آموزش در مالی
آموزش در مالی یکی از حقوق بنیادین شهروندان این کشور به‌شمار می‌رود. در بیشتر دوران تاریخ مالی، دولت آموزش ابتدایی را به دو دوره تقسیم کرده بود که به دانش‌آموزان مالیایی امکان می‌داد با گذراندن آزمون‌هایی به آموزش متوسطه، عالی یا دانشگاهی راه یابند. در سال‌های اخیر، مالی به دلیل اصلاحات آموزشی شاهد افزایش چشمگیری در میزان ثبت‌نام در مدارس بوده‌است.
مالی پیشینه‌ای دراز در آموزش دارد که به سال‌های پیش از ۱۹۶۰، یعنی دوران سلطه فرانسه بر این سرزمین، بازمی‌گردد. پس از استقلال، دولت مالی کوشش‌های فراوانی برای گنجاندن آموزش آفریقایی و دوزبانه در کلاس‌های درس انجام داد. همچنین پس از دهه ۱۹۹۰، هنگامی که دولت مالی از نظام تک‌حزبی به دموکراسی گذر کرد، سیاست‌هایی با تمرکز بر سوادآموزی و کیفیت آموزش پی‌ریزی شد.
افزون بر مدارس ابتدایی دولتی و خصوصی، انواع دیگری از مؤسسات آموزشی در مالی وجود دارند؛ از جمله مؤسسات فنی و حرفه‌ای، مدارس دینی، مدارس اجتماعی و مدارس ویژه معلولان. از آنجا که اسلام دین اصلی مالی است، مدارس دینی و مدرسه‌ها از مؤسسات اسلامی‌ای هستند که شمار زیادی از مالیایی‌ها در آن‌ها تحصیل می‌کنند. مدارس اجتماعی نیز به‌ویژه برای دانش‌آموزان روستایی دسترس‌پذیرتر بوده و به رشد روزافزونی دست یافته‌اند. با توجه به اینکه حدود نیمی از مالیایی‌های ۱۵ تا ۲۴ ساله بی‌سواد هستند، سوادآموزی از دغدغه‌های اصلی دولت مالی به‌شمار می‌رود.
پیشینه
آموزش در دوران استعمار فرانسه
در دوران استعمار فرانسوی در غرب آفریقا، نیروی دریایی فرانسه برخی از نخستین مدارس مالی را بنا نهاد.[۱] در سال ۱۸۷۷، فرانسوی‌ها نخستین مدارس دولتی را در مالی راه‌اندازی کردند که به‌طور جمعی با نام «مدارس گروگان‌ها» شناخته می‌شدند؛ نامی که از تنش‌های میان فرانسوی‌ها و سران بومی الهام گرفته بود.[۲] با این حال، تا سال ۱۸۹۹ این مدارس به «مدارس پسران روسا» یا «Les Ecoles des Fils des Chefs» تغییر نام یافتند که بخشی از تلاش گسترده‌تر فرانسه برای همکاری با جمعیت بومی بود.[۱][۲] لوئیس آرچینارد و ژوزف گالیِنی از افرادی بودند که در گشایش برخی از این مدارس نخستین در سده نوزدهم سهم داشتند.[۱]
در دوران حکومت فرانسه بر مالی، آموزش عمدتاً به جای سنت‌های مالیایی، بر تدریس اطلاعات مربوط به فرانسه و زبان فرانسوی متمرکز بود.[۲] بسیاری از مورخان و نویسندگان، از جمله چارلز کاتر، بر این باورند که مالیایی‌ها در این دوران از حقوق چندانی برخوردار نبودند و در جریان هضم فرهنگ فرانسوی با بحران هویتی روبه‌رو شدند.[۲][۳] برای پرهیز از این بحران، مالیایی‌ها بر حفظ سنت‌های شفاهی تکیه کردند.