آموزش در لائوس
در سال ۲۰۰۵، میزان سواد در لائوس ۷۳٪ (۸۳٪ مرد و ۶۳٪ زن) تخمین زده شد.[۱]
ابتکار عمل سنجش حقوق بشر (HRMI)[۲] نشان می‌دهد که لائوس ۷۴٫۰٪ از آنچه را که باید برای حق آموزش بر اساس سطح درآمد کشور انجام دهد، محقق می‌کند.[۳] ابتکار عمل سنجش حقوق بشر حق آموزش را با بررسی حقوق آموزش ابتدایی و آموزش متوسطه تجزیه و تحلیل می‌کند. با در نظر گرفتن سطح درآمد لائوس، این کشور ۸۴٫۰٪ از آنچه را که باید بر اساس منابع (درآمد) خود برای آموزش ابتدایی و ۶۴٫۰٪ برای آموزش متوسطه محقق کند، محقق می‌کند.[۴]
قبل از ۱۹۷۵
از میان گروه‌های قومی لائوس، تنها قوم لائولوم سنت آموزش رسمی داشتند که نشان می‌دهد زبان‌های سایر گروه‌ها خط نوشتاری نداشتند. تا قرن بیستم، آموزش عمدتاً در مدرسه معبد بودایی (مدرسه وات) پایه‌گذاری شده بود، جایی که راهبان به نوآموزان و پسران دیگر خواندن خطوط لائوسی و پالی، حساب مقدماتی و سایر موضوعات مذهبی و اجتماعی را آموزش می‌دادند. برخی از روستاها مدارس وات برای نوآموزان و پسران دیگر روستا داشتند. پسران و مردانی که در صومعه‌های شهری به مقام کشیشی رسیده بودند، به تحصیلات پیشرفته دسترسی داشتند.
آموزش عالی در لائوس در دسترس نبود و برخی از دانشجویان برای آموزش تخصصی به هانوی، دانانگ و هوئه در ویتنام و پنوم پن در کامبوج سفر می‌کردند؛ تعداد کمتری تحصیلات دانشگاهی خود را در فرانسه ادامه می‌دادند.
پاتت لائو در دهه ۱۹۵۰ شروع به ارائه آموزش زبان لائوسی در مدارس تحت کنترل خود کرد و در دهه ۱۹۶۰ برنامه درسی لائوسی در مدارس آر ال جی توسعه یافت. در سال ۱۹۷۰ حدود ۱ سوم کارمندان غیرنظامی آر ال جی معلم بودند. در آن زمان، حدود ۲۰۰۰۰۰ دانش آموز ابتدایی در مدارس آر ال جی ثبت نام کرده بودند که حدود ۳۶٪ از جمعیت در سن مدرسه را تشکیل می‌داد.
از سال ۱۹۷۵
یکی از اهداف دولت جمهوری دموکراتیک خلق لائوس (LPDR) ایجاد یک سیستم آموزش ابتدایی همگانی تا سال ۱۹۸۵ بود. ال پی دی آر سیستم آموزشی موجود دولت سلطنتی لائوس را که در دهه ۱۹۵۰ تأسیس شده بود، به دست گرفت و آن را بازسازی کرد و با برخی از مشکلاتی که دولت‌های قبلی با آن مواجه بودند، روبرو شد. سیستم آموزشی فرانسه با یک برنامه درسی لائوسی جایگزین شد.
یک کمپین سوادآموزی بزرگسالان در سال‌های ۱۹۸۳–۱۹۸۴ آغاز شد که افراد تحصیل‌کرده ساکن روستاها و محله‌های شهری را بسیج کرد تا مهارت‌های اولیه خواندن و نوشتن را به بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ بزرگسال آموزش دهند. عمدتاً در نتیجه این کمپین، تعداد افرادی که قادر به خواندن و نوشتن بودند به حدود ۴۴٪ افزایش یافت. طبق گزارش سازمان ملل متحد، تا سال ۱۹۸۵، ۹۲٪ از مردان و ۷۶٪ از زنان ۱۵ تا ۴۵ ساله قادر به خواندن و نوشتن بودند
تصمیم به ایجاد آموزش همگانی، دولت را بر آن داشت تا تلاش‌های خود را بر ساخت و تأمین نیروی انسانی مدارس متمرکز کند. اکثر مدارس از بامبو و کاهگل ساخته شده‌اند و توسط ۱ یا ۲ معلم اداره می‌شوند. برخی از مدارس روستایی ۱ یا ۲ کلاس دارند.
