آموزش در سنگاپور
_logo.svg.png){kind=logo} | |
| وزارت آموزش | |
|---|---|
| وزیر مسئول | دزموند لی، وزیر آموزش |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۲) | |
| بودجه | ۱۳٫۲ میلیارد دلار سنگاپور[۱] |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | انگلیسی، چینی/ماندارین سنگاپور، مالایی، تامیلی |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
| باسوادی (۲۰۲۱) | |
| مجموع | ۹۷٫۶٪[۲] |
| مردان | ۹۸٫۹٪[۲] |
| زنان | ۹۶٫۴٪[۲] |
| نام‌نویسی (۲۰۲۲) | |
| مجموع | ۴۲۲٬۵۵۵[۳] |
| ابتدایی | ۲۳۵٬۱۱۶[۳] |
| متوسطه | ۱۶۲٬۲۰۸[۳] |
| آموزش عالی | ۲۵٬۲۳۱[۳] |
| گواهی | |
| دیپلم متوسطه | ۹۹٪[۴] |
| آموزش عالی | ۶۳٫۱٪[۵] |
| درصد از تولید ناخالص داخلی: ۲٫۵٪ | |
آموزش در سنگاپور زیر نظر وزارت آموزش اداره می‌شود. این وزارت بر توسعه و مدیریت مدارس دولتی که از منابع مالیاتی بهره می‌گیرند نظارت دارد و در عین حال نقش مشاوره‌ای و نظارتی در قبال مدارس خصوصی ایفا می‌کند. هزینه‌های آموزش معمولاً حدود ۲۰ درصد از بودجه سالانه ملی را تشکیل می‌دهد و برنامه‌هایی چون Edusave را تأمین مالی می‌کند. از سال ۲۰۰۳، آموزش ابتدایی برای همه کودکان در سن مدرسه اجباری شده‌است.
زبان اصلی تدریس در سنگاپور زبان انگلیسی است که از سال ۱۹۸۷ به‌طور رسمی به‌عنوان زبان اول در نظام آموزشی این کشور تعیین شد. زبان مالایی، ماندارین و تامیلی نیز زبان‌های رسمی کشورند، اما انگلیسی زبان تدریس تقریباً همه درس‌ها است، به‌جز زبان‌های مادری رسمی و ادبیات آن‌ها. دوزبانگی یکی از ارکان اساسی نظام آموزشی سنگاپور به‌شمار می‌رود.
نظام آموزشی سنگاپور به‌طور مداوم در میان برترین نظام‌های آموزشی جهان از سوی سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) رتبه‌بندی شده‌است. بر اساس برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموزان (PISA)، سنگاپور بالاترین عملکرد را در آموزش بین‌الملل دارد و در رتبه‌بندی‌های جهانی در صدر قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۲۰، دانش‌آموزان سنگاپوری نیمی از نمرات کامل در آزمون‌های دیپلم بین‌المللی (IB) را در سراسر جهان به خود اختصاص دادند.
