آموزش در کامبوج
.svg.png) | |
| وزارت آموزش | |
|---|---|
| وزیر آموزش | هانگ چوئون نارون |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۱۹) | |
| بودجه | ۹۱۵ میلیون دلار[۱] |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | خمر |
| گونه نظام آموزشی | دولتی، خصوصی |
| تأسیس: | ۱۹۳۱ |
| باسوادی (۲۰۱۷) | |
| مجموع | 88.5%[۲] |
| مردان | ۹۱٫۱٪ |
| زنان | ۸۶٫۲٪ |
| نام‌نویسی | |
| مجموع | ۳٬۲۴۸٬۴۷۹ |
آموزش در کامبوج در سطح ملی زیر نظر وزارت آموزش و در سطح استانی زیر نظر ادارات آموزش استانی اداره می‌شود. نظام آموزشی کامبوج دربرمی‌گیرد: پیش‌دبستانی، ابتدایی، متوسطه، آموزش عالی و آموزش غیررسمی. این نظام همچنین توسعهٔ ورزش، آموزش فناوری اطلاعات، پژوهش و آموزش فنی را دربرمی‌گیرد.
ثبت‌نام در مدارس در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی در کامبوج رشد چشمگیری داشته‌است. داده‌های سازمان USAID نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۱، ثبت‌نام در مقطع ابتدایی به ۹۶٪ از جمعیت کودکان رسیده، در حالی که این رقم برای دوره اول متوسطه ۳۴٪ و برای دوره دوم متوسطه ۲۱٪ بوده‌است. نرخ باسوادی کل جمعیت بالای هفت سال در سال ۲۰۱۷ به ۸۸٫۵٪ رسیده‌است، با نرخ ۹۱٫۱٪ برای مردان و ۸۶٫۲٪ برای زنان.
ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) دریافته است که کامبوج تنها ۶۸٫۲٪ از آنچه را که بر اساس سطح درآمد کشور برای حق آموزش باید محقق سازد، برآورده می‌کند. در حالی که این کشور ۸۶٫۲٪ از ظرفیت بالقوه خود را در آموزش ابتدایی تأمین کرده، این رقم برای آموزش متوسطه تنها ۵۰٫۴٪ است. این آمار نشان‌دهندهٔ چالش‌های جدی در توسعهٔ کیفی نظام آموزشی کامبوج است.
آموزش در قانون اساسی
قانون اساسی کامبوج مقرر می‌دارد که دولت باید حقوق شهروندان را برای دسترسی به آموزش باکیفیت در همهٔ سطوح حفظ و ارتقا دهد و تضمین کند که همهٔ شهروندان فرصت برابر برای کسب معاش دارند (مادهٔ ۶۶).[۳] دولت باید برنامهٔ آموزشی‌ای را «بر اساس اصول آموزش‌شناسی نوین شامل فناوری و زبان‌های خارجی» اتخاذ کند و بر مدارس و کلاس‌های درس دولتی و خصوصی در تمام سطوح نظارت داشته باشد (مادهٔ ۶۷).[۳]
پیشینه
آموزش سنتی بودایی
پیش از سدهٔ بیستم، آموزش سنتی در کامبوج بر عهدهٔ وت‌های محلی بود و راهبان و روحانیان («بیکو») نقش آموزگاران را ایفا می‌کردند. دانش‌آموزان تقریباً به‌طور کامل پسران بودند و آموزش به حفظ سرودهای بودایی به زبان پالی محدود می‌شد.