[۳] بسیاری از مالیایی‌ها فرزندانشان را به مدارس سنتی و اسلامی می‌فرستادند تا آن‌ها با سنت‌های فرهنگی مالی بیشتر آشنا شوند.[۲] برای نمونه، در کایس، پس از گشایش نخستین مدارس فرانسوی، گروه‌های قومی تصمیم گرفتند فرزندانشان را به مدارس اسلامی خصوصی که به زبان عربی تدریس می‌شدند، بفرستند.[۴][۵] این گروه‌های قومی، همراه با بسیاری دیگر در مالی، بر این باور بودند که فرستادن فرزندان به این مدارس راهی برای ابراز موضعی سیاسی و دینی، کسب اعتبار و پرورش هویتی آفریقایی-اسلامی است.[۵] در سال ۱۹۰۶، فرانسوی‌ها نسخه خود از این مدارس را در جنه و تیمبوکتو به زبان فرانسوی راه‌اندازی کردند که به دانش‌آموزان امکان می‌داد فرصت‌های شغلی در دستگاه اداری فرانسه را دنبال کنند.[۵]
فرانسوی‌ها فرمانی در ۲۴ نوامبر ۱۹۰۳ صادر کردند که آموزش عمومی را در غرب آفریقای فرانسه توسعه داد.[۱] این اقدام بخشی از تلاش گسترده‌تری برای ایجاد مدارس ابتدایی و منطقه‌ای بیشتر بود.[۲] این فرمان مدارس بیشتری در سطوح مختلف از محلی تا متوسطه و حرفه‌ای پدیدآورد[۱] و به معلمان امکان داد تجربه و آموزش بیشتری کسب کنند.[۱] با آنکه این فرمان گام‌های بلندی در توسعه مدارس برداشت، مورخانی چون بونیفاس اوبیچره آن را تبعیض‌آمیز نسبت به مالیایی‌های بومی می‌دانند.[۱]
آموزش پس از استقلال
در سال ۱۹۶۰، مالی از فرانسه استقلال یافت.[۲] بلافاصله پس از استقلال، تنها حدود یک‌دهم مالیایی‌ها باسواد بودند و به مدرسه می‌رفتند.[۲] در آن دوران، بسیاری از سیاستمداران غرب آفریقا بخشی از تجمع دموکراتیک آفریقایی بودند؛ گروهی سیاسی که بخشی از توجهش به توسعه فرصت‌های آموزشی و سوادآموزی در جوامع غرب آفریقا معطوف بود.[۱] مودیبو کیتا، نخستین رئیس‌جمهور مالی، از این ایدئولوژی در کنار فلسفه سوسیالیستی خود بهره گرفت و در سال ۱۹۶۲ نظام آموزشی نوینی بنا نهاد.[۱] این نظام بر پرورش مهارت‌های مالیایی‌ها برای مشارکت در اقتصاد ملی تمرکز داشت.[۱] همچنین ساختار آموزشی به دو وزارت تقسیم شد: وزارت آموزش پایه، جوانان و ورزش که بر آموزش ابتدایی نظارت می‌کرد و وزارت آموزش عالی، متوسطه و پژوهش علمی که مسئول سطوح بالاتر بود.[۱]
در سال ۱۹۸۰، هنگامی که مالی زیر حکومت دیکتاتوری اداره می‌شد، نرخ سواد تا ۱۳٫۶٪ برای بزرگسالان و ۲۵٫۶٪ برای مالیایی‌های ۱۵ تا ۲۴ ساله پایین آمد.[۲] اما جنبش دموکراتیک دهه ۱۹۹۰ منجر شد که دولت با کاهش هزینه‌های تحصیلی و افزایش ساخت مدارس، آموزش را فراگیرتر کند.[۶] تا سال ۲۰۰۰، همان نرخ‌های سواد به‌ترتیب ۲۶٫۷٪ و ۳۸٫۷٪ افزایش یافتند.[۲] همچنین تا سال ۱۹۹۹، دولت رسماً آموزش دوزبانه را به رسمیت شناخت، چرا که بیشتر خانواده‌ها به یکی از پنجاه و شش زبان محلی سخن می‌گفتند.[۷] با این حال، چنان‌که جیمی بلک در پژوهشی دربارهٔ باماکو نشان داده، این آزادسازی آموزش به ازدحام دانش‌آموزان در مدارس دولتی و چرخش توجه به مدارس خصوصی انجامید.[۶] برای نمونه، در برخی محله‌های باماکو بیش از ۴۰٪ از دانش‌آموزان در مدارس خصوصی ثبت‌نام کرده‌اند.[۴]
