌های مهم دیگری چون مرجع ملی صلاحیت‌های ایرلند، مرجع آموزش عالی و هیئت‌های آموزش و کارآموزی در سطوح محلی نیز در این نظام نقش دارند. وزارت آموزش عالی، پژوهش، نوآوری و علوم که در اوت ۲۰۲۰ میلادی تأسیس شد، سیاست‌گذاری و تأمین مالی مؤسسات سطح سوم را بر عهده دارد.
زبان انگلیسی زبان اصلی تدریس در بیشتر مدارس و دانشگاه‌های ایرلند است، اما در مدارس ایرلندی‌زبان (گِلسکول‌ها) تدریس به زبان ایرلندی انجام می‌شود. نرخ باسوادی کشور در سال ۲۰۰۳ میلادی به ۹۹ درصد رسید و ایرلند از نظر آموزشی در زمره کشورهای پیشرفته اروپایی جای می‌گیرد.
پیشینه
در ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۶ میلادی، دونو اومالی، وزیر آموزش دولت فیانا فایل، در سخنرانی‌ای غیررسمی اعلام کرد که آموزش رایگان در مقطع دوم متوسطه در ایرلند برقرار خواهد شد. این طرح سرانجام در سپتامبر ۱۹۶۷ میلادی به اجرا درآمد و اکنون به عنوان یکی از نقاط عطف تاریخ ایرلند شناخته می‌شود.[۱]
در سال ۱۹۷۳ میلادی، الزام به گذراندن آزمون زبان ایرلندی برای دریافت گواهینامه مقطع متوسطه لغو شد.[۲] با این حال، تدریس زبان ایرلندی در مدارس دولتی همچنان اجباری است.
در دوران قرون وسطای اولیه، مدارس صومعه‌ای ایرلند از اهمیت اروپایی برخوردار بودند و ایمان کاتولیک را در دوران مهاجرت اقوام پاس داشتند. نخستین مدارس با پشتیبانی دولتی در ایرلند در سده شانزدهم میلادی پس از اصلاحات پروتستانی پایه‌گذاری شدند. قانون آموزش ۱۶۹۵ میلادی کاتولیک‌های ایرلندی را از اداره مدارس یا جستجوی آموزش کاتولیک در خارج از کشور منع کرد و تا سال ۱۷۸۲ میلادی اعتبار داشت. در نتیجه، مدارس مخفی موسوم به «مدارس پرچین» (Hedge Schools) پدید آمدند. از سال ۱۸۳۱ میلادی نظام آموزش ملی رسمی زیر نظر کلیسای کاتولیک استقرار یافت.[۳]
ساختار
دانش‌آموزان در ایرلند از سن پنج تا شانزده سالگی، یا تا زمانی که سه سال از تحصیل در مقطع دوم را گذرانده باشند، ملزم به حضور در مدرسه هستند.[۴] بر اساس قانون اساسی ایرلند، والدین موظف نیستند «برخلاف وجدان و ترجیح قانونی خود، فرزندانشان را به مدارس دولتی یا نوع خاصی از مدارس تعیین‌شده توسط دولت بفرستند».[۵]
در حالی که انگلیسی زبان اصلی تدریس در بیشتر مدارس است، در گِلسکول‌ها (مدارس ایرلندی‌زبان)، زبان ایرلندی زبان اصلی تدریس بوده و انگلیسی به عنوان زبان دوم آموزش داده می‌شود. زبان ایرلندی در همه مدارس دولتی به عنوان درس اصلی تدریس می‌شود، با استثناهایی برای دانش‌آموزانی که مدتی در خارج از کشور زیسته‌اند، مشکلات یادگیری دارند یا دلایل مشابه دیگری دارند.