پیشینه
پیش از استقلال
سر توماس استمفورد رافلز در سال ۱۸۲۳ مؤسسه سنگاپور (که اکنون به نام مؤسسه رافلز شناخته می‌شود) را بنیان گذاشت و بدین ترتیب آموزش رسمی در سنگاپور در دوران حکومت بریتانیا آغاز شد.[۶] پس از آن، سه نوع اصلی مدرسه در سنگاپور پدیدار شد: مدارس مالایی، مدارس چینی و تامیلی، و مدارس انگلیسی.[۶] مدارس مالایی توسط بریتانیایی‌ها برای همه دانش‌آموزان رایگان بود، در حالی که مدارس انگلیسی که از انگلیسی به‌عنوان زبان اصلی تدریس بهره می‌گرفتند، توسط مبلغان مذهبی تأسیس شده و شهریه دریافت می‌کردند.[۶] مدارس چینی و تامیلی عمدتاً زبان مادری خود را تدریس می‌کردند.[۶] دانش‌آموزان مدارس چینی به‌ویژه با تحولات چین، از جمله ظهور ناسیونالیسم چینی به‌شدت همگام بودند.[۶]
در دوران جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانش‌آموزان سنگاپور از مدرسه بازماندند و پس از جنگ انباشت بزرگی از دانش‌آموزان عقب‌افتاده پدید آمد.[۷] در سال ۱۹۴۷، برنامه ده‌ساله سیاست آموزشی در مستعمره سنگاپور تدوین شد.[۷] این برنامه خواستار یک نظام آموزشی همگانی بود که کشور را برای خودگردانی آماده سازد.[۷] در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ که سنگاپور شروع به توسعه اقتصادی کرد، نظام آموزشی «بقامحور» را برگزید تا نیروی کار ماهر برای برنامه صنعتی‌سازی فراهم کند و بیکاری را کاهش دهد.[۸][۹] آموزش افزون بر ضرورت اقتصادی، به یکپارچه‌سازی ملت نوپا نیز کمک کرد.[۹] سیاست دوزبانگی در مدارس در سال ۱۹۶۰ به‌طور رسمی معرفی شد و انگلیسی به‌عنوان زبان رسمی برای یکپارچگی ملی و اهداف کاربردی برگزیده شد.[۹] آموزش همگانی برای کودکان از همه نژادها و زمینه‌ها شکل گرفت و شمار بیشتری از کودکان به مدرسه رفتند.[۹] با این حال، کیفیت مدارسی که در این دوره تأسیس شدند، تفاوت چشمگیری داشت.[۹] نخستین دوره پیش‌دانشگاهی (Junior College) در سال ۱۹۶۹ گشایش یافت.[۸]
پس از استقلال
آموزش از بدو استقلال سنگاپور در سال ۱۹۶۵ همواره از اولویت‌های اصلی این کشور بوده‌است. تأکید بر آموزش تا حدودی بازتاب فقر منابع طبیعی سنگاپور و نیاز آن به پرورش سرمایه انسانی در راستای ساختن یک اقتصاد دانش‌بنیان است.
در دهه ۱۹۸۰، اقتصاد سنگاپور رونق گرفت و تمرکز نظام آموزشی از کمیت به کیفیت تغییر یافت.[۹] تمایزات بیشتری برای دانش‌آموزان با توانایی‌های تحصیلی متفاوت اعمال شد، از جمله بازسازی آموزش فنی و حرفه‌ای در قالب مؤسسه فناوری جدید[۹] و تقسیم جریان عادی در دبیرستان‌ها به دو شاخه «عادی (دانشگاهی)» و «عادی (فنی)».[۱۰] برنامه آموزش تیزهوشان نیز برای رسیدگی به دانش‌آموزان با استعداد بیشتر تحصیلی راه‌اندازی شد.[۹]
در سال ۱۹۹۷، نظام آموزشی سنگاپور پس از آنکه نخست‌وزیر وقت گو چوک تونگ چشم‌انداز «مدارس اندیشمند، ملت یادگیرنده» را ترسیم کرد، به سمت نظامی توانایی‌محور تحول یافت.[۹] در چارچوب این سیاست، تأکید بیشتری بر آموزش ملی، تفکر خلاق، یادگیری مشارکتی و سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات شد.[۹] مدارس متنوع‌تر شدند و استقلال بیشتری در تعیین برنامه درسی و توسعه حوزه‌های تخصصی خود یافتند.[۱۱] تفاوت‌ها میان جریان‌های تحصیلی مختلف کمرنگ‌تر شد.[۱۱] وزارت آموزش رسماً اعلام کرد که «برتری» تنها با معیارهای تحصیلی سنجیده نخواهد شد.[۱۱]
در سال ۲۰۰۵، وزارت آموزش سنگاپور طرح «کمتر تدریس کن، بیشتر بیاموز» (TLLM) را برای بهبود کیفیت تدریس و ارتقای یادگیری دانش‌آموزان راه‌اندازی کرد.[۱۲] این طرح بر چشم‌انداز «مدرسه اندیشمند، ملت یادگیرنده» که در سال ۱۹۹۷ به اجرا درآمده بود، استوار بود.[۱۲]
در سال‌های اخیر، هدف بخش آموزش، به‌ویژه آموزش دانشگاهی، فراتر از پرورش توانمندی‌های محلی رفته و دولت سنگاپور آن را به‌عنوان منبع درآمد فعالانه توسعه داده‌است. برنامه دولت که از سال ۲۰۰۲ آغاز شد، هدف تبدیل سنگاپور به «خانه مدرسه جهانی» (Global Schoolhouse) و جذب دانشجویان بین‌المللی درآمدزا را دنبال می‌کند.[۱۳] در سال ۲۰۰۲، بخش آموزش ۳٫۶ درصد از اقتصاد سنگاپور را تشکیل می‌داد و هدف دولت رشد این بخش به ۵ درصد طی دهه بعد بود.[۱۳]
پایه‌های تحصیلی
سال تحصیلی به چهار ترم تقسیم می‌شود. ترم اول از ابتدای ژانویه آغاز و در هفته دوم مارس پایان می‌یابد؛ ترم دوم از هفته سوم مارس شروع و در پایان مه تمام می‌شود؛ ترم سوم از جولای آغاز و در هفته اول سپتامبر پایان می‌یابد؛ و ترم چهارم از هفته دوم یا سوم سپتامبر آغاز و در اواسط نوامبر به پایان می‌رسد.