در دوران ریاست‌جمهوری مودیبو کیتا، نظام آموزشی از شش سال به نه سال افزایش یافت و امتحان پایان دوره ابتدایی حذف شد. در پایان دهه ۱۹۶۰، یک‌سوم پسران و ۲۰٪ دختران به مدرسه می‌رفتند که سه برابر سال ۱۹۶۰ بود.[۸] کودتای نظامی ۱۹۶۸ و حکومت موسی تراوره به این روند پایان داد. جایگاه معلمان تنزل یافت و اتحادیه معلمان سرکوب شد. نرخ سوادآموزی در فاصله ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۹ از ۲۹٪ به ۲۲٪ کاهش یافت.[۹]
ساختار آموزشی
دوره‌های تحصیلی
در دهه ۱۹۸۰، نظام آموزشی مالی از دو دوره پیروی می‌کرد.[۱۰][۱۱] در دوره نخست، کودکان آموزش خود را در مدارس دولتی از سن هفت یا هشت سالگی آغاز می‌کردند و شش سال تحصیل می‌کردند، سپس آزمون CEP یا «گواهی‌نامه پایان دوره اول» را می‌گذراندند.[۱۰][۱۱] بسیاری از دانش‌آموزان دوره اول را دشوار می‌یافتند، به‌ویژه چون مدارس مالیایی عمدتاً به زبان فرانسوی تدریس می‌کردند؛ زبانی که بیشتر مالیایی‌ها، به‌خصوص ساکنان مناطق روستایی، با آن آشنایی چندانی نداشتند.[۱۰] از این رو، یک ششم دانش‌آموزان دوره اول ترجیح می‌دادند به مدارس اسلامی بروند.[۱۰] پس از آن، دانش‌آموزی که دوره دوم را با موفقیت به پایان می‌رساند، که سه سال به درازا می‌کشید، واجد شرایط شرکت در آزمون «دیپلم آموزش پایه» یا «Diplôme d'Etudes Fondamentales» می‌شد.[۱۰][۱۱] پس از سال ۲۰۱۲، دولت این دو دوره را در هم ادغام کرد، اما آزمون‌ها همچنان برقرار ماندند.[۱۱] در حال حاضر، کودکان ۷ تا ۱۵ ساله موظف به تحصیل هستند و سال تحصیلی از اکتبر تا ژوئن ادامه دارد.[۱۲]
سلسله‌مراتب حکومتی
نظام آموزشی مالی از نظر اداری سلسله‌مراتبی است.[۱۱] وزیر ملی و اداره ملی آموزش عالی هر دو در سطح ملی مسئول دانشگاه‌های دولتی هستند.[۱۱] «آکادمی‌های آموزشی» (AE) سرپرستی آموزش منطقه‌ای را بر عهده دارند.[۱۱] همچنین «مراکز فعالیت‌های آموزشی» (CAP) مسئول آموزش در سطح محلی هستند.[۱۱]
آموزش عمومی از سطح ملی هدایت و تأمین مالی می‌شود.[۱۳] وزارت دارای دو مقام وزارتی است که هر کدام بازوی مستقلی از وزارت را رهبری می‌کنند.[۱۳] «وزارت آموزش پایه، سوادآموزی و زبان‌های ملی» مسئول آموزش ابتدایی، برنامه‌های سوادآموزی خارج از مدارس و ترویج و استانداردسازی «زبان‌های ملی» مانند بامبارا و تامَشِق در کنار زبان رسمی فرانسوی است.[۱۳] «وزارت آموزش متوسطه، عالی و پژوهش علمی» نیز مسئول مدارس متوسطه دولتی، دانشگاه‌ها و مجموعه‌ای از مراکز حرفه‌ای، فنی و پژوهشی است.[۱۳] تا سال ۲۰۰۸، سیدیبه امیناتا دیالو وزیر آموزش پایه، سوادآموزی و زبان‌های ملی[۱۴] و احمادو توره وزیر آموزش متوسطه، عالی و پژوهش علمی بود.[۱۵]
