آموزش در جمهوری دومینیکن
| داده‌های همگانی | |
|---|---|
| زبان‌های نخست | اسپانیایی |
| باسوادی | |
| مجموع | ۹۱٫۸٪ |
| مردان | ۹۱٫۲٪ |
| زنان | ۹۲٫۳٪ |
آموزش در جمهوری دومینیکن در سطح ابتدایی رایگان و اجباری است و در سطح متوسطه رایگان اما غیراجباری. نظام آموزش در این کشور به چهار مرحله تقسیم می‌شود: آموزش پیش از دبستان (Nivel Inicial)، آموزش ابتدایی (Nivel Básico)، آموزش متوسطه (Nivel Medio) و آموزش عالی (Nivel Superior). این نظام تحت نظارت وزارت آموزش و همچنین وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری اداره می‌شود و قانون کلی آموزش شماره ۶۶–۹۷ مصوب سال ۱۹۹۷ چارچوب حقوقی آن را تعریف می‌کند.
نرخ سواد و مشارکت در آموزش در جمهوری دومینیکن طی سال‌های اخیر رو به فزونی گذاشته است. بر پایه داده‌های کتاب حقایق جهانی سیا، ۹۱٫۸٪ از جمعیت بالای ۱۵ سال باسواد شمرده می‌شوند. نرخ سواد زنان (۹۲٫۳٪) اندکی بالاتر از مردان (۹۱٫۲٪) است. این ارقام از میانگین جهانی پیشی می‌گیرند. زنان از پیشرفت آموزشی به‌عنوان اهرمی برای ارتقای طبقه اجتماعی بهره برده‌اند. نهاد اندازه‌گیری حقوق بشر (HRMI) دریافته است که جمهوری دومینیکن تنها ۷۵٫۵٪ از آنچه را که بر پایه سطح درآمد کشور باید در حق آموزش تأمین کند، برآورده می‌سازد.
شرایط مدارس بسته به اینکه دولتی، پلی‌تکنیک یا دولتی غیرپلی‌تکنیک باشند، با کیفیت کاهنده متفاوت است و روند مشابهی نیز در عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده می‌شود. با وجود پیشرفت‌های نظام آموزشی، چالش‌هایی چون نابرابری جنسیتی، مشارکت در نظام آموزشی و همکاری سازمان‌های بین‌المللی همچنان پابرجاست.
آمار
سواد از سوی مرکز ملی آمار آموزشی ایالات متحده به‌عنوان توانایی بهره‌گیری از اطلاعات نوشتاری و چاپی برای کارکرد در جامعه، دستیابی به هدف‌ها و پیشرفت دانش و توانایی‌های فردی تعریف می‌شود.[۱] بر اساس کتاب حقایق جهانی سیا، ۹۱٫۸٪ از جمعیت بالای ۱۵ سال باسواد شمرده می‌شوند؛ نرخ سواد زنان ۹۲٫۳٪ و نرخ سواد مردان ۹۱٫۲٪ است.[۲] این ارقام از میانگین جهانی ۸۶٫۱٪ بالاترند. امید به زندگی تحصیلی برای پسران ۱۳ سال و برای دختران ۱۴ سال است.[۲] گزاره ملی آموزش جمهوری دومینیکن نشان می‌دهد که نرخ تکمیل تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه در حال افزایش است.[۳]
در سال ۱۹۸۰، سهم تولید ناخالص داخلی جمهوری دومینیکن که به آموزش اختصاص می‌یافت، ۲٪ بود. این رقم در سال ۱۹۹۰ به ۰٫۸۸٪ کاهش یافت[۴] و از آن پس دوباره به حدود ۴٪ از تولید ناخالص داخلی رسیده است.[۵] گفتنی است که جمهوری دومینیکن در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۹ کمترین سرمایه‌گذاری دولتی در آموزش را در میان کشورهای آمریکای لاتین داشته است.
در سال ۲۰۱۳، شمار دانشجویان دانشگاهی به ۳۷۳٬۰۰۰ نفر رسیده بود[۶] و هدف‌گذاری شده بود که تا سال ۲۰۱۸ این شمار به ۶۶۰٬۰۰۰ نفر افزایش یابد.