| پایه/مقطع | سن معمول در روز تولد |
|---|---|
| پیش‌دبستانی | |
| گروه بازی | ۴ |
| کودکستان | ۵ تا ۶ |
| دبستان (کودکان در سال هفت‌سالگی وارد پایه اول می‌شوند) | |
| پایه اول | ۷ |
| پایه دوم | ۸ |
| پایه سوم | ۹ |
| پایه چهارم | ۱۰ |
| پایه پنجم | ۱۱ |
| پایه ششم | ۱۲ |
| دبیرستان (کودکان در سال سیزده‌سالگی وارد پایه اول متوسطه می‌شوند) | |
| متوسطه اول | ۱۳ |
| متوسطه دوم | ۱۴ |
| متوسطه سوم | ۱۵ |
| متوسطه چهارم | ۱۶ |
| متوسطه پنجم (تنها برای جریان عادی-دانشگاهی) | ۱۷ |
| آموزش پس از متوسطه | |
| دوره پیش‌دانشگاهی، پلی‌تکنیک یا مؤسسه آموزش فنی، و سپس تحصیلات دانشگاهی | بیش از ۱۶ یا ۱۷ |
کودکستان‌ها
کودکستان‌ها در سنگاپور تا سه سال پیش‌دبستانی برای کودکان سه تا شش‌ساله فراهم می‌کنند. این سه سال معمولاً «شیرخوارستان»، «کودکستان ۱» (K1) و «کودکستان ۲» (K2) نامیده می‌شوند.[۱۴]
کودکستان‌ها محیطی برای یادگیری تعامل اجتماعی کودکان و آمادگی برای آموزش رسمی ابتدایی فراهم می‌کنند. برنامه‌های آموزشی شامل یادگیری زبان به‌صورت نوشتاری و شفاهی، اعداد، مهارت‌های فردی و اجتماعی، بازی، موسیقی و فعالیت‌های فضای باز است.[۱۴] کودکان دو زبان، انگلیسی و زبان مادری رسمی (ماندارین، مالایی یا تامیلی) یادمی‌گیرند.[۱۴]
کودکستان‌ها توسط بخش خصوصی از جمله بنیادهای اجتماعی، نهادهای مذهبی و گروه‌های مدنی یا تجاری اداره می‌شوند. بیش از ۲۰۰ کودکستان نزد آژانس توسعه دوران کودکی ثبت شده‌اند.[۱۴]
حزب اقدام مردم که از سال ۱۹۵۷ حاکم بر سنگاپور بوده، از طریق بازوی خیریه خود، بنیاد اجتماعی PAP، بیش از ۳۷۰ کودکستان را اداره می‌کند.[۱۴]
آموزش ابتدایی
آموزش ابتدایی که معمولاً از سن هفت‌سالگی آغاز می‌شود، شامل یک «مرحله پایه» چهارساله (پایه‌های اول تا چهارم) و یک «مرحله جهت‌دهی» دوساله (پایه‌های پنجم و ششم) است.[۱۵] آموزش ابتدایی از سال ۲۰۰۳ بر اساس قانون آموزش اجباری، اجباری شده‌است.[۱۶] معافیت‌هایی برای دانش‌آموزانی که آموزش در خانه دارند، در مؤسسه مذهبی تمام‌وقت تحصیل می‌کنند، یا دارای نیازهای ویژه‌ای هستند که امکان حضور در مدارس جریان اصلی را ندارند، پیش‌بینی شده‌است.[۱۷] با این حال، والدین باید الزامات تعیین‌شده توسط وزارت آموزش را پیش از دریافت این معافیت‌ها برآورده سازند.[۱۷] آموزش ابتدایی برای همه شهروندان سنگاپوری در مدارس زیر نظر وزارت آموزش رایگان است، هرچند ماهانه تا ۱۳ دلار سنگاپور هزینه جانبی دریافت می‌شود.[۱۵]
مرحله پایه، نخستین مرحله تحصیل رسمی است. چهار سال از پایه اول تا چهارم، پایه‌ای در انگلیسی، زبان مادری (شامل ماندارین معیار، مالایی، تامیلی یا یک زبان هندی غیر از تامیل مانند هندی، پنجابی و بنگالی)، ریاضیات و علوم فراهم می‌کند.[۱۸] درس‌های دیگر شامل تعلیمات مدنی و آموزش شخصیتی، هنر و صنایع دستی، موسیقی، آموزش سلامت، مطالعات اجتماعی و تربیت بدنی است که از پایه اول تا ششم تدریس می‌شود.[۱۸] علوم از پایه سوم (سن ۹ سال) آموزش داده می‌شود.[۱۸]
انگلیسی در دبستان به‌عنوان زبان اول آموزش داده می‌شود، چرا که زبان مشترک تجارت بین‌الملل، علم و فناوری است. دوزبانگی رکن اصلی نظام آموزشی سنگاپور است و همه دانش‌آموزان موظف‌اند هنگام ثبت‌نام در دبستان یک زبان مادری دوم (ماندارین، مالایی یا تامیلی) برگزینند.[۱۹]