مدارس ابتدایی
مدارس دولتی
وزارت آموزش مالی مسئول اداره مدارس دولتی در این کشور است.[۱۶] این مدارس غیردینی به زبان ملی مالی، یعنی فرانسوی، تدریس می‌کنند.[۱۶] بسیاری از والدین هزینه‌هایی برای تحصیل فرزندانشان می‌پردازند که بر اساس قانون مالی غیرقانونی شمرده می‌شود.[۱۶] معلمان تحت قراردادی کار می‌کنند که دسترسی آن‌ها به آموزش پیش از شروع تدریس را محدود می‌کند.[۱۶] این وضعیت به اعتصاب‌های مکرر، کمبود معلم و کلاس‌های پرجمعیت می‌انجامد.[۱۶]
مدارس خصوصی
در مقایسه با مدارس دولتی، مدارس خصوصی در مالی هزینه بیشتری دارند.[۱۶] این منابع اضافی در کنار نظارت کمتر دولت به این مؤسسات امکان می‌دهد کلاس‌های کوچک‌تری داشته باشند.[۱۶] همچنین این مدارس ارتباطات شغلی پس از فارغ‌التحصیلی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کنند.[۱۶] مانند مدارس دولتی، این مؤسسات نیز عمدتاً به فرانسوی تدریس می‌کنند، اما می‌توانند غیردینی یا دینی باشند.[۱۶] مالی مدارس خصوصی مسیحی فراوانی دارد که عمدتاً توسط کلیسای کاتولیک اداره می‌شوند.[۱۶]
آموزش متوسطه، عالی و دانشگاهی
پس از آموزش ابتدایی، دانش‌آموزان می‌توانند مسیر تحصیلی خود را ادامه دهند و سه سال در یک دبیرستان (لیسه) تحصیل کنند که با آزمونی موسوم به بکالوریا پایان می‌پذیرد.[۱۱] نتیجه این آزمون می‌تواند به دانش‌آموزان در راه‌یابی به دانشگاه‌ها کمک کند.[۱۱] دانش‌آموزان مالیایی می‌توانند مسیر پیش‌حرفه‌ای را نیز انتخاب کنند و در یک برنامه دو یا چهار ساله فنی و حرفه‌ای شرکت کنند تا مدرک فنی بگیرند.[۱۱] این اشکال آموزشی در سال‌های اخیر تنوع بیشتری یافته‌اند، چرا که بسیاری از دانش‌آموزان اکنون به چند زبان مانند عربی، فرانسوی، لاتین و زبان‌های محلی سواد دارند.[۵]
افزایش هزینه‌گذاری برای آموزش ابتدایی، به‌ویژه برای کودکان روستایی و دختران، پیامد ناخواسته فشار مضاعف بر نظام متوسطه را در پی داشته‌است. در سال ۲۰۰۸، بیش از ۸۰٬۰۰۰ دانش‌آموز در آزمون «دیپلم آموزش بنیادی» (DEF) قبول شدند، اما حدود ۱۷٬۰۰۰ نفر از آن‌ها که ۴۰٪ شان دختر بودند از ورود به مدارس متوسطه بازماندند.[۱۷] دانش‌آموزان مالیایی از پرداخت شهریه معاف هستند، اما مدارس متوسطه و حرفه‌ای خصوصی می‌توانند تا ۶۰۰ دلار در سال (در باماکو، ۲۰۰۸) دریافت کنند، در حالی که میانگین حقوق سالانه در این کشور در سال ۲۰۰۷ بر اساس آمار گروه بانک جهانی ۵۰۰ دلار بود.[۱۷]
یکی از کهن‌ترین دانشگاه‌های جهان، مدرسه سنکوره در تیمبوکتو، به سده پانزدهم میلادی بازمی‌گردد.