نهاد اندازه‌گیری حقوق بشر (HRMI) گزارش می‌دهد که جمهوری دومینیکن تنها ۷۵٫۵٪ از آنچه را باید در زمینه حق آموزش بر پایه سطح درآمد خود تأمین کند، برآورده می‌سازد.[۷] این نهاد حق آموزش را به دو بخش ابتدایی و متوسطه تقسیم می‌کند؛ کشور در آموزش ابتدایی ۷۹٫۸٪ و در آموزش متوسطه تنها ۷۱٫۳٪ از ظرفیت مورد انتظار خود را محقق ساخته است.[۷] همچنین بر اساس آزمون‌های بین‌المللی پیزا ۲۰۲۲، تنها ۸٪ از دانش‌آموزان این کشور به سطح ۲ ریاضیات دست می‌یابند، در حالی که میانگین کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) در این زمینه ۶۹٪ است.[۸]
هزینه کل آموزش از جمله مدارس و مؤسسات آموزش عالی خصوصی در سال ۲۰۱۱ به حدود ۴٫۴٪ از تولید ناخالص داخلی رسید. این رقم ۲۶٪ پایین‌تر از میانگین هزینه‌های دولتی و خصوصی کشورهای OECD در سال ۲۰۰۸ و ۲۴٪ پایین‌تر از کشورهای آمریکای لاتین در همان سال است. جمهوری دومینیکن بالاترین نسبت هزینه آموزشی خصوصی به کل هزینه‌های آموزشی را در سراسر آمریکای لاتین دارد.
نظام آموزشی
نظام آموزشی جمهوری دومینیکن زیر نظر چهار نهاد دولتی اداره می‌شود: دبیرخانه دولتی آموزش (بخشی از قوه مجریه دولت) که مسئول مدیریت و راهبری نظام آموزشی است؛ وزارت آموزش؛ وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری؛ و مؤسسه ملی آموزش فنی و حرفه‌ای.[۹]
سال تحصیلی در جمهوری دومینیکن از اواسط اوت آغاز می‌شود و کلاس‌ها از دوشنبه تا جمعه برگزار می‌شوند. سال تحصیلی از دو نیم‌سال تشکیل شده که با تعطیلات کریسمس در زمستان از هم جدا می‌شوند و یک تعطیلات تابستانی هشت هفته‌ای نیز در پایان سال وجود دارد.
ساختار سال تحصیلی در جدول زیر خلاصه شده است:
| سن | پایه | مؤسسات آموزشی | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ۳–۴ | مادری | آموزش پیش از دبستان (Nivel Inicial) |
آموزش استثنائی (Educación Especial) | ||||
| ۴–۵ | کودکستان | ||||||
| ۵–۶ | پیش‌ابتدایی | ||||||
| ۶–۷ | ۱ | آموزش ابتدایی (Nivel Básico) آموزش اجباری | |||||
| ۷–۸ | ۲ | ||||||
| ۸–۹ | ۳ | ||||||
| ۹–۱۰ | ۴ | ||||||
| ۱۰–۱۱ | ۵ | ||||||
| ۱۱–۱۲ | ۶ | ||||||
| ۱۲–۱۳ | ۷ | ||||||
| ۱۳–۱۴ | ۸ | ||||||
| ۱۴–۱۵ | ۱ | آموزش متوسطه (Nivel Medio، معروف به Bachillerato) |
مؤسسه فنی (Politécnico) | ||||
| ۱۵–۱۶ | ۲ | ||||||
| ۱۶–۱۷ | ۳ | ||||||
| ۱۷–۱۸ | ۴ | ||||||
آموزش پیش از دبستان
مرحله پیش از دبستان در نظام آموزشی جمهوری دومینیکن کودکان زیر ۶ سال را دربرمی‌گیرد و شامل سه دوره است: دوره اول برای کودکان ۰ تا ۲ ساله، دوره دوم برای کودکان ۲ تا ۴ ساله و دوره سوم برای کودکان ۴ تا ۶ ساله. دولت جمهوری دومینیکن هزینه آخرین سال آموزش پیش از دبستان را برای خانواده‌ها تأمین می‌کند و این سال اجباری است؛ سال‌های پیشین تأمین مالی دولتی ندارند و اختیاری شمرده می‌شوند.[۹]
آموزش ابتدایی