در دورهٔ تحت‌الحمایگی فرانسه، نظام آموزشی برگرفته از الگوی آموزشی فرانسه در کنار نظام سنتی پایه‌گذاری شد. در ابتدا، فرانسوی‌ها به آموزش در کامبوج توجه چندانی نداشتند. در سال ۱۹۳۱ تنها هفت دانش‌آموز دبیرستانی فارغ‌التحصیل شدند و در سال ۱۹۳۶ تنها ۵۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰۰ کودک در مدارس ابتدایی ثبت‌نام کرده بودند. در سال‌های بلافاصله پس از استقلال، شمار دانش‌آموزان به‌سرعت افزایش یافت. ویکری بر این باور است که آموزش از هر نوعی را همهٔ کامبوجی‌ها «خیر مطلق» می‌دانستند و این نگرش سرانجام در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ انبوهی از فارغ‌التحصیلان بیکار یا کم‌کار پدیدآورد.[۴]
الگوی فرانسوی
از آغاز سدهٔ بیستم تا سال ۱۹۷۵، نظام آموزش همگانی بر اساس الگوی فرانسوی عمل می‌کرد. این نظام به سطوح ابتدایی، متوسطه، عالی و تخصصی تقسیم می‌شد. آموزش دولتی زیر نظر وزارت آموزش قرار داشت که کنترل کامل بر سراسر نظام را در اختیار داشت. این وزارت برنامه‌های درسی را تدوین می‌کرد، آموزگاران را استخدام و حقوق آن‌ها را پرداخت می‌کرد، لوازم تأمین می‌کرد و مدارس را بازرسی می‌نمود. یک بازرس آموزش ابتدایی با اختیارات قابل‌توجه به هر استان گمارده می‌شد. کمیته‌های فرهنگی زیر نظر وزارت آموزش مسئول «غنی‌سازی زبان کامبوجی» بودند.[۴]
آموزش ابتدایی به دو دورهٔ سه‌ساله تقسیم می‌شد و در مدارس دولتی و معبدمحور برگزار می‌گردید. گذراندن موفقیت‌آمیز آزمون نهایی دولتی پس از هر دوره به اعطای گواهینامه منجر می‌شد. برنامهٔ درسی ابتدایی شامل ریاضیات، تاریخ، اخلاق، مدنی، رسم، جغرافیا، بهداشت، زبان و علوم بود. به علاوه، تربیت بدنی و کار دستی نیز در برنامه گنجانده شده بود.[۴]
آموزش زبان فرانسه از سال دوم آغاز می‌شد. زبان خمر در دورهٔ اول زبان آموزش بود، اما در دورهٔ دوم و پس از آن از زبان فرانسه بهره گرفته می‌شد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، زبان خمر در آموزش ابتدایی کاربرد گسترده‌تری یافت. در دههٔ ۱۹۸۰، دورهٔ ابتدایی از پایهٔ اول تا چهارم را دربرمی‌گرفت.[۴]
آموزش متوسطه نیز به دو دوره تقسیم می‌شد: یک دورهٔ چهارساله در دبیرستان‌ها و سپس یک دورهٔ سه‌ساله در لیسه‌ها. پس از پایان دورهٔ اول، دانش‌آموزان می‌توانستند در آزمون دولتی شرکت کنند و دیپلم متوسطه دریافت کنند. پس از دو سال از دورهٔ دوم، آزمون اول بکالوریا برگزار می‌شد و در پایان سال آخر نیز آزمون دوم بکالوریا.[۴]
برنامهٔ درسی متوسطهٔ کامبوج مشابه آنچه در فرانسه وجود داشت بود. از سال ۱۹۶۷، سه سال پایانی دبیرستان به سه بخش بر اساس رشته‌های اصلی تقسیم شد: ادبیات، ریاضیات و فناوری؛ کشاورزی؛ و زیست‌شناسی. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰، آموزش فنی مورد تأکید قرار گرفت. در جمهوری خلق کمپوچیا، آموزش متوسطه به شش سال کاهش یافت.[۴]
آموزش عالی تا اواخر دههٔ ۱۹۵۰ بسیار عقب‌تر از آموزش ابتدایی و متوسطه قرار داشت. تنها مؤسسهٔ آموزش عالی در کامبوج پیش از دههٔ ۱۹۶۰ مؤسسهٔ ملی مطالعات حقوقی، سیاسی و اقتصادی بود که کارمندان دولتی را تربیت می‌کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ حدود ۲۵۰ دانشجو داشت. کامبوجی‌های ثروتمند و دارندگان بورسیهٔ دولتی برای تحصیل در مقطع دانشگاهی به خارج از کشور می‌رفتند و در فرانسه، آمریکا، کانادا، چین، اتحاد شوروی و آلمان دموکراتیک تحصیل می‌کردند.