دانشگاه باماکو، که به دانشگاه مالی نیز شناخته می‌شود، در دهه ۱۹۹۰ از ادغام مؤسسات آموزش عالی قدیمی‌تر در منطقه باماکو شکل گرفت. پردیس اصلی آن در محله بادالابوگو قرار دارد. این دانشگاه پنج دانشکده و دو پژوهشکده دارد:[۱۸]
- دانشکده علوم و فناوری (FAST)
- دانشکده پزشکی، داروسازی و دندانپزشکی (FMPOS)
- دانشکده ادبیات، زبان‌ها، هنر و علوم انسانی (FLASH)
- دانشکده علوم حقوقی و سیاسی (FSJP)
- دانشکده علوم اقتصادی و مدیریت (FSEG)
- پژوهشکده مدیریت دانشگاهی (IUG)
- پژوهشکده عالی آموزش و پژوهش کاربردی (ISFRA)
آموزش اسلامی
آموزش اسلامی در مالی دست‌کم از سده شانزدهم میلادی ریشه دارد، هنگامی که تیمبوکتو ۱۵۰ مدرسه قرآنی داشت.[۴] بسیاری از مالیایی‌ها، به‌ویژه ساکنان باماکو، سیکاسو و کایس، در مدارس اسلامی خصوصی که عمدتاً به زبان عربی برای آموزش ابتدایی تدریس می‌کنند، تحصیل می‌کنند.[۱۶] این مؤسسات به موجب قانون مالی زبان فرانسوی را نیز تدریس می‌کنند و کمک‌های بین‌المللی از مناطقی مانند آمریکا و اروپا دریافت می‌کنند.[۱۶] بسیاری از مالیایی‌ها همچنین در مکتب‌خانه‌های قرآنی غیررسمی شرکت می‌کنند که آموزش خواندن عربی را از طریق زبان‌های محلی ارائه می‌دهند.[۱۶] این مدارس هیچ کمکی از دولت دریافت نمی‌کنند.[۱۶] مدرسه‌ها علاوه بر آموزش تلاوت قرآن، دانش‌آموزان را با مسائل غربی، تاریخ اسلامی، اروپایی و فرانسوی، ریاضیات و عربی آشنا می‌کنند.[۵]
مدارس اجتماعی
در دهه ۱۹۹۰، آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا (USAID) برنامه‌ای برای مدارس اجتماعی عمدتاً در سطح آموزش ابتدایی در مالی راه‌اندازی کرد.[۱۶] این مؤسسات غیرانتفاعی بوده و عمدتاً توسط رهبران محلی اداره می‌شوند.[۱۶] مدارس اجتماعی به زبان فرانسوی یا زبان‌های محلی تدریس می‌کنند و دوره‌های فنی، حرفه‌ای و سوادآموزی ارائه می‌دهند.[۶] این مدارس انعطاف‌پذیر بوده و نیازهای جامعه را در نظر می‌گیرند.[۱۶] والدین معمولاً از طریق منابع اجتماعی هزینه تحصیل فرزندانشان را پرداخت می‌کنند.[۱۶] با این حال، مدارس اجتماعی نرخ آموزش ابتدایی را در مناطقی که به کمبود ثبت‌نام مشهور بودند، مانند سیکاسو، افزایش داده‌اند.[۴]
آموزش ناشنوایان
با توجه به جمعیت قابل توجه ناشنوایان در مالی، دولت این کشور برنامه‌هایی برای گسترش فرصت‌های آموزشی دانش‌آموزان ناشنوا پدیدآورده است.[۷] در سال ۱۹۹۳، بالا کیتا مدرسه‌ای برای ناشنوایان (EDA) در باماکو تأسیس کرد که آموزش ویژه برای مالیایی‌های ناشنوا فراهم می‌کند.[۷] در سه دهه گذشته، سیکاسو، کوتیالا، سگو و دوئنتزا به دلیل کوشش‌های افرادی چون درامانه دیاباته و دومینیک پینسونو شاهد افزایش مدارس ویژه ناشنوایان بوده‌اند.[۷] «جیگیا کالانسو» یکی از نمونه‌های این مدارس است.[۷]
آموزش فنی و حرفه‌ای