مرحله آموزش ابتدایی در نظام آموزشی جمهوری دومینیکن هشت ساله است و برای کودکان ۶ تا ۱۴ ساله طراحی شده است. آموزش ابتدایی در جمهوری دومینیکن اجباری و همگانی است و به دو دوره تقسیم می‌شود: دوره اول شامل پایه‌های ۱ تا ۴ برای کودکان ۶ تا ۱۰ ساله و دوره دوم شامل پایه‌های ۵ تا ۸ برای کودکان ۱۰ تا ۱۴ ساله. هر پایه تحصیلی ۱۰ ماه آموزش دربرمی‌گیرد.[۹]
آموزش متوسطه
آموزش متوسطه در جمهوری دومینیکن ارائه می‌شود، اما اجباری نیست. برای پایان دادن به دوره متوسطه، چهار سال تحصیل لازم است و این دوره برای نوجوانان ۱۴ تا ۱۸ ساله طراحی شده است. این چهار سال به دو دوره دو ساله تقسیم می‌شود: دوره اول آموزش عمومی و اجباری را دربرمی‌گیرد و دوره دوم برنامه درسی انعطاف‌پذیرتری دارد و به دانش‌آموزان اجازه می‌دهد بر آموزش فنی و حرفه‌ای یا هنری تمرکز کنند. مسیر فنی و حرفه‌ای دانش‌آموزان را برای ورود به برخی حرفه‌ها آماده می‌کند و بر صنعت، کشاورزی و سایر خدمات تمرکز دارد. مسیر هنری بر پرورش خلاقیت دانش‌آموزان تمرکز دارد و امکان تخصص در موسیقی، هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی و هنرهای کاربردی را فراهم می‌کند. برای فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، دانش‌آموزان باید در آزمون‌های ملی نمره قبولی کسب کنند، در درس‌های خود قبول شوند و در یک برنامه خدمات اجتماعی شرکت کنند.[۹]
آموزش عالی
جمهوری دومینیکن هم مؤسسات دولتی و هم مؤسسات خصوصی برای آموزش عالی دارد. در مجموع ۵ مؤسسه دولتی وجود دارد: دانشگاه خود مختار سانتو دومینگو (UASD)، مؤسسه عالی آموزش معلمان سالومه اورنیا، نیروهای مسلح، مؤسسه فناوری آمریکاها و مؤسسه پلی‌تکنیک لویولا. دانشگاه خودمختار سانتو دومینگو دانشگاه دولتی اصلی شمرده می‌شود و چهار مؤسسه دیگر در حوزه‌های تخصصی‌تر فعالیت می‌کنند. افزون بر مؤسسات دولتی، ۳۹ مؤسسه خصوصی نیز وجود دارد.[۹]
در این مؤسسات، دانشجویان می‌توانند مسیرهای گوناگونی را دنبال کنند. مطالعات فنی نیازمند ۲ سال تحصیل با حداقل ۸۵ واحد درسی است. مطالعات کارشناسی حداقل ۱۴۰ واحد درسی نیاز دارد. برای رشته‌های معماری، دامپزشکی، حقوق، دندانپزشکی، داروسازی و مهندسی، نیاز به ۲۰۰ واحد و حداقل چهار سال تحصیل است. برای پزشکی، ۵ سال تحصیل به علاوه یک سال کارآموزی لازم است. پس از تحصیل کارشناسی، دانشجویان می‌توانند تحصیلات تکمیلی دنبال کنند. برای اکثر تخصص‌ها، حداقل یک سال و ۲۰ واحد لازم است و برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد معمولاً ۲ سال تحصیل با ۴۰ واحد درسی نیاز است.[۹]
نظام آموزش عالی همچنین دربرگیرنده مؤسسات آموزش عالی (همگی خصوصی) و دانشگاه‌ها است. دانشگاه‌ها در سطوح فنی، کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکترا آموزش ارائه می‌دهند و توسط وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری (MESCyT) بر اساس قانون ۱۳۹–۰۱ تنظیم می‌شوند.