همه دانش‌آموزان پس از پایه چهارم به مرحله جهت‌دهی می‌روند و بر اساس توانایی به گروه‌های مختلف تقسیم می‌شوند.[۲۰] نظام جریان‌بندی تعدیل شده‌است: پیش‌تر دانش‌آموزان در پایه پنجم به جریان‌های EM1، EM2 و EM3 تقسیم می‌شدند، اما از سال ۲۰۰۸ بر اساس درس و در قالب طرحی موسوم به «جریان‌بندی موضوع‌محور» دسته‌بندی می‌شوند.[۲۰] دانش‌آموزان بر اساس نمرات پایان پایه چهارم، هر درس را در سطح مناسب می‌گذرانند.[۲۰] درس‌های زبان مادری در سطح پیشرفته، متوسط یا پایه ارائه می‌شود؛ علوم و ریاضی در سطح متوسط یا پایه قابل انتخاب است.[۲۰]
پس از شش سال آموزش ابتدایی، دانش‌آموزان باید در آزمون پایان دبستان (PSLE) ملی شرکت کنند.[۱۵] دانش‌آموزان بر اساس نتایج این آزمون و اولویت خود دبیرستان انتخاب می‌کنند و سپس بر مبنای شایستگی و انتخابشان به یک دبیرستان اختصاص می‌یابند.[۲۱]
آموزش متوسطه
آموزش متوسطه در سنگاپور دانش‌آموزان را برای تحصیلات پس از متوسطه آماده می‌سازد. دبیرستان‌ها به سه نوع مستقل، خودگردان و دولتی تقسیم می‌شوند. مدارس مستقل می‌توانند شهریه خود را تعیین کنند، در حالی که شهریه مدارس خودگردان و دولتی از سوی وزارت آموزش تعیین می‌شود.[۲۲]
دانش‌آموزان در پایه‌های اول و دوم متوسطه دروس اجباری شامل انگلیسی، زبان مادری، ریاضی، علوم (شیمی، فیزیک و زیست‌شناسی)، علوم انسانی (تاریخ و جغرافیا)، ادبیات انگلیسی، هنر، فناوری، تربیت بدنی و موسیقی را می‌گذرانند.[۲۳]
برنامه طرح کمک ویژه (SAP) برخی از دبیرستان‌ها را تشویق می‌کند که بهره‌گیری غنی‌تری از زبان مادری داشته باشند و گاه برخی درس‌ها را به زبان ماندارین تدریس کنند.[۱۱]
برنامه مستقیم
از سال ۲۰۰۴، سنگاپور «برنامه مستقیم» (Integrated Programme) را آغاز کرد که به دانش‌آموزان ممتاز امکان می‌دهد یک دوره شش‌ساله را بگذرانند و آزمون GCE O-Level را نادیده بگیرند و مستقیماً در پایان شش سال در آزمون GCE A-Level شرکت کنند.[۲۴]
آموزش پس از متوسطه
پس از اتمام تحصیلات متوسطه، دانش‌آموزان می‌توانند مسیرهای گوناگونی را دنبال کنند: دوره پیش‌دانشگاهی سنگاپور (Junior College)، پلی‌تکنیک یا مؤسسه آموزش فنی (ITE).[۱۱]
مراکز پیش‌دانشگاهی
دو نوع مرکز پیش‌دانشگاهی در سنگاپور وجود دارد: دوره پیش‌دانشگاهی (Junior College) و دوره پیش‌دانشگاهی متمرکز (Centralised Institute). دانش‌آموزان این مراکز می‌توانند بین رشته‌های علوم و ادبیات یکی را برگزینند. همه دانش‌آموزان باید ۳ درس سطح H1 و ۳ تا ۴ درس سطح H2 بگذرانند. پس از دو یا سه سال، دانش‌آموزان در آزمون GCE A-Level شرکت می‌کنند.[۲۳]
پلی‌تکنیک‌ها و مؤسسه آموزش فنی
سنگاپور پنج پلی‌تکنیک دارد که دوره‌های کاردانی ارائه می‌دهند. این مؤسسات عبارتند از:[۲۵]
- پلی‌تکنیک سنگاپور (Singapore Polytechnic)
- پلی‌تکنیک نگی‌آن (Ngee Ann Polytechnic)
- پلی‌تکنیک تِماسِک (Temasek Polytechnic)
- پلی‌تکنیک نانیانگ (Nanyang Polytechnic)
- پلی‌تکنیک جمهوری (Republic Polytechnic)
مؤسسه آموزش فنی (ITE) نیز آموزش حرفه‌ای برای مشاغل فنی ارائه می‌دهد و سه شعبه اصلی دارد: ITE College East, ITE College West و ITE College Central.[۲۵]
آموزش عالی
سنگاپور دارای چند دانشگاه دولتی است. نظام دانشگاهی این کشور مانند استرالیا و نیوزیلند معمولاً سه سال برای دریافت مدرک کارشناسی عادی و چهار سال برای کارشناسی افتخاری نیاز دارد، به‌جز رشته‌های پزشکی، حقوق و مهندسی.[۲۳]
در چارچوب سیاست «خانه مدرسه جهانی»، هدف دولت جذب دانشجویان بین‌المللی و رشد سهم بخش آموزش از تولید ناخالص داخلی کشور بوده‌است.[۱۳] در سال ۲۰۰۲ بخش آموزش ۳٫۶ درصد از اقتصاد سنگاپور را دربر می‌گرفت و دولت هدف رساندن آن به ۵ درصد را در برنامه داشت.[۱۳]
