آموزش در سودان جنوبی
آموزش در سودان جنوبی بر پایه نظام آموزشی جمهوری سودان بنا شده‌است. این نظام از هشت سال آموزش ابتدایی، چهار سال آموزش متوسطه و چهار سال آموزش دانشگاهی تشکیل شده که به نظام ۴+۴+۸ معروف است و از سال ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۶۹ شمسی) اجرا می‌شود. زبان آموزش در تمام سطوح زبان انگلیسی است که این ویژگی آن را از جمهوری سودان متمایز می‌کند؛ چراکه در سودان زبان عربی زبان رسمی آموزش است. کمبود شدید معلمان انگلیسی‌زبان، به‌ویژه در رشته‌های علمی و فنی، از چالش‌های اساسی این کشور به‌شمار می‌رود.
سودان جنوبی یکی از پایین‌ترین نرخ‌های باسوادی را در جهان دارد. دهه‌ها جنگ داخلی، نظام آموزشی این کشور را به شدت آسیب رساند و بسیاری از مدارس را ویران یا تعطیل کرد. بر پایه داده‌های یونسکو، بیش از ۷۰ درصد جمعیت بالای ۱۵ سال بی‌سواد هستند و این آمار در میان زنان و دختران بسیار نگران‌کننده‌تر است.
در دوران پس از جنگ، تلاش‌های گسترده‌ای از سوی دولت سودان جنوبی، سازمان‌های بین‌المللی نظیر یونیسف و سازمان‌های غیردولتی برای بازسازی زیرساخت‌های آموزشی، آموزش معلمان و افزایش نرخ ثبت‌نام دانش‌آموزان صورت گرفته‌است. با این حال، چالش‌های ساختاری همچون فقر، بی‌ثباتی سیاسی و نابرابری جنسیتی همچنان بازدارنده‌های اصلی پیشرفت آموزشی در این کشور محسوب می‌شوند.
پیشینه
پیش از جنگ داخلی سودان جنوبی
ریشه‌های جنگ داخلی اخیر
جنگ داخلی سودان جنوبی در سال ۲۰۱۳ میلادی (۱۳۹۲ شمسی) که به تجزیه سودان انجامید، ریشه در دومین جنگ داخلی سودان دارد؛ درگیری ملی‌ای که میان رهبری عرب-مسلمان شمال و مردمان مسیحی-آفریقایی جنوب رخ داد.[۱] با نابودی خدمات اجتماعی محدود، آوارگی صدها نفر و تعطیلی مراکز آموزشی، پیامدهای این وضعیت برای آموزش به شدت افزایش یافت. این پیامدها به عملیات امدادی نیز گسترش یافت و یافتن افراد دارای سطح کافی از تحصیلات برای آموزش‌دیدن به‌عنوان کارکنان بهداشت امداد با گذشت زمان دشوارتر شد.[۱] پس از پنج سال، در سال ۱۹۹۸ میلادی (۱۳۷۷ شمسی)، مجموعاً ۹۰۰ مدرسه در مناطق روستایی تحت کنترل ارتش آزادی‌بخش خلق سودان در سودان جنوبی تأسیس شد. این مدارس با حمایت جوامع محلی و هدایت بخش‌های امدادی در انجمن امداد و توانبخشی سودان (SRRA) و انجمن امداد سودان جنوبی (RASS) اداره می‌شدند.[۱]
تأسیس کمیته هماهنگی آموزش
تا سال ۱۹۹۳ میلادی (۱۳۷۲ شمسی)، حمایت بسیار محدودی از مدارس در بیشتر مناطق سودان جنوبی وجود داشت. در حالی که برخی سازمان‌های غیردولتی و یونیسف مواد آموزشی ارائه می‌دادند، بیشتر تلاش‌های توسعه‌ای خارجی غیرمتمرکز بود. در نتیجه، کمیته هماهنگی آموزش (ECC) وابسته به عملیات خط زندگی سودان (OLS) در سودان جنوبی برای یکپارچه‌سازی این تلاش‌های پراکنده تأسیس شد تا هم آموزش در مناطق تحت کنترل ارتش آزادی‌بخش را بهبود بخشد و هم از ساختارهای آموزشی موجود در SRRA و RASS حمایت کند.[۱] اولویت‌های ECC بر توسعه معلمان متمرکز بود و به شرح زیر خلاصه می‌شوند:[۱]
- افزایش سطح تحصیلات معلمان و تکمیل آن با آموزش حرفه‌ای. این رویکرد بر آموزش معلمان به‌جای صرفاً آموزش فنی تأکید داشت.