آموزش بزرگسالان
.jpg)
نظام آموزش بزرگسالان برای کسانی طراحی شده که نتوانسته‌اند تحصیلات خود را از راه متعارف به پایان برسانند. این برنامه سوادآموزی، آموزش ابتدایی و متوسطه را دربرمی‌گیرد. این مسیر معمولاً حدود چهار سال طول می‌کشد و می‌تواند شامل آموزش حرفه‌ای برای بهبود مهارت‌های ورود به بازار کار باشد.[۹]
آموزش فنی و حرفه‌ای
آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) خواسته‌های گوناگون اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی را با کمک به جوانان و بزرگسالان در پرورش مهارت‌های لازم برای اشتغال، کار شایسته و کارآفرینی برآورده می‌سازد و از رشد اقتصادی پایدار و فراگیر و گذار به اقتصادهای سبز پشتیبانی می‌کند.[۱۰]
نهاد مسئول ارائه آموزش فنی و حرفه‌ای در جمهوری دومینیکن، مؤسسه ملی آموزش فنی و حرفه‌ای (INFOTEP) است که از سه منبع تأمین مالی می‌شود:[۱۰]
- مالیات ۱٪ بر حقوق کارمندان؛
- مالیات ۰٫۵٪ بر پاداش کارمندان؛
- بودجه دولتی.
INFOTEP بر اجرای ۷۰۴ برنامه برای پیشبرد توسعه مهارت‌ها در سطوح گوناگون نظارت دارد که ۱۰۴ مورد از آن‌ها تمرکز ویژه‌ای بر گروه‌های آسیب‌پذیر، از جمله ساکنان مناطق بسیار فقیر، دارند. این نظام بر گفت‌وگو میان دولت، اتحادیه‌های کارفرمایی و اتحادیه‌های کارگری تکیه دارد و بررسی‌های ارزیابی برای پایش برآیندهای آموزشی انجام می‌شود.[۱۰]
آموزش جنسی
مقام‌های جمهوری دومینیکن برنامه‌ریزی کرده بودند که یک برنامه جامع آموزش جنسی را در برنامه درسی مدارس بگنجانند، اما این برنامه به تصویب شورای ملی آموزش نرسید.[۱۱] پژوهشی دربارهٔ آموزش جنسی در کشورهای در حال توسعه نشان داد که در تهیه منابع آموزش جنسی باید به زمینه کشور و نواحی محلی، از جمله نرخ سواد و حضور در مدرسه، توجه کرد تا اثربخشی برنامه تضمین شود.[۱۲]
بر اساس پژوهشی دربارهٔ بهداشت جنسی مردانی که با مردان رابطه دارند در جمهوری دومینیکن، ۱۴٪ از مردان مورد بررسی دارای پادتن HIV بودند.[۱۳] زنان تن‌فروش نیز در معرض خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های مقاربتی هستند. کریگان بر لزوم توسعه منابع آموزشی در زمینه آموزش جنسی برای کاهش شیوع بیماری‌های مقاربتی تأکید می‌کند.[۱۴]
در پژوهشی جداگانه در جمهوری دومینیکن، کسانی که آموزش جنسی دریافت کرده بودند ۱٫۷۲ برابر بیشتر احتمال داشت آگاهی بالایی از HIV/ایدز گزارش دهند. افزون بر این، کسانی که آموزش جنسی دریافت کرده بودند ۲٫۵۲ برابر بیشتر احتمال داشت که در روابط جنسی از کاندوم استفاده کنند.[۱۵]
آموزش استثنائی
جمهوری دومینیکن برنامه‌های آموزش تخصصی برای کودکان دارای نیازهای ویژه یا معلولیت‌های جسمانی ارائه می‌دهد.[۹] انجمن توان‌بخشی جمهوری دومینیکن یکی از مؤسسات بزرگ‌تر آموزش ویژه با بودجه دولتی است.[۱۶] این انجمن علاوه بر مدرسه آموزش ویژه، برنامه‌هایی برای گفتاردرمانی، فیزیوتراپی، کارگاه‌ها، ارزیابی معلولیت، تشخیص پزشکی و توان‌بخشی دارد.[۱۶] با وجود این خدمات، گزارش‌ها نشان می‌دهند که ۷۰٪ کودکان دارای معلولیت هیچ‌گاه در مدرسه حضور نداشته‌اند.[۱۷]
آموزش مدنی