تا سال ۱۹۷۰، دانشگاه‌های کامبوج در مجموع نزدیک به ۹۰۰۰ دانشجو داشتند. بزرگ‌ترین آن‌ها، دانشگاه پادشاهی پنوم پن، با نزدیک به ۴۵۷۰ دانشجوی مرد و بیش از ۷۳۰ دانشجوی زن در هشت دانشکده فعالیت می‌کرد. دانشگاه‌هایی در استان‌های کامپونگ چام، تاکئو و باتامبانگ نیز وجود داشتند. در پنوم‌پن، دانشگاه علوم کشاورزی کامبوج و دانشگاه هنرهای زیبا آموزش ارائه می‌دادند. افزایش درگیری‌های مسلحانه پس از کودتای ۱۹۷۰ موجب تعطیلی سه دانشگاه استانی شد.[۴]
نابودی نظام آموزشی به دست خمرهای سرخ
در دورهٔ رژیم خمرهای سرخ، نظام آموزش ضربهٔ سختی خورد و دستاوردهای بزرگ در زمینهٔ باسوادی و آموزش که طی دو دهه پس از استقلال به دست آمده بود به‌طور نظام‌مند از بین رفت. مدارس بسته شدند. دانش‌آموختگان و آموزگاران دست‌کم با بدگمانی و رفتار خشن و در بدترین حالت با اعدام روبه‌رو شدند. در آغاز دههٔ ۱۹۷۰، بیش از ۲۰۰۰۰ آموزگار در کامبوج زندگی می‌کردند. ده سال بعد تنها حدود ۵۰۰۰ نفر از آنان باقی مانده بودند.[۴]
منابع شوروی گزارش می‌دهند که ۹۰٪ از آموزگاران در دورهٔ رژیم خمرهای سرخ کشته شدند. تنها ۵۰ نفر از ۷۲۵ استاد دانشگاه، ۲۰۷ نفر از ۲۳۰۰ آموزگار متوسطه و ۲۷۱۷ نفر از ۲۱۳۱۱ آموزگار ابتدایی جان سالم به در بردند. آموزش ناچیز موجود حول آموزه‌های انقلاب خمر محور بود؛ جوانان به‌شدت ایدئولوژی‌زده می‌شدند، اما باسوادی نادیده گرفته می‌شد. کل یک نسل از کودکان کامبوجی بی‌سواد بار آمدند.[۴]
پس از اینکه خمرهای سرخ از قدرت رانده شدند، نظام آموزشی باید تقریباً از هیچ بازسازی می‌شد. نرخ بی‌سوادی به بیش از ۴۰٪ رسیده بود و اکثر جوانان زیر ۱۴ سال از هرگونه آموزش پایه بی‌بهره بودند.[۴]
پیشرفت‌های تاریخی
آموزش پس از تأسیس جمهوری خلق کمپوچیا به‌آرامی شروع به ترمیم کرد. در سال ۱۹۸۶ نهادهای اصلی آموزش عالی زیر در جمهوری خلق کمپوچیا گزارش شده بودند:
- دانشکدهٔ پزشکی و داروسازی (که در سال ۱۹۸۰ با دورهٔ شش‌ساله بازگشایی شد)
- دانشکدهٔ کشاورزی آرمچر دانگ (تأسیس در سال ۱۹۸۵)
- مؤسسهٔ فنی دوستی کامپوچیا-اتحاد شوروی (اکنون مؤسسهٔ فناوری کامبوج (TIC)) که شامل برنامه‌های فنی و مهندسی است
- مؤسسهٔ زبان‌ها (آموزش ویتنامی، آلمانی، روسی و اسپانیایی)
- مؤسسهٔ بازرگانی
- مرکز آموزش آموزگاران (تأسیس در سال ۱۹۷۹)
- مدرسهٔ عالی عادی
- مدرسهٔ هنرهای زیبا
مارتین نظام آموزشی جمهوری خلق کمپوچیا را بر اساس الگوی ویتنامی توصیف می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که حتی اصطلاحات آموزش ابتدایی و متوسطه به ترجمه‌های مستقیم اصطلاحات ویتنامی تبدیل شده‌اند. بنا به گفتهٔ مارتین، در دورهٔ جمهوری خلق کمپوچیا، دورهٔ ابتدایی به‌جای شش کلاس دارای چهار کلاس بود، دورهٔ اول متوسطه به‌جای چهار کلاس سه کلاس داشت و دورهٔ دوم متوسطه سه کلاس داشت. مارتین می‌نویسد که نه همهٔ جوانان می‌توانستند به مدرسه بروند، زیرا تحصیل در شهرها و روستاها مستلزم پرداخت شهریه بود.[۴]
کارمندان دولتی در سال ۱۹۸۷ ماهانه ۲۵ ریال کامبوج برای تحصیل یک فرزند می‌پرداختند و دیگران تا ۱۵۰ ریال در ماه پرداخت می‌کردند. بنا به گفتهٔ مارتین، «دسترسی به تحصیلات عالی برای فرزندانی که والدینشان برای رژیم کار می‌کردند و وفاداری خود به رژیم را اثبات کرده بودند محفوظ بود.» او می‌نویسد که از سطح ابتدایی به بالا، محتوای همهٔ کتاب‌های درسی به جز کتاب‌های الفبا جنبهٔ سیاسی داشت و «بیشتر به ویتنام مربوط می‌شد.» از آغاز دورهٔ متوسطه، آموزش زبان ویتنامی اجباری بود.[۴]