- بهبود کیفیت آموزش و پرورش. انگیزه سرمایه‌گذاری در این زمینه از این درک ناشی شد که معلمان آموزش‌دیده می‌توانستند حتی پس از آوارگی جغرافیایی به کار بازگردند و برای مقابله با بی‌ثباتی منطقه توانمندتر بودند.
- جلب توجه معلمان به موضوعات مهمی چون بهداشت، آموزش دختران و نیازهای روان‌شناختی-اجتماعی دانش‌آموزان که برای توسعه پس از مخاصمه اهمیت زیادی دارد.
تأثیر کمیته هماهنگی آموزش
برقراری اولویت‌های یادشده، تمرکز ECC را به سوی استانداردسازی آموزش و آموزش باکیفیت معلمان هدایت کرد. ECC یک طرح آموزش ماژولار برای معلمان ایجاد کرد که در پنج سطح عمل می‌کرد و هر سطح شامل یک دوره دو تا سه هفته‌ای در سودان بود که موضوعات دانشگاهی و حرفه‌ای را پوشش می‌داد.[۱]
از نظر تولید محتوا، مواد آموزش از راه دور ECC توسط متخصصان آموزشی سودانی جنوبی یا کسانی که تجربه گسترده‌ای در منطقه داشتند، نوشته شد.[۱] کتاب‌های درسی این دوره‌ها نیز به زبان انگلیسی و زبان‌های محلی تدوین شدند.[۱] پس از تدوین این کتاب‌ها، ECC کارگاهی برگزار کرد تا ۶۰ مدیر ارشد آموزشی با کتاب‌های درسی آشنا شوند. این افراد اکنون به‌عنوان هماهنگ‌کننده از دیگر معلمان مدارس حمایت می‌کنند.[۱] آموزش دربارهٔ چگونگی رسیدگی به نیازهای روان‌شناختی-اجتماعی نیز در طول سال‌ها توجه بیشتری یافته و بخشی جدایی‌ناپذیر از رسیدگی به نیازهای دانش‌آموزان است.
اگرچه مدارسی تأسیس شده‌اند، اما این مدارس در سطح روستاهای محلی ایجاد شده‌اند که تکیه بر داوطلبانه‌گری و فقدان رهبری فراتر از سران روستا و شوراهای اولیا و مربیان را به همراه دارد.[۱] برای رفع این مشکل، ECC راه‌هایی برای جلب مسئولیت‌پذیری و حمایت بیشتر جامعه دنبال کرده‌است:[۱]
- تأمین بذر و ابزار برای باغ‌های مدرسه (۶۰۰ مورد در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ توزیع شد) به منظور تولید سبزیجات برای معلمان و کودکان و همچنین افزایش آگاهی دانش‌آموزان دربارهٔ کشاورزی.
- تأمین مواد خیاطی و پارچه برای گروه‌های خیاطی زنان که می‌توانند لباس مدرسه برای معلمان و دانش‌آموزان تهیه کنند. این پارچه اضافی اغلب با کالاهای دیگر مبادله می‌شود و یونیسف در ازای این مبادله پارچه بیشتری در اختیار مدارس می‌گذارد.