چارچوب صلاحیت‌ها
| سطح EQF | چرخه EHEA | سطح چارچوب ملی صلاحیت‌ها (NFQ) | انواع گواهینامه اصلی |
|---|---|---|---|
| ۱ | ۱ | گواهینامه سطح ۱ | |
| ۲ | گواهینامه سطح ۲ | ||
| ۲ | ۳ | گواهینامه سطح ۳ گواهینامه جونیور | |
| ۳ | ۴ | گواهینامه سطح ۴ گواهینامه لیوینگ | |
| ۴ | ۵ | گواهینامه سطح ۵ گواهینامه لیوینگ | |
| ۵ | ۶ | گواهینامه پیشرفته | |
| چرخه کوتاه درون سطح اول | گواهینامه عالی | ||
| ۶ | سطح اول | ۷ | لیسانس عادی |
| ۸ | لیسانس افتخاری دیپلم عالی | ||
| ۷ | سطح دوم | ۹ | کارشناسی ارشد دیپلم تکمیلی |
| ۸ | سطح سوم | ۱۰ | دکترا دکترای عالی |
سال‌های تحصیلی
آموزش برای همه کودکان ایرلند از سن شش تا شانزده سالگی، یا تا پایان سه سال تحصیل در مقطع دوم و شرکت در آزمون گواهینامه جونیور، اجباری است. آموزش ابتدایی معمولاً از چهار یا پنج سالگی آغاز می‌شود.
پیش‌دبستانی
بیشتر مهدکودک‌ها در ایرلند بخش خصوصی هستند. با افزایش اشتغال والدین، شمار روزافزونی از کودکان زیر سن مدرسه در مراکز نگهداری کودک، مهدکودک‌ها و مدارس مونته‌سوری حضور می‌یابند. از سال ۲۰۰۹ میلادی، در پاسخ به نیاز عمومی به خدمات مقرون‌به‌صرفه مراقبت از کودک، کودکان می‌توانند دو سال پیش از ورود به دبستان، از ثبت‌نام رایگان در پیش‌دبستانی بهره‌مند شوند.[۶]
نائیونراها (مهدکودک‌های ایرلندی‌زبان) در سراسر ایرلند به سرعت در حال گسترش هستند. نزدیک به چهار هزار کودک پیش‌دبستانی در ۲۷۸ گروه پیش‌دبستانی ثبت‌نام دارند.[۷]
دبستان
- کلاس مهد کوچک (سنین ۴–۵ یا ۵–۶)
- کلاس مهد بزرگ (سنین ۵–۶ یا ۶–۷)
- کلاس اول (سنین ۶–۷ یا ۷–۸)
- کلاس دوم (سنین ۷–۸ یا ۸–۹)
- کلاس سوم (سنین ۸–۹ یا ۹–۱۰)
- کلاس چهارم (سنین ۹–۱۰ یا ۱۰–۱۱)
- کلاس پنجم (سنین ۱۰–۱۱ یا ۱۱–۱۲)
- کلاس ششم (سنین ۱۱–۱۲ یا ۱۲–۱۳)
دانش‌آموزان دبستانی معمولاً بین ۸:۳۰ و ۹:۲۰ صبح در مدرسه حاضر می‌شوند. کلاس‌های مهد کوچک و مهد بزرگ بین ۱۳:۱۰ و ۱۴:۰۰ پایان می‌یابند، در حالی که دانش‌آموزان بزرگ‌تر یک ساعت بیشتر در مدرسه می‌مانند و بین ۱۴:۱۰ و ۱۵:۰۰ مرخص می‌شوند.
دبیرستان
از سال ۱۹۶۷ میلادی، آموزش مقطع دوم در ایرلند با بودجه دولتی تأمین می‌شود.[۸] با این حال، مدارس می‌توانند برای اردوها، آزمون‌های آزمایشی و فعالیت‌های خیریه مبالغ اندکی دریافت کنند.
چرخه جونیور
چرخه جونیور یک برنامه سه‌ساله است که به آزمون گواهینامه جونیور ختم می‌شود. این آزمون در همه درس‌ها (معمولاً ۱۰ یا ۱۱ درس) در اوایل ژوئن، بلافاصله پس از پایان سال سوم برگزار می‌شود.
- سال اول (سنین ۱۲–۱۳ یا ۱۳–۱۴)
- سال دوم (سنین ۱۳–۱۴ یا ۱۴–۱۵)
- سال سوم (سنین ۱۴–۱۵ یا ۱۵–۱۶)
سال گذار
- سال گذار که گاهی سال چهارم نامیده می‌شود (سنین ۱۵–۱۶ یا ۱۶–۱۷) — بسته به مدرسه، ممکن است اجباری، اختیاری یا در دسترس نباشد.[۹]
چرخه سینیور
چرخه سینیور یک برنامه دوساله است که دانش‌آموزان را برای آزمون‌های گواهینامه لیوینگ آماده می‌کند. آزمون‌های گواهینامه لیوینگ بلافاصله پس از پایان سال ششم، با نخستین آزمون در چهارشنبه پس از روز تعطیل عمومی ژوئن برگزار می‌شوند.