آموزش بودایی
پیش از آنکه فرانسوی‌ها نظام آموزشی غربی را سازمان دهند، وت‌های بودایی با راهبان به‌عنوان آموزگار تنها آموزش رسمی در کامبوج را فراهم می‌کردند. راهبان به‌طور سنتی وظیفهٔ اصلی آموزشی خود را تدریس آموزه‌ها و تاریخ بودایی و اهمیت کسب ثواب می‌دانستند. سایر موضوعات جنبی تلقی می‌شدند. از این راه، پسران مدرسه‌رو — دختران حق تحصیل در این مؤسسات را نداشتند — خواندن و نوشتن خمر را فرامی‌گرفتند و با مبانی بودیسم آشنا می‌شدند.[۴]
در سال ۱۹۳۳، یک نظام دبیرستانی برای راهبان مبتدی در نظام دینی بودایی پدید آمد. بسیاری از مدارس وت دارای مدارس پائولی بودند که سه سال آموزش ابتدایی ارائه می‌دادند و دانش‌آموزان می‌توانستند از آنجا برای ورود به لیسه‌های بودایی رقابت کنند. فارغ‌التحصیلان این لیسه‌ها می‌توانستند در آزمون ورودی دانشگاه بودایی پنوم‌پن شرکت کنند. برنامهٔ درسی مدارس بودایی شامل مطالعهٔ پالی، آموزهٔ بودایی و خمر، به همراه ریاضیات، تاریخ و جغرافیای کامبوج، علوم، بهداشت، مدنی و کشاورزی بود. آموزش بودایی زیر نظر وزارت دین قرار داشت.[۴]
نزدیک به ۶۰۰ مدرسهٔ ابتدایی بودایی با بیش از ۱۰۰۰۰ طلبه و ۸۰۰ راهب آموزگار در سال ۱۹۶۲ وجود داشت. لیسهٔ بودایی پریچ سامراتیم — یک مؤسسهٔ چهارساله در پنوم‌پن که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد — دوره‌هایی در پالی، سانسکریت و خمر و همچنین رشته‌های نوین ارائه می‌داد. در سال ۱۹۶۲، ۶۸۰ دانش‌آموز در این لیسه تحصیل می‌کردند. فارغ‌التحصیلان آن می‌توانستند تحصیلات خود را در دانشگاه بودایی پریچ سیهانوک هاج که در سال ۱۹۵۹ تأسیس شده بود ادامه دهند.[۴]
این دانشگاه سه دورهٔ آموزشی ارائه می‌داد و درجهٔ دکترا پس از گذراندن موفقیت‌آمیز دورهٔ سوم اعطا می‌شد. در سال ۱۹۶۲، ۱۰۷ دانشجو در دانشگاه بودایی ثبت‌نام کرده بودند. در سال تحصیلی ۶۹–۱۹۶۹، بیش از ۲۷۰۰۰ دانش‌آموز در مدارس ابتدایی دینی بودایی، ۱۳۲۸ دانش‌آموز در لیسه‌های بودایی و ۱۷۶ دانشجو در دانشگاه بودایی تحصیل می‌کردند.[۴]
مؤسسهٔ بودایی یک نهاد پژوهشی بود که در سال ۱۹۳۰ از کتابخانهٔ سلطنتی تشکیل شد. این مؤسسه دارای کتابخانه، مجموعه‌های صوتی و تصویری و موزه بود. کمیسیون‌های گوناگونی بخشی از این مؤسسه بودند. یک کمیسیون فولکلور مجموعه‌های افسانه‌های کامبوجی را منتشر کرد، کمیسیون تریپیتاکا ترجمهٔ متون بودایی به زبان خمر را به پایان رساند و کمیسیون فرهنگ‌نامه یک فرهنگ دو جلدی معتبر از زبان خمر تهیه کرد.[۴]
آموزش خصوصی
برای بخشی از جمعیت شهری کامبوج، آموزش خصوصی پیش از تسلط کمونیسم اهمیت داشت. برخی مدارس خصوصی توسط اقلیت‌های قومی یا دینی — چینی‌ها، ویتنامی‌ها، اروپایی‌ها، کاتولیک‌های رومی و مسلمانان — اداره می‌شدند تا کودکان بتوانند زبان، فرهنگ یا دین خود را بیاموزند. سایر مدارس آموزش را برای کودکانی فراهم می‌کردند که نمی‌توانستند در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند. حضور در برخی مدارس خصوصی، به‌ویژه آنهایی که در پنوم‌پن قرار داشتند، برای دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان منزلت اجتماعی خاصی به همراه می‌آورد.[۴]