ایالات متحده آمریکا به نظام آموزشی جمهوری دومینیکن کمک مالی کرده است تا کلاس‌های آموزش مدنی را تأمین مالی کند. این کلاس‌ها با هدف افزایش آگاهی دانش‌آموزان از جامعه مدنی و دموکراسی طراحی شده‌اند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این کلاس‌ها نگرش‌های مثبت دانش‌آموزان نسبت به هنجارهای مرتبط با دموکراسی را افزایش می‌دهند. این بررسی همچنین نشان داد که این کلاس‌ها دانش‌آموزان را به بی‌اعتمادی نسبت به نهادهای دولتی، به‌ویژه ارتش و دستگاه قضایی، سوق می‌دهند.[۱۸]
آموزش حقوق بشر
در یک مطالعه، یک دوره سه‌ماهه حقوق بشری در یک مدرسه جمهوری دومینیکن برگزار شد. این دوره بر مسائل جهانی و همچنین مسائل محلی مانند تبعیض علیه هائیتیایی‌ها تمرکز داشت. باژاج اشاره می‌کند که این دوره کامل نبود، اما ۱۰۰٪ دانش‌آموزان توانستند توضیح دهند که حقوق بشر چیست. همچنین دانش‌آموزان تمایل بیشتری برای دفاع از دیگران نشان دادند.[۱۹]
کتابخانه‌ها
جمهوری دومینیکن دارای شماری کتابخانه مهم است که برخی از آن‌ها به نهادهای آموزشی و دانشگاهی وابسته‌اند:
- کتابخانه خوان پابلو دوآرته، متعلق به بانک مرکزی جمهوری دومینیکن
- کتابخانه پدرو میر متعلق به دانشگاه خود مختار سانتو دومینگو
- کتابخانه دانشگاه ملی پدرو انریکز اورنیا (UNPHU)
- کتابخانه ملی پدرو انریکز اورنیا، واقع در میدان فرهنگ در ناحیه ملی
عملکرد
عملکرد معلمان
پژوهشی چهار کشور آمریکای مرکزی را بر اساس سه شاخص مرتبط با معلمان و کیفیت آموزشی مقایسه کرد. از میان چهار کشور السالوادور، گواتمالا، هندوراس و جمهوری دومینیکن، این کشور به‌طور کلی رتبه بالاتری برای معلمان خود داشت، اما نویسندگان تأکید می‌کنند که کار زیادی باید انجام شود.[۲۰]
شاخص نخست، آمادگی معلمان برای تدریس مؤثر بود. پژوهش نشان داد که استانداردهایی برای معلمان وضع شده، اما معلمان جمهوری دومینیکن از این استانداردها آگاهی کافی ندارند و در نتیجه نمی‌توانند به درستی از آن‌ها بهره بگیرند. در جمهوری دومینیکن ۲۵ مؤسسه به آموزش معلمان اختصاص دارند و هیچ نظام ساختاریافته‌ای برای صدور گواهینامه معلمان وجود ندارد؛ معلمان پیش از ورود به حرفه ملزم به کسب تجربه عملی کلاس درس نیستند.[۲۰]
شاخص دوم، فرایند جذب، استخدام و نگهداشت معلمان بود. بررسی‌ها نشان داد که فرایند درخواست شغل شامل آزمون استدلال منطقی، آزمون دانش پداگوژیکی و مهارت برنامه‌ریزی و یک مصاحبه یا آزمون شفاهی است. پس از استخدام، معلمان در سال اول تدریس راهنمایی می‌شوند. نظام آموزشی داده‌هایی دربارهٔ عملکرد دانش‌آموزان گردآوری می‌کند، اما از این داده‌ها برای بهبود کیفیت آموزش بهره‌گیری نمی‌شود. همچنین معلمان حقوق رقابتی دریافت می‌کنند: معلمان پاره‌وقت ۳۲٪ بیشتر از میانگین کارگر تمام‌وقت و معلمان تمام‌وقت ۵۳٪ بیشتر از میانگین دانش‌آموخته دانشگاهی شاغل تمام‌وقت حقوق می‌گیرند.[۲۰]
شاخص سوم بررسی می‌کرد که آیا مدارس برای عملکرد خوب مدیریت می‌شوند. پژوهشگران دریافتند که هیچ ارزیابی منظم معلمانی وجود ندارد و هیچ انگیزه‌ای برای تدریس در مناطق محروم، یعنی نواحی روستایی یا کم‌درآمد، وجود ندارد. سیاستی برای طی یک سال آموزش و ارزیابی مجدد برای معلمان کم‌عملکرد وجود دارد، اما پژوهشگران اشاره می‌کنند که این سیاست به ندرت در عمل اجرا می‌شود.[۲۰]
عملکرد دانش‌آموزان