رابطه میان جنگ داخلی، دین و آموزش
پیش از جنگ داخلی سودان، سودان جنوبی عمدتاً به عنوان مانعی برای گسترش اسلام به کشورهای آفریقایی جنوبی‌تر تلقی می‌شد. حزب کنگره ملی سودان (NCP) که سیاستی بنیادگرایانه اسلامی داشت و اسلام را به عنوان دگم هم بر گروه‌های مسلمان و هم غیرمسلمان تحمیل می‌کرد، مدیران و معلمان وزارت آموزش را جایگزین کرد. با در قدرت بودن NCP، اهداف نظام آموزش ملی به سوی ارزش‌های اسلامی تغییر یافت.[۲] رد اسلامی‌سازی شتابان و گرایش به رویکرد آموزشی غربی‌تر و مدرن‌تر به دوگانگی فرهنگی در نظام‌های آموزشی شمال در برابر جنوب سودان انجامید. نمونه بارز این وضعیت را می‌توان در تصمیم وزارت آموزش، علوم و فناوری سودان جنوبی مشاهده کرد که زبان انگلیسی را به عنوان اصلی‌ترین زبان آموزش برای سه سال نخست ابتدایی الزامی اعلام کرد؛ این تصمیم ادغام سودانی‌های شمالی را بسیار پیچیده کرد و موانع زبانی ایجاد نمود.[۲]
جنگ داخلی سودان تا حدی از محروم کردن نظام‌مند مردم سودان جنوبی از آموزش تغذیه می‌شد. به دلیل تفاوت‌های آشکار دینی در سودان که اسلام در شمال بیشتر رایج بود، دانش‌آموزان سودان جنوبی برای شرکت در آزمون ملی پس از پایان کلاس هشتم در موضع نامناسب‌تری قرار داشتند.[۲]
چشم‌انداز آموزشی
چشم‌انداز آموزشی پیش از جنگ داخلی سودان جنوبی را می‌توان در آمارهای وزارت آموزش عمومی و تعلیم سودان جنوبی مشاهده کرد:[۳]
مدرسه ابتدایی
بیش از یک میلیون کودک واجد شرایط در مدرسه ابتدایی ثبت‌نام نشده بودند. نرخ ترک تحصیل در دوره ابتدایی حدود ۲۳ درصد بود. تنها ۶ درصد از دختران ۱۳ ساله واجد شرایط دوره ابتدایی را تکمیل می‌کردند. در خصوص نابرابری جنسیتی آشکار در مدرسه ابتدایی، توجه به این نکته اهمیت دارد که احتمال مرگ دختران سودانی جنوبی در زمان زایمان دو برابر بیشتر از احتمال اتمام تحصیلات ابتدایی آنان بود.
مدرسه متوسطه
در میان نوجوانان واجد شرایط ثبت‌نام، کل ثبت‌نام در مدرسه متوسطه زیر ۱۰ درصد بود. نرخ ترک تحصیل در دوره متوسطه حدود ۶۱ درصد بود.
زنان
بر اساس داده‌های یونسکو، در سال ۲۰۱۷ میلادی (۱۳۹۶ شمسی)، افراد بی‌سواد بالای ۱۵ سال بیش از ۷۰ درصد جمعیت سودان جنوبی را تشکیل می‌دادند.[۴] چالش‌ها برای کودکان دختر به‌ویژه شدیدتر است. بر اساس پیمایش بهداشت خانوار سودان جنوبی در سال ۲۰۱۰ میلادی (۱۳۸۹ شمسی)، نرخ باسوادی زنان در سطح ملی تنها ۱۳٫۴ درصد بود.[۳] بر اساس داده‌های یونیسف، کمتر از یک درصد از دختران آموزش ابتدایی را به پایان می‌رسانند. یک‌نفر از هر چهار دانش‌آموز دختر است و سودان جنوبی بالاترین نرخ بی‌سوادی زنان را در جهان دارد.[۵] تخمین زده می‌شود که بیش از یک میلیون کودک واجد شرایط برای آموزش ابتدایی ثبت‌نام نکرده‌اند و ثبت‌نام در دوره متوسطه حتی کمتر از ۱۰ درصد در میان واجدان شرایط است.[۳]