- سال پنجم (سنین ۱۶–۱۸ یا ۱۵–۱۷ در صورت حذف سال گذار)
- سال ششم (سنین ۱۷–۱۹ یا ۱۶–۱۸ در صورت حذف سال گذار)
برای آمادگی دانش‌آموزان در هر دو چرخه، بسیاری از مدارس آزمون‌های تمرینی (موسوم به «مُک‌ها») را در حدود فوریه هر سال برگزار می‌کنند. این آزمون‌ها آزمون‌های دولتی نیستند و در همه مدارس اجباری نیستند.
روز مدرسه
دبیرستان‌ها موظفند حداقل ۲۸ ساعت تدریس در هفته داشته باشند. بیشتر مدارس کلاس‌های ۴۰ دقیقه‌ای دارند، اما شمار فزاینده‌ای از مدارس کلاس‌های ۶۰ دقیقه‌ای را پذیرفته‌اند. روز مدرسه معمولاً بین ۸:۲۰ و ۹:۰۰ آغاز می‌شود و بین ۱۵:۲۰ و ۱۶:۰۰ پایان می‌یابد.
آموزش ابتدایی
برنامه درسی دبستانی (۱۹۹۹) در همه مدارس تدریس می‌شود. این سند توسط شورای ملی برنامه درسی و ارزیابی تهیه شده و تدوین و اجرای برنامه درسی دینی در مدارس را به مراجع کلیسایی (معمولاً کلیسای کاتولیک) واگذار می‌کند. هدف برنامه درسی، پاسداشت یکتایی هر کودک است.[۱۰]
- ... آن‌گونه که در شخصیت، هوش و توان رشد هر کودک نمود می‌یابد. این برنامه برای پرورش کودک در همه ابعاد زندگی‌اش — معنوی، اخلاقی، شناختی، عاطفی، تخیلی، زیباشناختی، اجتماعی و جسمی — طراحی شده‌است …
آزمون گواهینامه ابتدایی (۱۹۲۹–۱۹۶۷) آزمون پایانی این مقطع بود تا زمانی که نخستین برنامه درسی دبستانی، «کوراکلام نا بانسکویل» (۱۹۷۱)، معرفی شد. دوره دبستان هشت سال دارد و اغلب کودکان بین چهار تا دوازده سالگی در دبستان حضور دارند، اما تحصیل تا سن شش سالگی اجباری نیست.
در سال ۱۹۹۰ میلادی، نخستین مدرسه ملی مسلمانان (که در ابتدا در خیابان ساوت‌سیرکولار بود و اکنون در کلونسکیگ قرار دارد) از وزارت آموزش تأیید و بودجه دریافت کرد.[۱۱] در سال ۲۰۰۱ میلادی نیز مدرسه ملی مسلمانان دیگری در شمال دوبلین تأسیس شد. هر دو مدرسه زیر حمایت بنیاد اسلامی ایرلند قرار دارند.[۱۲] در سال ۲۰۱۴ میلادی نیز نخستین مدرسه ابتدایی مستقل مسلمانان در بلنچاردستاون تأسیس شد.[۱۳]
مدرسه ملی استرتفورد تنها دبستان با ماهیت یهودی در ایرلند است و زیر حمایت دوبلین تالمود تورا قرار دارد. با توجه به کوچک بودن جامعه یهودی، تنها حدود ۵۰ درصد از دانش‌آموزان این مدرسه یهودی هستند.[۱۴]
تا سال ۲۰۱۶ میلادی، تقریباً ۹۷ درصد از دبستان‌های دولتی زیر کنترل کلیسا بودند و حدود ۸۱ درصد زیر کنترل کلیسای کاتولیک. قوانین ایرلند به مدارس تحت کنترل کلیسا اجازه می‌داد که دین را عامل اصلی در پذیرش دانش‌آموزان بدانند. کمیته سازمان ملل متحد در زمینه حقوق کودک در ژنو از جیمز ریلی، وزیر وقت کودکان، خواست که ادامه دسترسی ترجیحی به مدارس دولتی بر اساس دین را توضیح دهد.[۱۵] اصلاحات اخیر، از جمله افزایش شمار مدارس با حامیان چنددینی و غیردینی، سبب شده‌است که درصد مدارس دولتی تحت حمایت کلیسای کاتولیک به حدود ۸۸٫۴ درصد کاهش یابد.[۱۶]
در سال ۲۰۱۱ میلادی، هنوز ۹۲ درصد از دبستان‌ها زیر مدیریت کلیسای کاتولیک بودند.[۱۷] آموزش دینی تا سال ۲۰۱۶ میلادی (بر اساس «قانون ۶۸») به عنوان مهم‌ترین درس مدرسه شناخته می‌شد.