نظام آموزش خصوصی شامل مدارس چینی‌زبان، مدارس ویتنامی‌زبان (که اغلب کاتولیک بودند)، مدارس فرانسوی‌زبان، مدارس انگلیسی‌زبان و مدارس خمرزبان بود. ثبت‌نام در مدارس ابتدایی خصوصی از ۳۲۰۰۰ نفر در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ به حدود ۵۳۵۰۰ نفر در سال ۱۹۷۰ رسید، اگرچه ثبت‌نام در مدارس متوسطهٔ خصوصی در همین دوره از حدود ۱۹۰۰۰ به کمتر از ۸۷۰۰ نفر کاهش یافت. در سال ۱۹۶۲، ۱۹۵ مدرسهٔ چینی، ۴۰ مدرسهٔ خمری، ۱۵ مدرسهٔ ویتنامی و ۱۴ مدرسهٔ فرانسوی در کامبوج فعالیت می‌کردند. در سال ۱۹۷۰، با حکم دولت، همهٔ مدارس ویتنامی و برخی از مدارس چینی پنوم‌پن تعطیل شدند.[۴]
در سال‌های اخیر، مدارس خصوصی در پنوم‌پن دوباره رونق گرفته‌اند. سازمان‌هایی از ترکیه و آمریکا مدارس و مؤسسات خیریه را اداره می‌کنند. چندین سازمان مردم‌نهاد که متخصص در آموزش هستند، این خدمات را برای جوامع محروم در مناطق روستایی، کودکان خیابانی، کودکان مبتلا به اچ‌آی‌وی، کودکان دارای معلولیت و دیگر گروه‌ها ارائه می‌دهند. برخی سازمان‌ها در آموزش فنی تخصص دارند که پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان و به‌عنوان جایگزینی برای دانشگاه ارائه می‌شود. در سال ۲۰۱۲، مؤسسهٔ دون بوسکو کامبوج ۱۴۶۳ دانش‌آموز را در برنامه‌های فنی استان‌ها جذب کرد،[۵] اما مدارس فنی دولتی و خصوصی متعددی نیز وجود دارند از جمله مؤسسهٔ ملی آموزش فنی و مدرسهٔ پلی‌تکنیک پنوم‌پن.
مراقبت و آموزش دورهٔ اول کودکی (EKE)
کامبوج جمعیتی حدود ۱۴ میلیون نفر دارد که از این میان، حدود ۱٫۵ میلیون کودک زیر ۵ سال هستند.[۶] در سال ۲۰۰۷، هنگامی که پژوهش یونیسف انجام شد، نرخ مرگ‌ومیر کودکان زیر ۵ سال ۹۱ در هر هزار تولد بود و نرخ بالایی از رشد بازمانده (۳۷٪) وجود داشت.[۷]
تا سال ۲۰۱۰، نرخ مرگ‌ومیر کودکان زیر ۵ سال به ۵۸ کاهش یافت، اما نرخ رشد بازماندهٔ متوسط تا شدید همچنان بالا بود (۴۰٪ در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۱۰).[۶] در سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۰۶، نرخ ثبت‌نام در مراقبت و آموزش دورهٔ اول کودکی برای کودکان ۳ تا ۵ ساله در کامبوج حدود ۱۲٪ بود.[۸] برای کودکان ۵ تا ۶ ساله این رقم ۲۷٫۲۷٪ بود. در پیش‌دبستانی‌های دولتی ۲۱٫۲۳٪، پیش‌دبستانی‌های خصوصی ۱٫۴۳٪، پیش‌دبستانی‌های اجتماعی ۳٫۹۶٪ و برنامه‌های خانه‌محور ۰٫۸۴٪ بودند.[۸]
آمارهای جدیدتر نشان می‌دهد که در سال‌های ۲۰۰۹–۲۰۱۰، نرخ ثبت‌نام کودکان ۳ تا ۵ ساله ۲۰٪ و برای ۵ ساله‌ها ۳۸٪ بود.[۹] دولت کامبوج مایل است که این برنامه را در اولویت کودکان فقیر و مناطق دورافتاده قرار دهد، اما منابع مالی کافی برای افزایش پیش‌دبستانی‌های دولتی یا افزایش بودجهٔ ملی برای مراقبت و آموزش دورهٔ اول کودکی را ندارد.[۱۰]