پیامدهای جنگ داخلی بر آموزش
به دلیل طولانی بودن جنگ داخلی سودان که شامل سه زیرمخاصمه بود و نزدیک به ۵۰ سال به درازا کشید، تنها حدود ۳۰ درصد از ۱٫۰۶ میلیون دانش‌آموز واجد شرایط در مدارس ابتدایی سودان جنوبی ثبت‌نام کرده بودند.[۲] بر اساس گزارش وزارت آموزش عمومی و تعلیم سودان جنوبی، در طول جنگ داخلی، مراکز آموزشی و بهداشتی آتش زده و تعطیل شدند، معلمان مدارس از شهرها گریختند یا آواره شدند و فقدان زیرساخت‌های ناشی از این وضعیت به محرومیت نسلی از آموزش برای کودکان این منطقه انجامید.[۳]
اهمیت
برای ثبت‌نام در آموزش عالی، دانش‌آموزان سودانی ملزم به شرکت در آزمون ملی در کلاس هشتم بودند و در شمال حدود ۷۸ درصد از دانش‌آموزان در این آزمون شرکت می‌کردند و حتی بیشتر ثبت‌نام می‌کردند، در حالی که وضع در جنوب به کلی متفاوت بود.[۲]
توجه به زمینه تاریخی آموزش در سودان جنوبی به این دلیل اهمیت دارد که محرومیت نظام‌مند از فرصت‌های آموزشی و اقتصادی برای کسانی که در جنگ برای استقلال می‌جنگیدند و همچنین فقدان گزینه‌های مالی مناسب برای دسترسی به آموزش پس از جنگ را در بر می‌گیرد.[۶] با بیش از ۱٫۵ میلیون آواره و ۹۰٬۰۰۰ نفر در اردوگاه‌های پناهندگان، بهبود آموزش برای هموار کردن راه فرصت‌های اقتصادی بیشتر و کاهش وابستگی سودان جنوبی به صنعت اصلی نفت ضرورت دارد.[۶]
چالش‌ها
در حالی که توافقنامه صلحی در اوت ۲۰۱۵ میلادی (مرداد ۱۳۹۴ شمسی) به امضا رسید، نظام آموزشی در حال بازسازی سودان جنوبی همچنان با چالش‌های بسیاری روبه‌رو است که شرایط اجتماعی نظیر قحطی و خشونت مداوم آن را تشدید می‌کنند. برخی از اصلی‌ترین چالش‌ها عبارتند از:[۷]
- نابرابری‌های بزرگ آموزشی بر اساس موقعیت جغرافیایی وجود دارد.[۵]
- مدارس برای جذب شمار زیادی از آوارگان داخلی و پناهندگان بازگشته تجهیزات کافی ندارند و از سازه‌های موقت مانند سایه‌بان درختان به عنوان کلاس درس بهره می‌برند.[۵]
- بسیاری از معلمان خود دوره ابتدایی را کامل نکرده‌اند.[۵]
- بخش بزرگی از برنامه درسی تدریس‌شده در سودان جنوبی از اوگاندا، کنیا و دولت خارطوم اقتباس شده‌است و برنامه درسی بومی و یکپارچه‌ای در این منطقه وجود ندارد یا بسیار اندک است.[۵]
- زبان انگلیسی زبان اصلی آموزش است اما همان‌طور که در پیشینه منطقه دیده می‌شود، بیشتر کودکان تنها با زبان عربی آموزش دیده‌اند و زبان انگلیسی بسیار محدودی می‌دانند.[۵]
- مدارس پس از متوسطه و مؤسسات فنی که مهارت‌های حرفه‌ای آموزش می‌دهند بسیار کم است.[۵]
- ابعاد اجتماعی-فرهنگی پیچیده‌ای دربارهٔ ماهیت آموزش وجود دارد.
- سطح بالای فقر در میان جمعیت.