انواع مدارس ابتدایی
آموزش ابتدایی معمولاً در مدارس ملی، مدارس چنددینی، گِلسکول‌ها یا مدارس آمادگی ارائه می‌شود.
- مدارس ملی از زمان معرفی آموزش ابتدایی دولتی در سال ۱۸۳۱ میلادی وجود دارند. این مدارس معمولاً توسط هیئت مدیره‌ای زیر حمایت اسقفی اداره می‌شوند و اغلب یک روحانی محلی نیز در آن‌ها حضور دارد.[۱۸][۱۹]
- گِلسکول‌ها (مدارس ابتدایی ایرلندی‌زبان) و گِلکولایست‌ها (مدارس متوسطه ایرلندی‌زبان) جنبشی نو از اواسط سده بیستم هستند. زبان ایرلندی زبان کاری این مدارس است و اکنون در سراسر کشور در جوامع انگلیسی‌زبان یافت می‌شوند. این مدارس از مدارس ایرلندی‌زبان در مناطق ایرلندی‌زبان (گِلتاخت) متمایزند؛ زیرا بیشترشان زیر نظر سازمان داوطلبانه «فوراس پاتروناختا» قرار دارند نه حمایت اسقفی.[۱۸] حدود ۶ درصد از دانش‌آموزان دبستانی در گِلسکول‌ها تحصیل می‌کنند.
- مدارس چنددینی نوآوری دیگری هستند که معمولاً زیر نظر شرکت‌های غیرانتفاعی اداره می‌شوند. این مدارس اغلب در پاسخ به درخواست والدین تأسیس شده و دانش‌آموزان از همه ادیان و پیشینه‌ها را می‌پذیرند. بسیاری زیر حمایت سازمان‌های داوطلبانه‌ای چون «ادیوکیت توگدر» یا «فوراس پاتروناختا» هستند.[۲۰] در اکتبر ۲۰۲۰ میلادی، دبیرکل هیئت‌های آموزش و کارآموزی ایرلند تأیید کرد که مدارس متوسطه دولتی چنددینی در حال حذف تدریجی برخی تأثیرات کاتولیک مانند مراسم اجباری فارغ‌التحصیلی و نمایش انحصاری نمادهای کاتولیک هستند.[۲۱]
- مدارس آمادگی، مدارس خصوصی و اشتراکی هستند که به تأمین مالی دولتی وابسته نیستند و معمولاً کودکان را برای ورود به دبیرستان‌های مستقل یا داوطلبانه آماده می‌کنند.
آموزش متوسطه
آموزش مقطع دوم از سن دوازده سالگی آغاز می‌شود. تقریباً ۹۹ درصد از دانش‌آموزانی که از مدرسه فارغ‌التحصیل می‌شوند، در آزمون گواهینامه لیوینگ شرکت می‌کنند. آموزش متوسطه پنج یا شش سال به طول می‌انجامد و از دو چرخه تشکیل شده‌است: چرخه جونیور (سه سال) و چرخه سینیور (دو سال). در میان این دو چرخه، شرکت در سال گذار (انتقالی) رایج اما اجباری نیست.