پس از مدرسه ابتدایی، مالیایی‌ها می‌توانند به‌اختیار در مدارس فنی و حرفه‌ای که گواهینامه‌های پیش‌حرفه‌ای ارائه می‌دهند، ثبت‌نام کنند.[۱] نمونه‌هایی از این مدارس عبارتند از: مدرسه ملی مهندسان، لیسه فنی، لیسه کشاورزی کاتیبوگو، مراکز کارآموزی کشاورزی در م‌پسوبا و سامانکو و مدرسه دامپزشکی در باماکو.[۱][۲]
سوادآموزی
برنامه‌های سوادآموزی در مالی در سه مرحله پیش می‌روند: یادگیری خواندن و نوشتن، سوادآموزی پسین و ادغام سواد در فعالیت‌های زندگی.[۱۹] بر اساس آمار یونسکو، ۳۵٫۴۷٪ از مالیایی‌های ۱۵ ساله و بالاتر در سال ۲۰۱۸ توانایی خواندن و نوشتن داشتند.[۲۰] نرخ سواد در سال ۲۰۱۸ برای مالیایی‌های ۱۵ تا ۲۴ ساله ۵۰٫۱۳٪ و برای ۶۵ ساله و بالاتر ۱۹٫۰۸٪ بود.[۲۰] در هر سه گروه سنی، درصد مردان باسواد بیشتر از زنان باسواد بود.[۲۰] اگرچه دولت بلافاصله پس از استقلال مالی برنامه‌های سوادآموزی را آغاز کرد، این برنامه‌ها در دوران جنبش‌های دموکراتیک دهه ۱۹۹۰ بسیار گسترش یافتند.[۲۱] برنامه‌های سوادآموزی در حال حاضر حضور پررنگی در جوامع روستایی دارند.[۱۹]
سوادآموزی پسین
سوادآموزی پسین به فرایند یاری به تازه‌باسوادان برای بهره‌گیری از دانش و توانایی‌های جدیدشان در جهت توسعه جامعه و محیط زیست تعریف می‌شود.[۲۲] تلاش‌های سوادآموزی پسین در مالی حول محور سواد کارکردی می‌چرخند که بر کاربرد عملی مهارت‌های نوین سوادآموزی تأکید دارد.[۲۲] سواد کارکردی به مالیایی‌ها امکان می‌دهد از مهارت‌هایشان برای توسعه اجتماعی و ملی بهره بگیرند.[۱۹] جوامع و کشورهای خارجی می‌کوشند سوادآموزی پسین و سواد ادغامی را در برنامه‌های آموزشی گنجانند تا دانش‌آموزان بتوانند از مهارت‌های تازه‌اندوخته خود برای کمک به اقتصاد و جامعه بهره ببرند.[۲۲][۲۳] یکی از نمونه‌های مشهور پروژه سوادآموزی که مالی در آن مشارکت داشت، «برنامه جهانی آزمایشی سوادآموزی» است.[۲۳]
چالش‌های آموزشی
تفاوت زبانی
تفاوت‌های میان زبان فرانسوی، زبان ملی مالی، و زبان‌های محلی مشکلات فراوانی در آموزش پدیدآورده است.[۱۹] دسترسی به آموزش، موقعیت جغرافیایی، تبعیض جنسیتی و کیفیت آموزش نیز از جمله مسائلی هستند که بسیاری از مالیایی‌ها با آن‌ها روبه‌رو هستند.[۱۰] غذا، تغذیه، بیماری، ناتوانی و ناکارآمدی‌های آموزشی نیز به برخی مشکلات این بخش دامن می‌زنند.[۷]
نابرابری جنسیتی
از آغاز، ثبت‌نام دختران در مدارس کمتر از پسران بوده‌است. در سال ۲۰۰۲، نرخ ناخالص ثبت‌نام دختران ۵۶٫۷٪ در برابر ۷۷٫۹٪ برای پسران بود.[۲۴] این نابرابری در همه سطوح نظام آموزشی وجود دارد و با پیشرفت تحصیلی در دوره متوسطه افزایش می‌یابد.[۲۴] عوامل فرهنگی مانند ازدواج زودهنگام و انتظار کمک دختران در کارهای خانه، و عوامل اقتصادی مانند هزینه‌های تحصیل در کشوری که بیش از نیمی از جمعیتش در فقر زندگی می‌کنند، از مهم‌ترین دلایل این عقب‌ماندگی به‌شمار می‌روند.[۲۵]