آموزش و پرورش معلمان در سودان جنوبی
پس از جنگ داخلی، آموزش در سودان جنوبی عمدتاً بر تثبیت صلح تمرکز داشته‌است؛ از برنامه‌های دوران کودکی اولیه گرفته تا برنامه‌های دبیرستانی برای دانش‌آموزانی که هم رسماً ثبت‌نام شده‌اند و هم ثبت‌نام نشده‌اند.[۳] بسیاری از معلمان مدارس درخواست آموزش و حمایت برای پرداختن به موضوعاتی چون مدیریت خشم، راهنمایی، مشاوره، آموزش صلح و مهارت‌های زندگی با کودکانی که از جنگ آسیب دیده‌اند را داشته‌اند.[۳]
وزارت آموزش، علوم و فناوری سودان جنوبی از این تلاش‌ها حمایت کرده و به کارکنان اداری از جمله ۳۰ معلم با نمایندگی برابر زن و مرد از ۱۵ مدرسه در جوبا و اعضای هیئت علمی دانشگاه جوبا اجازه داده‌است تا در دوره‌های آموزش صلح در این منطقه شرکت کنند.[۳] برای برآورده کردن نیازهای کودکانی که تدریس می‌کردند، برنامه‌ریزی دوره‌ها، توسعه برنامه درسی در زمینه‌ای متأثر از مخاصمه را تشویق کرد.[۳]
با اختلال در آموزش ناشی از چرخه‌های جنگ و بی‌ثباتی سیاسی، پیامدهای عاطفی برای دانش‌آموزان از کلاس درس فراتر می‌رود. در مصاحبه‌ای که دکتر جان استوارت، پژوهشگر حمایت روان‌اجتماعی در آموزش برای کودکان تجربه‌کننده پس از مخاصمه در شمال اوگاندا و سودان جنوبی، انجام داد، یک دانش‌آموز دختر ۱۶ ساله توضیح می‌دهد:
از نظر من به عنوان یک دانش‌آموز، مخاصمه درونم و همچنین در تحصیلم تأثیر گذاشت… مدارس در ماه تعیین‌شده فوریه باز نشدند… معلمان ما… برخی تا به حال زخمی‌اند و در بیمارستان هستند و برخی دیگر به‌ناگهان و با غم درگذشتند… مردم به کشورهای دیگر رفتند پس جمعیت ما بسیار کم است و چه کسی از این ملت سه‌ساله مراقبت خواهد کرد… من با ترس و غم زندگی می‌کنم چون هر لحظه ممکن است اختلافاتی رخ دهد و این واقعاً دردناک و غم‌انگیز است.[۳]
چالش‌های آموزش معلمان
پس از مخاصمه، بسیاری از معلمانی که به مدارس بازگشتند با طیف گسترده‌ای از چالش‌ها مواجه شدند: نبود حقوق، دسترسی ناکافی به منابع، کلاس‌های درس پر از دانش‌آموز، فرسودگی امکانات و غیره. بسیاری از معلمان نیز مجبورند نقش مراقب را برای دانش‌آموزانی که والدین خود را در جنگ از دست داده‌اند بر عهده بگیرند.[۳] بدون هیچ گونه پروتکل پس از تروما در برنامه درسی موجود، معلمان وظیفه دارند از وزارت آموزش برای دستمزد مناسب، رهبری دانش‌آموزمحور و همسانی میان سیاست‌ها و عملکردهای آموزشی مختلف حمایت بگیرند تا هم نیازهای دانش‌آموزان و هم مسائل بهداشت روان کسانی که در این حوزه کار می‌کنند را برطرف سازند.[۳]
آموزش ابتدایی
تا تاریخ ۱۹۸۰، سودان جنوبی حدود ۸۰۰ مدرسه ابتدایی داشت. بسیاری از این مدارس در دوران اداره منطقه‌ای جنوب (۱۹۷۲–۱۹۸۱ میلادی برابر با ۱۳۵۱–۱۳۶۰ شمسی) تأسیس شدند. دومین جنگ داخلی سودان (۱۹۸۳–۲۰۰۵ میلادی برابر با ۱۳۶۲–۱۳۸۴ شمسی) بسیاری از مدارس را ویران کرد، اگرچه ارتش آزادی‌بخش خلق سودان مدارس در مناطق تحت کنترل خود را اداره می‌کرد. با این حال، بسیاری از معلمان و دانش‌آموزان در میان پناهندگانی بودند که از ویرانی‌های جنگ در آن دوره می‌گریختند. امروزه بسیاری از مدارس در فضای باز یا زیر سایه درختان کار می‌کنند، زیرا کلاس درس کافی وجود ندارد. آموزش ابتدایی در مدارس دولتی برای شهروندان سودانی جنوبی بین ۶ تا ۱۴ سال رایگان است.