سه نوع اصلی برنامهٔ پیش‌دبستانی در کامبوج وجود دارد: پیش‌دبستانی‌های دولتی، پیش‌دبستانی‌های اجتماعی و برنامه‌های خانه‌محور. آموزگاران پیش‌دبستانی‌های دولتی بالاترین مدارک تحصیلی و حرفه‌ای را دارند و پس از پایهٔ ۱۲، یک دورهٔ تربیت معلم دوساله تمام‌وقت را گذرانده‌اند و حقوق دولتی دریافت می‌کنند. پیش‌دبستانی‌های دولتی هزینهٔ بیشتری نسبت به سایر برنامه‌ها دارند. این برنامه‌ها در طول سال تحصیلی ۳۸ هفته‌ای، پنج روز در هفته، به مدت سه ساعت برگزار می‌شوند. آموزش در یک کلاس مناسب با سقف انجام می‌شود، پوسترهای مرتبط با برنامهٔ درسی روی دیوارها نصب شده‌اند و توالت و آب جاری در دسترس است. کودکان به کاغذ، مداد، کتاب و اسباب‌بازی دسترسی دارند.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۰]
در پیش‌دبستانی‌های اجتماعی، تجربه‌های آموزشی برای کودکان ۳ تا ۵ ساله توسط یکی از اعضای روستا ارائه می‌شود که معمولاً ۱۰ روز آموزش اولیه دیده و هر سال در دوره‌های آموزشی تکمیلی ۳ تا ۶ روزه شرکت می‌کند. این برنامه روزانه دو ساعت، پنج روز در هفته، به مدت ۲۴ تا ۳۶ هفته در سال اجرا می‌شود. آموزگاران پیش‌دبستانی اجتماعی ماهانه مبلغی دریافت می‌کنند که انتظار می‌رود روستا آن را تأمین کند. اکثر کلاس‌ها زیر خانه‌های آموزگاران برگزار می‌شوند که در این صورت مسائل بهداشتی و ایمنی وجود دارد. به علاوه، والدین تمایل دارند همهٔ فرزندان خود از جمله کودکان زیر ۳ سال را به پیش‌دبستانی اجتماعی بفرستند که کار آموزگاران را بسیار دشوار می‌کند.[۱۳][۱۲][۱۱][۱۰]
برنامه‌های خانه‌محور از طریق گروه‌های مادران تشکیل‌شده در روستاها ارائه می‌شوند. در این حالت نیز دولت انتظار دارد هر روستا از طریق شورای محلی منابع مالی و امکانات را فراهم کند. این گروه‌ها توسط یک «مادر اصلی» در روستا تسهیل می‌شوند که به‌طور معمول یک دورهٔ آموزشی ۲ روزه در استفاده از مواد برنامه دیده‌است. به‌طور معمول، این گروه‌ها صبح زود پیش از اینکه زنان برای کار به مزارع بروند تشکیل می‌شوند. مواد برنامهٔ خانه‌محور شامل راهنمایی در مورد تغذیه، سلامت عمومی و مراحل رشد است.[۱۳][۱۲][۱۱][۱۰]
چالش‌های کنونی
منابع
در دههٔ نخست سدهٔ بیست‌ویکم، کامبوج حدود ۹٪ از بودجهٔ سالانهٔ خود را به آموزش اختصاص داد تا کیفیت آن را ارتقا دهد. با این حال، ۸۳٪ از این وجوه صرف پرداخت حقوق و هزینه‌های عملیاتی می‌شد. این امر منابع کمی برای نگهداری تأسیسات مدارس و تأمین مواد آموزشی مناسب مانند رایانه و اینترنت باقی می‌گذاشت.[۱۴]
هزینهٔ دولتی کامبوج برای آموزش در سال ۲۰۱۰ معادل ۲٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی بود که نسبت به ۱٫۶٪ در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته بود. سهم اختصاص‌یافته به آموزش عالی همچنان اندک بود (۰٫۳۸٪ از تولید ناخالص داخلی یا ۱۵٪ از کل). تنها میانمار (۰٫۱۵٪ از تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۱۱) و فیلیپین (۰٫۳۲٪ از تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۹) در جنوب شرق آسیا کمتر از کامبوج به آموزش عالی اختصاص می‌دهند. به علاوه، کامبوج در شاخص اقتصاد دانش بانک جهانی در بُعد آموزش در پایین‌ترین رتبه در جنوب شرق آسیا قرار دارد.[۱۵]
کمبود کارکنان در مدارس مشهود است: ۵۸۷۷۶ آموزگار مسئول آموزش ۲۳۱۱۱۰۷ دانش‌آموز ابتدایی هستند و تنها ۲۷۲۴۰ آموزگار ۶۳۷۶۲۹ دانش‌آموز دورهٔ اول متوسطه را آموزش می‌دهند. در نتیجه، نسبت دانش‌آموز به آموزگار بسیار بالاست و ممکن است به ناکارآمدی منجر شود. به علاوه، بیش از ۶۰٪ از آموزگاران ابتدایی و متوسطه حداکثر تحصیلات متوسطه داشتند که کیفیت آموزش را به خطر می‌اندازد.[۴]