در سال ۲۰۰۵، آزمونی برای دانش‌آموزان پایه‌های سوم، چهارم و پنجم برگزار شد تا شایستگی آن‌ها در درک مطلب و ریاضیات برنامه درسی پایه‌های اول تا سوم ارزیابی شود. این آزمون «کنسرسیوی ارزیابی و پژوهش آموزشی» (CEIE) نام داشت. در بخش درک مطلب، دانش‌آموزان به‌طور میانگین ۷٫۳۷ از ۲۱ سؤال را پاسخ دادند و دختران عملکرد بهتری نسبت به پسران داشتند. در بخش ریاضیات، دانش‌آموزان پایه سوم به‌طور میانگین ۵٫۹ سؤال، پایه چهارم ۹٫۰۲ سؤال و پایه پنجم ۱۱٫۹۴ سؤال از ۳۵ سؤال را پاسخ دادند. پژوهشگران نتیجه گرفتند که دانش‌آموزان مبانی درک مطلب و ریاضیات را که باید در پایه‌های اول تا سوم فراگرفته باشند، یادنگرفته‌اند. همچنین دانش‌آموزان مدارس خصوصی عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزان مدارس دولتی داشتند. بیش از ۸۰٪ کودکان در مدارس دولتی تحصیل می‌کنند.[۹]
شرایط مدارس
مدارس دولتی اغلب شلوغ هستند و از کتاب درسی و سایر منابع آموزشی کم دارند. ساختمان‌های آن‌ها اغلب دارای چراغ‌های شکسته، دیوارهای ترک‌خورده و سایر آسیب‌های فیزیکی هستند. مدارس پلی‌تکنیک دولتی شمرده می‌شوند اما از سوی سازمان دیگری، معمولاً یک گروه مذهبی، کمک دریافت می‌کنند و به‌طور کلی امکانات بهتری نسبت به مدارس دولتی دارند. مدارس خصوصی بهترین امکانات را دارند. روند مشابهی در عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان نیز مشاهده می‌شود.[۹]
منابع
- ↑ «National Assessment of Adult Literacy (NAAL) - Definition of Literacy». National Center for Education Statistics. دریافت‌شده در ۳ فوریه ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «The World Factbook: Dominican Republic». The World Factbook. Central Intelligence Agency. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ ژانویه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۳ فوریه ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Dominican Republic National Education Profile ۲۰۱۴ Update». Education Policy and Data Center. ۲۰۱۴.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kaplinsky, Raphael (1993). "Export Processing Zones in the Dominican Republic: Transforming manufactures into commodities". World Development (in English). 21 (11): 1851–1865. doi:10.1016/0305-750x(93)90087-p.
- ↑ «Dominican Republic: Four Percent for Education». www.ipsnews.net. Inter Press Service. ۷ مه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Higher Education in the Dominican Republic: International Mobility and the Challenges of Expanding Domestic Provision». WENR (به انگلیسی آمریکا). ۸ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۷ آوریل ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 "Dominican Republic - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). Archived from the original on 19 مه 2022. Retrieved 17 مارس 2022.
- ↑ https://www.oecd.org/en/publications/pisa-2022-results-volume-i-and-ii-country-notes_ed6fbcc5-en/dominican-republic_18177a60-en.html.