سند «قوانین و برنامه برای مدارس متوسطه» ، منتشرشده توسط وزارت آموزش، دانش موردنیاز برای هر چرخه آموزش متوسطه را تعیین می‌کند. آزمون‌ها توسط کمیسیون آزمون‌های دولتی نظارت می‌شوند.
انواع مدارس متوسطه
مدارس متوسطه ایرلند انواع مختلفی دارند:
- **مدارس متوسطه** (Secondary Schools): پرشمارترین نوع مدارس هستند و حدود ۵۵ درصد از دانش‌آموزان متوسطه را در بر می‌گیرند. به طور کامل از سوی دولت تأمین مالی شده و اغلب توسط کلیسا یا فرقه‌های مذهبی اداره می‌شوند.
- **مدارس حرفه‌ای** (Vocational Schools): نوع حرفه‌ای‌تری از آموزش متوسطه ارائه می‌دهند و توسط هیئت‌های آموزش و کارآموزی دولت محلی اداره می‌شوند.
- **مدارس جامع** (Comprehensive Schools): آموزش عمومی و حرفه‌ای را ترکیب می‌کنند و توسط هیئت مدیره اداره شده و از سوی وزارت آموزش بودجه دریافت می‌کنند.
- **مدارس اجتماعی** (Community Schools): به طور کامل به صورت خصوصی اداره می‌شوند اما از سوی دولت بودجه دریافت می‌کنند.[۲۲]
چرخه جونیور
چرخه جونیور سه سال به طول می‌انجامد و دانش‌آموزان در آن ده درس می‌خوانند که برخی اجباری هستند: انگلیسی، ایرلندی، ریاضی، تاریخ، جغرافیا، یک یا دو زبان خارجی و تربیت اجتماعی، مدنی و سیاسی. این چرخه با آزمون گواهینامه جونیور به پایان می‌رسد.[۲۳]
چرخه سینیور
چرخه سینیور دو سال به طول می‌انجامد و با آزمون گواهینامه لیوینگ پایان می‌یابد. دانش‌آموزان می‌توانند در هر درس یکی از سه سطح را انتخاب کنند:
- سطح پایه (Foundation Level) — فقط برای انگلیسی، ایرلندی و ریاضی
- سطح عادی (Ordinary Level)
- سطح عالی (Higher Level)
دانش‌آموزان باید در حداقل شش درس آزمون گواهینامه لیوینگ را بگذرانند. انگلیسی، ایرلندی و ریاضی اجباری هستند. نمرات گواهینامه لیوینگ تعیین می‌کنند که آیا دانش‌آموز شرایط ورود به دانشگاه را دارد یا خیر. علاوه بر گواهینامه لیوینگ استاندارد، «برنامه حرفه‌ای گواهینامه لیوینگ» و «گواهینامه لیوینگ کاربردی» نیز وجود دارند که برای دانش‌آموزانی که قصد ادامه تحصیل در آموزش عالی ندارند، طراحی شده‌اند.
آموزش عالی
ایرلند ۱۱ دانشگاه دارد که پنج‌تای آن‌ها دانشگاه‌های فنی هستند. قدیمی‌ترین مؤسسه آموزش عالی، کالج ترینیتی دوبلین است که در سال ۱۵۹۲ میلادی تأسیس شد، و بزرگ‌ترین اتحادیه دانشگاهی، دانشگاه ملی ایرلند است.[۲۴]
ساختار تحصیلی از فرایند بولونیا پیروی می‌کند و شامل مراحل کارشناسی (۳ سال)، کارشناسی ارشد (۱ یا ۲ سال پس از کارشناسی) و دکترا (۳ سال پس از کارشناسی ارشد) است.
دانشگاه‌های ایرلند درجات خود را به عنوان اعضای فضای اروپایی آموزش عالی اعطا می‌کنند. برخی دانشگاه‌ها مانند دانشگاه لیمریک و دانشگاه شهر دوبلین، دوره‌های خود را به صورت واحدی سازماندهی کرده و از نظام اعتباری ECTS بهره می‌گیرند.