منابع
- ↑ «PM approves 2019 budget».
- ↑ «Literacy rate of population aged 7+ years in any language by sex, Cambodia, 2008-2019 (General population census of Cambodia in 2019)» (PDF). National Institute of Statistics. ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 قانون اساسی کامبوج. پنوم‌پن، ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۳. Constitution.org.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 بخش پژوهش فدرال. راسل آر. راس، ویراستار. «آموزش». کامبوج: مطالعهٔ یک کشور. پژوهش تکمیل‌شده در دسامبر ۱۹۸۷.
- ↑ «Work plan 2012-2013». Don Bosco Foundation of Cambodia. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 UNICEF. 2012. The State of the World's Children 2012: Children in an Urban World. New York, UNICEF.
- ↑ UNICEF. 2008. State of the World's Children 2009: Maternal and New Born Health. New York, UNICEF.
- 1 2 Royal Government of Cambodia (CARGO). 2006. Early Childhood Care and Education Enrolments. Ministry of Education, Youth and Sports (Moneys) Management Information System. Cambodia: Royal Government of Cambodia
- ↑ UNICEF. 2011. Evaluation of UNICEF's Early Childhood Development Programme with Focus of Government of Netherlands Funding (2008-2010): Cambodia Case Study Report. New York, UNICEF.
- 1 2 3 4 Marope، P.T.M.؛ Kaga، Y. (۲۰۱۵). Investing against Evidence: The Global State of Early Childhood Care and Education (PDF). Paris, UNESCO. صص. ۲۱۲–۲۱۶. شابک ۹۷۸-۹۲-۳-۱۰۰۱۱۳-۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Rao, N. , Sun, J. , Pearson, V. , Pearson, E. , Liu, H. , Constas, M. A. & Engle, P. L. 2012a. Is something better than nothing? An evaluation of early childhood programs in Cambodia. Child Development, Vol. 83, pp. 864-876.
- 1 2 3 Rao, N. and Sun, J. 2011. Scaling-up early childhood programs: Moving towards evidence-based decision making in Asia. Bulletin of the International Society of Behavioural Development, Special Section on Intersections between Research and Social Policy. Vol. 60, No. 2, pp. 23-27.
- 1 2 3 Rao, N. and Pearson, E. 2007. Evaluation of Community Pre-school and Home-based Early Childhood Programmes in Cambodia. UNICEF, Cambodia.
- ↑ C. Tan (2010) Education trajectory in an era of globalization, UNESCO, pg 7
- ↑ UNESCO Science Report: towards 2030 (PDF). Paris: UNESCO. ۲۰۱۵. صص. ۷۰۰–۷۱۱. شابک ۹۷۸-۹۲-۳-۱۰۰۱۲۹-۱.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Cambodia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Educação no Camboja». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای پرتغالی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در کامبوج
- استفاده از محتوای-آزاد