آموزش متوسطه
دوره متوسطه چهارپایه دارد: نهم، دهم، یازدهم و دوازدهم. در دبیرستان، درس‌های علوم شامل شیمی، زیست‌شناسی، فیزیک و ریاضیات است. درس‌های ادبیات نیز شامل جغرافیا، بازرگانی، زبان انگلیسی، ادبیات انگلیسی، تاریخ و غیره می‌شود. سن دانش‌آموزان در دبیرستان معمولاً بین ۱۴ تا ۱۸ سال است، اما بسیاری در سنی بالاتر از میانگین سن تحصیلی ثبت‌نام می‌کنند. نرخ ترک تحصیل در دبیرستان به ویژه بالاست؛ به دلیل غیبت پسران و بارداری در میان دختران.[۸]
آموزش پس از متوسطه
پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، فرد می‌تواند تحصیل را در دانشگاه یا مدرسه حرفه‌ای (فنی و حرفه‌ای) دنبال کند. کمبود هر دو وجود دارد، اما کمبود مدارس فنی بیشتر است. مانند بیشتر کشورهای آفریقای جنوب صحرا، تأکید بیش از حدی بر کسب مدرک دانشگاهی وجود دارد و توجه کافی به کسب مهارت‌های عملی معیشتی در مؤسسات فنی و حرفه‌ای نمی‌شود.
آموزش زیست‌محیطی
موضوعات زیست‌محیطی مرتبط
مسائل زیست‌محیطی متعددی در سودان جنوبی وجود دارد که برجسته‌ترین آنها خشکسالی است که با قحطی تشدید شده و ناشی از بیابان‌زایی و از دست رفتن محصولات، پوشش گیاهی و دام است.[۹] خشکسالی به مجموعه‌ای از مشکلات دیگر انجامیده‌است: شکست محصولات، کاهش بهره‌وری، کوچک‌تر شدن ذخایر غذایی و گرسنگی و سوءتغذیه. پیامدهای این مشکلات به‌طور نامتناسبی توسط زنان و کودکان احساس می‌شود و آموزش عمدتاً به عنوان عنصری اساسی از راه‌حل نگریسته می‌شود.[۹]
آموزش زیست‌محیطی برای زنان
برای جبران این پیامدها، آموزش محیط‌زیست بزرگسالان سودانی زنان را در فرایند انتخاب مغذی‌ترین غذاها با میوه‌ها، سبزیجات و گیاهان محلی مشارکت می‌دهد و همچنین برنامه درسی‌ای را آموزش می‌دهد که علل و پیامدهای تخریب محیط‌زیست در سودان را پوشش می‌دهد. این رویکرد بر این ایده استوار است که زنان توانایی بهره‌گیری از دانش و تجربه بومی اکولوژیکی خود برای ایجاد تغییر اجتماعی-زیست‌محیطی را دارند.[۹]