برای دانشگاه‌ها هزینه خدمات دانشجویی (تا ۳٬۰۰۰ یورو در سال ۲۰۱۵ میلادی) وجود دارد که دانشجویان موظفند هنگام ثبت‌نام آن را بپردازند تا هزینه‌های آزمون، بیمه و ثبت‌نام را پوشش دهد.[۲۵][۲۶]
از طریق برنامه «طرح شهریه رایگان» (Free Fees Initiative)، وزارت دارایی شهریه تحصیلی دانشجویانی را که شرایط تحصیلی، ملیتی و اقامتی مشخصی را دارا باشند، پرداخت می‌کند. در سال ۲۰۰۱ میلادی برای نخستین بار، درصد دانش‌آموزان متوسطه ورودی به آموزش عالی از ۵۰ درصد فراتر رفت؛ در سال ۲۰۰۵ میلادی این رقم به حدود ۵۵ درصد رسید.[۲۷]
ایرلند سهم بالایی از دانشجویان بین‌المللی دارد. مؤسسه خاص «کینگز اینز» از سال ۱۵۴۱ میلادی نقشی ویژه در آموزش وکلا دارد و حتی از کالج ترینیتی نیز قدیمی‌تر است. کالج سلطنتی جراحان ایرلند نیز از سال ۱۷۸۴ میلادی یک مؤسسه معتبر آموزش پزشکی شناخته می‌شود.[۲۸]
آموزش تکمیلی
آموزش تکمیلی سال‌ها «فرزند فقیر» نظام آموزشی ایرلند بود و آموزش‌های متنوع اما اغلب نامشخصی را از طریق ساختارهای گوناگون ارائه می‌داد. این آموزش‌ها شامل کارآموزی‌های مختلف، مراقبت از کودک، کشاورزی، بازرگانی و گردشگری می‌شد.
در سال‌های اخیر، آموزش تکمیلی با کمک مؤسسات و بازتعریف انواع و حوزه‌های گواهینامه‌ها، گسترش چشمگیری یافته‌است. شورای جوایز آموزش حرفه‌ای و کارآموزی (Further Education and Training Awards Council) مدارک آموزش تکمیلی را نظارت می‌کند. پس از مقطع متوسطه سطح اول، می‌توان به مدارس حرفه‌ای رفت که بخشی از نظام آموزش حرفه‌ای (FET) هستند و دسترسی به مدارک متعدد و تحصیل در آموزش عالی را فراهم می‌کنند.[۲۹]
آموزش ویژه
علاقه بالایی به آموزش فراگیر برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه وجود دارد. از سال ۲۰۰۴ میلادی، شورای ملی آموزش ویژه (NCSE) تأسیس شده‌است.[۳۰]
آموزش در خانه
قانون اساسی ایرلند به والدین حق می‌دهد که فرزندانشان را در خانه آموزش دهند.[۳۱] با این حال، این موضوع به دلیل عدم تعریف صریح حداقل استانداردهای آموزش در خانه توسط دولت در قانون اساسی، با چالش‌های قانونی روبرو بوده‌است. برای آموزش در خانه باید به مرجع ذی‌صلاح درخواست داده شود و برنامه آموزشی و نیازهای فردی کودک به تفصیل توضیح داده شوند.[۳۲]
عملکرد بین‌المللی
ایرلند در پژوهش‌های PISA ۲۰۱۸ میلادی در مهارت خواندن به جایگاه هشتم دست یافت (فنلاند هفتم بود) و در ریاضی و علوم طبیعی جایگاهی در حد میانگین بالاتر از کشورهای OECD داشت که با آلمان قابل مقایسه است.[۳۳] با این حال، ایرلند با تنها ۳٫۲ درصد از تولید ناخالص داخلی (۲۰۲۰ میلادی) کمترین هزینه آموزش را در میان کشورهای OECD دارد.[۳۴]
در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۵۸ درصد از همه دانش‌آموزان ایرلندی در مدارس کلیسایی یا خصوصی تحصیل می‌کردند که از نظر عملکردی بهتر از مدارس دولتی ارزیابی می‌شوند. این موضوع اما با پیشینه خانوادگی و اجتماعی-اقتصادی دانش‌آموزان توضیح داده می‌شود.[۳۵]
منابع
- ↑ «Donogh O'Malley's speech announcing free upper secondary education recreated by son». The Irish Times. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۱۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Richard Burke, Minister for Education announced at press conference on 5 April 1973 بایگانی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine
- ↑ Deirdre Raftery, Karin Fischer (۲۰۱۴). «Educating Ireland». Dublin: Irish Academic Press. شابک ۹۷۸-۰-۷۱۶۵-۳۲۴۴-۶. دریافت‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Education (Welfare) Act, 2000 (Section 17), archived
- ↑ Article 42.3.1, Constitution of Ireland, 1937
- ↑ Citizensinformation.ie. «Early Childhood Care and Education Scheme». citizensinformation.ie. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Opening a Naíonra: Gaelscoileanna – Irish Medium Education». دریافت‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ O'Brien، Carl (۱۴ فوریه ۲۰۱۷). «Fifty years after free secondary education, what big idea do we need in 2017?». The Irish Times. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Transition Year Support Service بایگانی‌شده در ۲ آوریل ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine
- ↑ Chapter 1, Primary School Curriculum بایگانی‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine, NCCA, 1999
- ↑ «Muslim National School». Islamic Foundation of Ireland. دریافت‌شده در ۲۹ مه ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Our Schools Muslim Primary Education Board.