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|fecha=صرف نظر شد (|date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|idioma=صرف نظر شد (|language=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|sitioweb=صرف نظر شد (|website=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|título=صرف نظر شد (|title=پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 «Reviews of National Policies for Education: Dominican Republic 2008». Reviews of National Policies for Education. Organisation for Economic Co-operation and Development. ۲۰۰۸.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 UNESCO (۲۰۱۸). Funding skills development: the private sector contribution. UNESCO. شابک ۹۷۸-۹۲-۳-۱۰۰۲۶۹-۴.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Rosen, James E. "Formulating and Implementing National Youth Policy: Lessons from Bolivia and the DR." Pathfinder International, 10 Jan. 2000.
- ↑ Singh، Susheela؛ Bankole، Akinrinola؛ Woog، Vanessa (۱ نوامبر ۲۰۰۵). «Evaluating the need for sex education in developing countries: sexual behaviour, knowledge of preventing sexually transmitted infections/HIV and unplanned pregnancy». Sex Education. ۵ (۴): ۳۰۷–۳۳۱. doi:10.1080/14681810500278089. شاپا ۱۴۶۸-۱۸۱۱. S2CID 49546153.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Tabet، S. R.؛ de Moya، E. A.؛ Holmes، K. K.؛ Krone، M. R.؛ de Quinones، M. R.؛ de Lister، M. B.؛ Garris، I.؛ Thorman، M.؛ Castellanos، C. (۱ فوریه ۱۹۹۶). «Sexual behaviors and risk factors for HIV infection among men who have sex with men in the Dominican Republic». AIDS. ۱۰ (۲): ۲۰۱–۲۰۶. doi:10.1097/00002030-199602000-00011. شاپا ۰۲۶۹-۹۳۷۰. PMID 8838709. S2CID 12823746.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kerrigan، Deanna؛ Ellen، Jonathan M.؛ Moreno، Luis؛ Rosario، Santo؛ Katz، Joanne؛ Celentano، David D.؛ Sweat، Michael (۱۴ فوریه ۲۰۰۳). «Environmental-structural factors significantly associated with consistent condom use among female sex workers in the Dominican Republic». AIDS. ۱۷ (۳): ۴۱۵–۴۲۳. doi:10.1097/00002030-200302140-00016. شاپا ۰۲۶۹-۹۳۷۰. PMID 12556696. S2CID 37859050.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Minaya، Jasmin؛ Owen-Smith، Ashli؛ Herold، Joan (۱ ژوئیه ۲۰۰۸). «The impact of sex education on HIV knowledge and condom use among adolescent females in the Dominican Republic». International Journal of Adolescent Medicine and Health. ۲۰ (۳): ۲۷۵–۲۸۲. doi:10.1515/ijamh.2008.20.3.275. شاپا ۰۳۳۴-۰۱۳۹. PMID 19097565. S2CID 28362843.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 "Prensa." Prensa, 2019, www.adr.org.do/.
- ↑ «Dominican Republic Country Development Cooperation Strategy» (PDF). United States Agency for International Development. ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۴ مه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۱۷.
{{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Finkel، Steve E؛ Sabatini، Christopher A؛ Bevis، Gwendolyn G (۱ نوامبر ۲۰۰۰). «Civic Education, Civil Society, and Political Mistrust in a Developing Democracy: The Case of the Dominican Republic». World Development. ۲۸ (۱۱): ۱۸۵۱–۱۸۷۴. doi:10.1016/S0305-750X(00)00067-X.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Bajaj، Monisha (۱ مارس ۲۰۰۴). «Human rights education and student self-conception in the Dominican Republic». Journal of Peace Education. ۱ (۱): ۲۱–۳۶. doi:10.1080/1740020032000178285. شاپا ۱۷۴۰-۰۲۰۱. S2CID 216087586.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 Sucre، Frederico؛ Fiszbein، Ariel (۲۰۱۵). «The State of Teacher Policies in Central America and the Dominican Republic». PREAL Policy Brief.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in the Dominican Republic». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Educación en la República Dominicana». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اسپانیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif en République dominicaine». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- استفاده از محتوای-آزاد
- جامعه جمهوری دومینیکن