ثبت نام در مدارس از سال ۱۹۷۵ افزایش یافته است. در سال ۱۹۸۸، ثبت نام در مدارس ابتدایی ۶۳٪ از کل کودکان در سن مدرسه تخمین زده می‌شد. در سال تحصیلی ۹۳–۱۹۹۲، تخمین زده می‌شود که ۶۰۳۰۰۰ دانش‌آموز در مدارس ابتدایی مشغول به تحصیل بوده‌اند، در حالی که این رقم در سال ۱۹۷۶، ۳۱۷۰۰۰ دانش‌آموز و در سال ۱۹۵۹، ۱۰۰۰۰۰ دانش‌آموز بوده است. هدف دستیابی به آموزش ابتدایی همگانی به دلیل کمبود منابع از سال ۱۹۸۵ به ۲۰۰۰ موکول شد.
از آنجا که حقوق معلمان به‌طور نامنظم پرداخت می‌شود، آنها مجبورند وقت خود را صرف کشاورزی یا سایر فعالیت‌های معیشتی کنند. به دلیل کلاس‌های نامنظم، ازدحام جمعیت و کمبود منابع آموزشی، به‌طور متوسط دانش‌آموز در دهه ۱۹۸۰ برای تکمیل دوره ۵ ساله ابتدایی به ۱۱ تا ۱۲ سال زمان نیاز داشت. میزان تکرار پایه تحصیلی از ۴۰٪ برای کلاس اول تا ۱۴٪ برای کلاس پنجم متغیر بود. ۲۲٪ از کل دانش‌آموزان ورودی کلاس اول قبل از کلاس دوم مدرسه را ترک می‌کردند. در دهه ۱۹۸۰، ۴۵٪ از دانش‌آموزان ورودی کلاس اول تمام ۵ سال مدرسه ابتدایی را به پایان رساندند که این رقم در سال ۱۹۶۹، ۱۸٪ افزایش یافته است.
آمار عملکرد بر اساس موقعیت روستایی-شهری، گروه قومی و جنسیت متفاوت است. ثبت نام و کیفیت مدارس در مناطق شهری، جایی که سودمندی آموزش رسمی آشکارتر از جوامع کشاورزی روستایی است، بالاتر است. معلمان منزوی که با شرایط زندگی و تدریس ابتدایی روستایی روبرو هستند، در حفظ تعهد خود و علاقه دانش‌آموزانشان با مشکل مواجه هستند. مگر اینکه معلم از همان گروه قومی یا مشابه دانش‌آموزان باشد، ارتباط و آموزش مناسب فرهنگی محدود است. به دلیل این عوامل، در دهه ۱۹۸۰ نرخ ثبت نام برای لائوسونگ کمتر از نصف لائوسلوم بود.
کتابشناسی
- ایوانز، گرانت. ۱۹۹۸. سیاست آیین و یادبود: لائوس از سال ۱۹۷۵. هونولولو: انتشارات دانشگاه هاوایی.
- ایوانز، گرانت. ۲۰۰۲. تاریخچه مختصری از لائوس: سرزمینی که در میان است. کراونز نست، نیو ساوت ولز: آلن و آنوین.
- فمینگ، مانی‌ناچ. ۲۰۰۷. «مدرسه در جمهوری دموکراتیک خلق لائوس» در کتاب «رفتن به مدرسه در شرق آسیا»، ویرایش جرارد ای. پوستیگلیون و جیسون تان. وست‌پورت، کانکتیکات. لندن : انتشارات گرینوود (صفحات: ۱۷۰–۲۰۶).
- فامینگ، مانی‌ناچ. ۲۰۰۸. ادغام ملی: آموزش برای اقلیت‌های قومی در لائوس. پایان‌نامه دکتری، هنگ کنگ: دانشگاه هنگ کنگ.
- فرای، جرالد دبلیو. ۲۰۰۲. «لائوس - نظام آموزشی» در دایرةالمعارف آسیای مدرن، ویرایش دیوید لوینسون و کارن کریستنسن. نیویورک: گروه چارلز اسکریبنر: تامسون/گیل.
منابع
- ↑ "The World Factbook". Cia.gov. Archived from the original on 2016-11-24. Retrieved 2013-11-24.
- ↑ "Human Rights Measurement Initiative – The first global initiative to track the human rights performance of countries". humanrightsmeasurement.org. Archived from the original on 2022-03-08. Retrieved 2022-03-24.
- ↑ "Laos - HRMI Rights Tracker"
- ↑ "Laos - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). Archived from the original on 2022-05-19. Retrieved 2022-03-24.
پیوند به بیرون
- آموزش
- صفحههای با ترجمه بازبینینشده
- لائوس