نمونه‌ای از این رویکرد، برنامه مشترک محیط‌زیست و انرژی (JEEP) در کشور همسایه اوگاندا است که در آن آموزگاران زن محیط‌زیست بزرگسال به سایر زنان در کار با فناوری‌های صرفه‌جویی در سوخت چوبی از جمله اجاق‌های صرفه‌جو، درخت‌کاری جنگل‌داری، و حفاظت از خاک و آب از طریق کشاورزی ارگانیک کمک می‌کنند.[۹] به همین ترتیب، در سودان جنوبی، وزارت انرژی با سازمان‌های غیردولتی برای ساخت اجاق‌های صرفه‌جو همکاری می‌کند.[۹] برخی از مزایای این سواد محیطی شامل کسب مهارت توسط زنان در کشاورزی ارگانیک، بازاریابی و سنتی و همچنین تولید مواد غذایی است که به ایجاد یک «جنگل دانش» منجر می‌شود.[۹] چنین کلاس‌هایی نه تنها زنان سودانی جنوبی را با مهارت‌های لازم برای افزایش تولید و در نتیجه فروش مواد غذایی تجهیز کرده، بلکه آنها را به پذیرفتن نقش‌های رهبری در جوامع و به عنوان مربیان مدنی که پروژه‌های خود را طراحی کرده‌اند تشویق نموده‌است.[۹]
آموزش تغذیه
آموزش تغذیه در وزارت بهداشت عمدتاً از طریق اداره تغذیه ارائه می‌شود؛ اداره‌ای که از طریق آژانس‌های بهداشتی و مراکز بهداشت مادر و کودک به آموزش مادران می‌پردازد.[۱۰] هدف اعلام‌شده اداره تغذیه، پیشگیری از سوءتغذیه در مرحله بالینی و درمان آن از طریق توانبخشی و رژیم غذایی است.[۱۰]
اولین مرکز تغذیه در سودان در ام‌درمان تأسیس شد و هدف اصلی آن مراقبت از کودکانی بود که در مراحل اولیه یا متوسط سوءتغذیه قرار داشتند و مشارکت دادن مادران آنها در این فرایند بود.[۱۰]
آموزش حرفه‌ای
سودان جنوبی به شدت به فارغ‌التحصیلان مدارس فنی و حرفه‌ای نیاز دارد تا زیرساخت‌های خود از جمله جاده‌ها، مسکن، سیستم‌های تصفیه آب، تصفیه‌خانه‌های فاضلاب و همچنین شبکه‌های رایانه‌ای، سیستم‌های مخابراتی و نیروگاه‌های برق را احداث و نگهداری کند. نگهداری این امکانات نیز به نیروی کار آموزش‌دیده فراوانی نیاز دارد. تا اواخر سال ۲۰۱۱ میلادی (۱۳۹۰ شمسی)، مؤسسات فنی کافی برای آموزش نیروی کار مورد نیاز وجود نداشت.
دانشگاه‌ها
تا تاریخ ژوئیه ۲۰۱۱، سودان جنوبی دارای دوازده دانشگاه بود که هفت مورد دولتی و پنج مورد خصوصی بودند. مقامات تخمین می‌زنند که حدود بیست و پنج هزار دانشجو در پنج دانشگاه دولتی ثبت‌نام کرده‌اند. هنوز مشخص نشده چه تعداد از دانشجویان به پردیس دانشگاه می‌روند، حالا که همه دانشگاه‌های کشور در سودان جنوبی قرار دارند و نه در خارطوم.