نابرابری جغرافیایی
دسترسی به آموزش پایه و متوسطه به‌شدت به محل سکونت وابسته است. کودکان شهری شانس بیشتری برای رفتن به مدرسه دارند. در سال ۲۰۰۱، بیش از ۱٫۲ میلیون کودک به مدرسه نمی‌رفتند.[۲۴] در مناطق روستایی، کودکان گاه باید ده‌ها کیلومتر راه بپیمایند تا به مدرسه‌ای دسترسی پیدا کنند. گسترش مدارس اجتماعی می‌تواند به تدریج این فاصله را کاهش دهد.[۴]
کیفیت آموزش
مالی در سال‌های اخیر پیشرفت‌های کمّی چشمگیری داشته‌است، اما کیفیت آموزش به همان نسبت بهبود نیافته‌است. ورود دانش‌آموزان بیشتر با ساخت مدارس کافی و جذب معلمان لازم همراه نبوده‌است. برخی کلاس‌ها بیش از ۱۰۰ دانش‌آموز دارند.[۲۶] نرخ قبولی در دوره اول بنیادی در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵ حدود ۶۷٫۶٪ بود، در حالی که نرخ تکمیل دوره ابتدایی تنها ۴۳٫۱٪ و نرخ تکرار پایه هنوز ۱۸٫۶٪ بود.[۲۶]
برنامه‌های توسعه آموزشی
برنامه ده‌ساله توسعه آموزش (PRODEC)
در سال ۱۹۹۶، مقامات مالیایی با توجه به انتقادات وارد شده به نظام آموزشی، تصمیم گرفتند یک برنامه چندساله تدوین کنند. در سال ۱۹۹۹، «برنامه ده‌ساله توسعه آموزش» (PRODEC) با همکاری گروه بانک جهانی تصویب شد که هدف دستیابی به نرخ ناخالص ثبت‌نام ۹۵٪ در دوره اول آموزش بنیادی تا سال ۲۰۱۰ را مقرر می‌کرد.[۲۶] سهم آموزش در بودجه دولتی از ۲۶٫۶٪ در سال ۲۰۰۱ به ۳۰٫۰۶٪ در سال ۲۰۰۴ رسید.[۲۶] در دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴، ۲٬۸۱۲ کلاس درس ساخته شد و ۴ مؤسسه آموزش معلمان و ۹ مرکز فعالیت‌های آموزشی (CAP) احداث گردید.[۲۶]
برنامه سرمایه‌گذاری بخش آموزش (PISE)
«برنامه سرمایه‌گذاری بخش آموزش» (PISE) اجرای عملیاتی PRODEC بود و در سه مرحله پیش‌بینی شده بود. مرحله اول (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) منجر به ساخت ۳٬۳۳۷ کلاس درس، پنج دبیرستان دولتی، ۵۰ مرکز فعالیت‌های آموزشی، سه آکادمی آموزشی، هفت مؤسسه آموزش معلمان و سه مؤسسه آموزش حرفه‌ای شد.[۲۶] مرحله دوم (PISE II) که دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ را پوشش می‌داد، به ۵۶۲ میلیارد فرانک CFA از جمله ۲۰۰ میلیارد برای سرمایه‌گذاری نیاز داشت.[۲۶]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Obichere، Boniface I. (۱۹۷۶). «Politicians and Educational Reform in French-Speaking West-Africa: A Comparative Study of Mali and Ivory Coast». Journal of the Historical Society of Nigeria. ۸ (۳): ۵۵–۶۸. شاپا ۰۰۱۸-۲۵۴۰. جی‌استور 41971250.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 "Mali - History Background". education.stateuniversity.com (in English). Retrieved 20 اکتبر 2019.