آموزش ویژه
آموزش ابتدایی اجباری است مگر برای کودکانی با نیازهای ویژه که نمی‌توانند در مدارس جریان اصلی شرکت کنند.[۱۶] این کودکان از قانون آموزش اجباری مستثنا هستند، اما والدین باید برای دریافت معافیت از وزارت آموزش درخواست دهند و معیارهای لازم را برآورده سازند.[۱۷]
ارزیابی‌های بین‌المللی
بر اساس برنامه PISA، سنگاپور بالاترین عملکرد را در آموزش بین‌الملل دارد.[۲۶] این نظام آموزشی در سال ۲۰۱۰ از سوی وزیر آموزش سابق بریتانیا از حزب محافظه‌کار (بریتانیا)، مایکل گاو مایکل گاو، به‌عنوان «پیشرو جهانی» ستوده شد.[۲۷]
روش تدریس در سنگاپور بر این اصل استوار است که معلمان اطمینان حاصل کنند هر دانش‌آموز پیش از ادامه، مطالب را به‌طور کامل فراگرفته است. بدین ترتیب، معلمان سنگاپوری رویکردی باریک‌تر اما عمیق‌تر در تدریس در پیش می‌گیرند.[۲۸]
در سال ۲۰۲۰، دانش‌آموزان سنگاپوری ۳۵ نمره کامل از ۶۹ نمره کامل جهانی در آزمون‌های دیپلم بین‌المللی را کسب کردند.[۲۹]
منابع
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامFY2023وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 3 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامsingstattable2021وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 3 4 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامedustats2023وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ «Archived copy» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۲ فوریه ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (رده) - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامsingstat2022وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 3 4 5 «Singapore's Education System: 1820s – 1945». National Library Board Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Singapore's Education System: 1945 – 1959». National Library Board Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Singapore's Education System: 1959 – 1979». National Library Board Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 «The Development of Education in Singapore since 1965» (PDF). Associate Professor Goh Chor Boon and Professor S. Gopinathan. National Institute of Education. ژوئن ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Singapore's Education System: 1979 – 1997». National Library Board Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 «Singapore's Education System: 1997 – 2009». National Library Board Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Education Systems Around the World: A Look at 4 Top Education Systems». Globally Taught (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 Ng، Pak Tee؛ Tan, Charlene (۲۰۱۰). «The Singapore Global Schoolhouse: An analysis of the development of the tertiary education landscape in Singapore». International Journal of Educational Management. ۲۴ (۳): ۱۷۸–۱۸۸. doi:10.1108/09513541011031556. دریافت‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۳.