دولت هزینه غذا را می‌پردازد و برای دانشجویان مسکن فراهم می‌کند. جوزف اوکل آبانگو، وزیر پیشین آموزش عالی، در آن زمان گفت یافتن فضای کافی یکی از چالش‌هایی بود که دانشگاه‌ها با آن روبه‌رو بودند. مسئله دیگر پول است. اوکل گفت بودجه پیشنهادی دولت سودان جنوبی برای سال ۲۰۱۱ میلادی (۱۳۹۰ شمسی) هیچ اعتباری برای دانشگاه‌ها در نظر نگرفته بود. سپس مشکل اساتید وجود داشت. نزدیک به ۷۵ درصد از استادان از سودان بودند و احتمالاً برای ادامه تدریس در دانشگاه‌های پیشین خود به سودان جنوبی نقل مکان نمی‌کردند، حالا که سودان جنوبی از سودان جدا شده بود.[۱۱]
از دانشگاه‌های فعال در کشور می‌توان به دانشگاه جوبا، دانشگاه کاتولیک سودان، دانشگاه نیل علیا و دانشگاه بحر الغزال اشاره کرد. به دلیل جنگ داخلی، سه دانشگاه (جوبا، نیل علیا و بحر الغزال) در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۷۰ شمسی) برای حفظ امنیت به شمال کشور منتقل شدند و در خارطوم، پایتخت سودان، مستقر شدند.[۱۲]
تلاش‌های اخیر در دوران بازسازی
یونیسف
تعدادی از سازمان‌های غیردولتی در افزایش خدمات آموزشی در منطقه نقش مهمی ایفا کرده‌اند. از جمله آنها کمپین «به مدرسه برو» یونیسف بود. پس از توقف کوتاه جنگ داخلی در سال ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴ شمسی)، تعداد دانش‌آموزان مدارس سودان جنوبی بیش از چهار برابر شد که ۳۴ درصد آنها دختر بودند.[۲]
در واکنش به توزیع مواد خیاطی ECC برای مدارس، که در آن دو سوم پارچه معمولاً برای دوخت لباس مدرسه برای دانش‌آموزان و معلمان اختصاص می‌یافت، یونیسف پارچه بیشتری پس از تأیید اهداف برنامه در اختیار مدارس گذاشت.[۱]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Joyner، Alison (فوریه ۱۹۹۶). «Education in horrible Emergencies: A Case Study from Southern Sudan». Development in Practice. ۶: ۷۰–۷۴. doi:10.1080/0961452961000157614. جی‌استور 4029359.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 Breidlid، Anders (۲۰۱۰). «Sudanese Images of the Other: Education and Conflict in Sudan». Comparative Education Review. ۵۴ (۴): ۵۵۵–۵۷۵. doi:10.1086/655150. hdl:10642/567. جی‌استور 10.1086/655150. S2CID 145391811.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Stewart، Jan (۲۰۱۷). «Meeting the Needs of Children Affected by Conflict». در Denov، Myriam؛ Akesson، Bree (ویراستاران). MEETING THE NEEDS OF CHILDREN AFFECTED BY CONFLICT: Teacher Training and Development in South Sudan. Columbia University Press. صص. ۲۹۶–۳۱۸. doi:10.7312/deno17472. شابک ۹۷۸-۰-۲۳۱-۵۳۹۶۷-۸. جی‌استور 10.7312/deno17472.20.
{{cite book}}: از|ژورنال=صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kiden، Viola (۸ سپتامبر ۲۰۱۷). «South Sudan still has highest illiteracy rate -UNESCO». Eye Radio.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 Brown، Tim. «South Sudan education emergency» (PDF). FRM Education. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲ دسامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Radon، Jenik, and Sarah Logan (پاییز ۲۰۱۴). «South Sudan: Governance Arrangements, War, and Peace». Journal of International Affairs. ۶۸ (۱): ۱۴۹–۱۶۷. جی‌استور 24461710.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده) - ↑ Walters، Quincy (۲۰ مارس ۲۰۱۶). «In South Sudan, A Struggle To Get, And Keep, Kids in Schools». NPR.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «South Sudan Experiences High Drop-out Rates In Secondary School». Sudan Tribune.
- 1 2 3 4 5 6 7 Tabiedi، Salwa (۲۰۰۴). «Women, Literacy, and Environmental Adult Education in Sudan». Counterpoints. ۲۳۰: ۷۱–۸۴. جی‌استور 42978362.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Khattab، A.G.H (۱۹۷۴). «Nutrition Education Programmes in the Sudan: A Review». Sudan Notes and Records. ۵۵: ۱۸۱–۱۸۴. جی‌استور 42677970.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Doughty، Bob. «South Sudan Works to Rebuild Higher Education». VOA Special English Education Report. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ فوریه ۲۰۱۱.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Linda Nordling & Deborah-Fay Ndhlovu (8 ژوئیه 2011). "Sudan splits and science community divides" (in English). Nature. Archived from the original on 10 ژوئیه 2011. Retrieved 11 ژوئیه 2011.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in South Sudan». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif au Soudan du Sud». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Образование в Южном Судане». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.