- ↑ «About us». Shaheeda Zainab Muslim Independent Primary School. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ مه ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۲۹ مه ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Education». Dublin Hebrew Congregation. دریافت‌شده در ۲۹ مه ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Catholic Church's Hold on Schools at Issue in Changing Ireland بایگانی‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine The New York Times, 21 January 2016
- ↑ «Statistics». Statistics Section, Department of Education. ۱۶ اکتبر ۲۰۱۹. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Irland will Vorrangstellung von Religionsunterricht abschaffen». ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Citizensinformation.ie. «Ownership of primary schools». citizensinformation.ie. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ آوریل ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Minister Hanafin announces intention to pilot new additional model of Primary School Patronage» (press release). Department of Education and Science. ۱۷ فوریه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۴ اکتبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۲۴ مه ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Gaelscoileanna with a Multidenominational characteristic spirit». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۴ اکتبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۲ سپتامبر ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Carl O'Brien (۱۲ اکتبر ۲۰۲۰). «Catholic symbols in State schools to be phased out». The Irish Times. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۰.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Imelda Bonel-Elliott (1995). Éducations anglo-saxonnes (in French). Amiens: Sterne. pp. 139–163.
{{cite book}}: از پارامتر ناشناخته|partie=صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته|عنوان به خط=صرف‌نظر شد (کمک). - ↑ «Leaving Certificate».
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|autor=صرف نظر شد (|author=پیشنهاد می‌شود) (کمک) - ↑ "Studieren und leben in Irland" (in German). Retrieved 2 نوامبر 2023.
- ↑ Citizensinformation.ie. «Third-level student fees and charges». citizensinformation.ie. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۳ اوت ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Undergraduate courses of not less than two years duration in colleges in List 1». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۴ فوریه ۲۰۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Elliott, Imelda. Irlande: l'enseignement supérieur en mutation 1960-1997. Paris: L'Harmattan, 2007.
- ↑ "Studieren und leben in Irland" (in German). Retrieved 2 نوامبر 2023.
- ↑ "Ireland - December 2021: Vocational education and training system" (in English). 5 اکتبر 2022. Retrieved 1 نوامبر 2023.
- ↑ "Special Education" (in English). 20 سپتامبر 2019. Retrieved 1 نوامبر 2023.
- ↑ Article 42.2, de la Constitution de l'Irlande, 1937
- ↑ بایگانی‌شده در [تاریخ ناموجود] توسط tusla.ie [خطا: نشانی ناشناختهٔ بایگانی]
- ↑ "PISA 2018 Results" (PDF) (in English). Retrieved 1 نوامبر 2023.
- ↑ "OECD-Staaten: Anteil der Bildungsausgaben am BIP" (in German). Retrieved 1 نوامبر 2023.
- ↑ Organisation für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung: "PISA 2006 - Schulleistungen im internationalen Vergleich - Naturwissenschaftliche Kompetenzen für die Welt von Morgen". 2007. Bertelsmann Verlag, S. 268–269
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in the Republic of Ireland». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif en Irlande». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bildungssystem in Irland». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در جمهوری ایرلند