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 «Kindergarten Information». PAP Community Foundation (PCF). بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Primary Education». Ministry of Education Singapore. دریافت‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Overview of compulsory education». Ministry of Education, Singapore. دریافت‌شده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Singapore: Organisation and control of education system». National Foundation for Educational Research in England and Wales. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱ مه ۲۰۰۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Primary Schools». Government of Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|فرمت تاریخ=صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Primary School Education Booklet». Ministry of Education Singapore. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 «Subject-based Banding» (PDF). Ministry of Education Singapore. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Secondary Education». Ministry of Education Singapore. دریافت‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Singapore SAP, Government, Autonomous and Independent Schools». Learners' Lodge. ۱۰ فوریه ۲۰۱۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۷ دسامبر ۲۰۱۷.
{{cite web}}: مقدار|url-status=noنامعتبر (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Secondary School Courses». www.moe.gov.sg. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۷ دسامبر ۲۰۱۷.
{{cite web}}: مقدار|url-status=yesنامعتبر (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Press Release: Nanyang Girls' High School to Offer the Integrated Programme in 2004». www.nas.gov.sg. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ دسامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۷ دسامبر ۲۰۱۷.
{{cite web}}: مقدار|url-status=yesنامعتبر (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Ministry of Education Singapore». Ministry of Education, Singapore. دریافت‌شده در ۷ دسامبر ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Coughlan، Sean (۶ دسامبر ۲۰۱۶). «Singapore first place in school rankings». BBC News.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Schools 'in a curriculum vacuum'». بی‌بی‌سی نیوز. ۱۸ ژوئن ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۰.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "What other countries can learn from Singapore's schools". The Economist (in English). Retrieved 5 سپتامبر 2018.
- ↑ Ang، Jolene (۳ ژانویه ۲۰۲۰). «IB results: Singapore wins big with 35 out of 69 perfect scorers globally». The Straits Times. دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۲۰.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Singapore». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pendidikan di Singapura». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اندونزیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «新加坡教育». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چینی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در سنگاپور