- 1 2 Cutter، Charles H. (۱۹۶۶). «Mali: A Bibliographical Introduction». African Studies Bulletin. ۹ (۳): ۷۴–۸۷. doi:10.2307/523253. جی‌استور 523253.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 Bleck، Jaimie (۲۰۱۵). Education and Empowered Citizenship in Mali. Baltimore: Johns Hopkins University Press. صص. ۲۴–۵۵. شابک ۹۷۸-۱-۴۲۱۴-۱۷۸۲-۰. OCLC 918941428.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 Bell، Dianna (۲۰۱۵). «Choosing Medersa: Discourses on Secular versus Islamic Education in Mali, West Africa». Africa Today. ۶۱ (۳): ۴۵–۶۳. doi:10.2979/africatoday.61.3.45. جی‌استور 10.2979/africatoday.61.3.45. S2CID 141894424.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Bleck، Jaimie (۲۰۱۵). Education and Empowered Citizenship in Mali. Baltimore: Johns Hopkins University Press. صص. ۱–۲۳. شابک ۹۷۸-۱-۴۲۱۴-۱۷۸۲-۰. OCLC 918941428.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 Nyst، Victoria (۲۰۱۵). «The Sign Language Situation in Mali». Sign Language Studies. ۱۵ (۲): ۱۲۶–۱۵۰. شاپا ۰۳۰۲-۱۴۷۵. جی‌استور 26190976.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Hertrich، Véronique؛ Keïta، Seydou (۲۰۰۲). Questions de population au Mali. INED Paris et CNRST.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ SALL، Alioune (۱۹۹۴). Quelle école au Mali ? Textes fondamentaux ۱۹۶۲–۱۹۹۴. Bamako: SODIFI.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 Hough، J. R. (۱۹۸۹). «Inefficiency in Education-The Case of Mali». Comparative Education. ۲۵ (۱): ۷۷–۸۵. doi:10.1080/0305006890250108. شاپا ۰۳۰۵-۰۰۶۸. جی‌استور 3099004.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Takyi-Amoako, Emefa; Diarra, Mohamed Chérif (21 مه 2015). Education in West Africa (in English). Bloomsbury Publishing. pp. Ch. 18. ISBN 978-1-4411-7785-8.
- ↑ «Mali». uis.unesco.org. ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 Ministry of Education بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۲-۰۴ توسط Wayback Machine. Retrieved 2009-02-10
- ↑ Ministre de L'Education de Base, de L'Alphabétisation et des Langues Nationales بایگانی‌شده در ۲۰۰۸-۱۲-۳۰ توسط Wayback Machine.Retrieved 2009-02-10
- ↑ Ministre des Enseignements Secondaire, supérieur et de la Recherche scientifique بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۳-۱۲ توسط Wayback Machine.Retrieved 2009-02-10
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Bleck، Jaimie (۲۰۱۵). Education and Empowered Citizenship in Mali. Baltimore: Johns Hopkins University Press. صص. ۷۱–۹۹. شابک ۹۷۸-۱-۴۲۱۴-۱۷۸۲-۰. OCLC 918941428.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 MALI: Students left behind in race for education MDG. IRIN/United Nations. 6 February 2009.
- ↑ University of Bamako بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۱-۲۹ توسط Wayback Machine. retrieved 2009-02-10.
- 1 2 3 4 Ouane، Adama؛ Amon-Tanoh، Yvette (دسامبر ۱۹۹۰). «Literacy in French-Speaking Africa: A Situational Analysis». African Studies Review. ۳۳ (۳): ۲۱. doi:10.2307/524184. جی‌استور 524184. S2CID 146237101.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Mali». uis.unesco.org. ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۸ اکتبر ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Gadio, Moussa (June 2011). "Policy Review on Adult Learning: The Adult Non-formal Education Policy of Mali, West Africa". Adult Learning (in English). 22 (3): 20–24. doi:10.1177/104515951102200303. ISSN 1045-1595.
- 1 2 3 Cisse، Seydou (۲۰۰۱). «Post Literacy in Mali». Journal AED - Adult Education and Development. ۵۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ فوریه ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۹.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Turrittin، Jane (فوریه ۱۹۸۹). «Integrated Literacy in Mali». Comparative Education Review. ۳۳: ۵۹–۷۶. doi:10.1086/446812.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Cissé، Almahady M. (۲۵ avril ۲۰۰۶). «Scolarisation des filles: des obstacles, encore des obstacles». Le Républicain.
{{cite news}}: تاریخ وارد شده در|تاریخ= - ↑ Opheim، Marianne (۲۰۰۰). «Les filles et l'école au Mali». Nordic Journal of African Studies. ۹ (۳).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 «Rapport de la Banque mondiale sur le Programme d'investissement du secteur de l'éducation (PISE)». ۲۰۰۵.
{{cite web}}: پارامتر|پیوند=ناموجود یا خالی (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Mali». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif au Mali». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «التعلیم فی مالی». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- وزارت آموزش مالی بایگانی‌شده در ۴ فوریه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine
- آمار آموزشی مالی — یونسکو
- برنامه آموزشی مالی — آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا بایگانی‌شده در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲ توسط Wayback Machine
- آموزش در مالی