آموزش در کلمبیا

آموزش در کلمبیا شامل آموزش پیش از دبستان، دبستان، دبیرستان، آموزش فنی و حرفه‌ای و آموزش دانشگاهی می‌شود. نظام آموزشی این کشور بر پایه قانون کلی آموزش (قانون ۱۱۵ مصوب ۱۹۹۴) استوار است و وزارت آموزش ملی کلمبیا مسئولیت هماهنگی و نظارت بر آن را بر عهده دارد.

بر اساس ارزیابی‌های بین‌المللی، کلمبیا تنها بخشی از پتانسیل خود را در زمینه حق آموزش بهره می‌گیرد. ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) نشان می‌دهد که این کشور با در نظر گرفتن سطح درآمد خود، ۸۰٫۵٪ از آنچه باید در زمینه حق آموزش محقق کند را به انجام رسانده‌است. این رقم برای آموزش ابتدایی ۸۲٫۱٪ و برای آموزش متوسطه ۷۸٫۹٪ است. نرخ باسوادی کشور حدود ۹۲٫۵٪ جمعیت بالای ۱۵ سال را دربرمی‌گیرد.

نظام آموزش رسمی در کلمبیا از پنج سطح تشکیل شده‌است: آموزش ابتدایی (اولیه)، پیش‌دبستانی، آموزش پایه، آموزش متوسطه و آموزش عالی. آموزش در مراحل ابتدایی و بخشی از متوسطه اجباری و رایگان است و در مجموع نه سال تحصیل مداوم را دربرمی‌گیرد. از چالش‌های اصلی این نظام می‌توان به نرخ بالای ترک تحصیل در مناطق روستایی و نگرانی‌های جدی دربارهٔ کیفیت آموزش اشاره کرد.

مهدکودک و آموزش پیش از دبستان

بیشتر کودکان بالای یک سال در «خانه‌های اجتماعی» (به اسپانیایی: Hogares Comunitarios) که از سوی مؤسسه ملی رفاه خانواده (به اسپانیایی: ICBF) پشتیبانی می‌شوند، نگهداری و آموزش می‌بینند. در این مراکز، مادران اجتماع هم از فرزندان خود و هم از کودکان همسایگان نزدیک مراقبت می‌کنند. هنگامی که کودکان خواندن و نوشتن می‌آموزند، معمولاً به دبستان منتقل می‌شوند. شمار زیادی از مراکز خصوصی کودکستان نیز در این کشور فعالیت می‌کنند، هرچند هزینه بالای آن‌ها برای بسیاری از خانواده‌ها محدودکننده است.[۱]

دو سال آخر پیش‌دبستانی معمولاً «کیندر» (برای کودکان ۴ تا ۵ ساله) و «گذار» (به اسپانیایی: Transición) برای کودکان ۵ تا ۶ ساله نامیده می‌شود. آموزش پیش‌دبستانی بر سه اصل پایه‌گذاری شده‌است: یکپارچگی، مشارکت و بازی. در این مرحله ارزیابی به صورت گزارش توصیفی انجام می‌شود و دانش‌آموزان مردود نمی‌شوند.[۲]

مراکز رشد کودک

مراکز رشد کودک (به اسپانیایی: Centros de Desarrollo Infantil, CDI) نهادهایی هستند که با هدف ارتقای رشد همه‌جانبه از طریق آموزش ابتدایی فعالیت می‌کنند. این مراکز با مشارکت متخصصان، مسئولیت تأمین شرایط مادی برای تحقق حقوق کودکان را بر عهده دارند. دولت، مؤسسه ICBF و خانواده‌ها به صورت مشترک در مراقبت از کودکان زیر ۶ سال همکاری می‌کنند.[۳]

دبستان

یک مدرسه دولتی در بوگوتا

آموزش ابتدایی (دبستان) شامل پنج سال تحصیل رسمی است و کودکان معمولاً در سن شش سالگی وارد پایه اول می‌شوند. این مرحله برای کودکان ۶ تا ۱۲ ساله اجباری و رایگان است. نرخ ثبت‌نام خالص (درصد گروه سنی مرتبط) در آموزش دبستانی در سال ۲۰۰۱ به ۸۹٫۵٪ رسید.[۴] در برخی مناطق روستایی، معلمان کمتر واجد شرایط هستند و نرخ ترک تحصیل بالا است؛ در حالی که در مناطق شهری، معلمان معمولاً آموزش‌دیده‌تر و آگاه‌تر از حرفه خود هستند.

کلمبیا روش آموزشی نوینی به نام مدرسه نوین یا «مدرسه نو» (به اسپانیایی: Escuela Nueva) را توسعه داد. این روش الگوی سنتی آموزش را که در آن معلم تنها منبع انتقال دانش است، متحول می‌کند و دانش‌آموز را در مرکز فرایند یادگیری قرار می‌دهد، به‌ویژه در جوامع روستایی. این مدل نخستین بار در سال ۱۹۷۵ توسعه یافت و در اواخر دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک سیاست ملی آموزشی در کلمبیا اجرایی شد.[۵]

در سال ۱۹۸۸، یونسکو اعلام کرد که کلمبیا تنها کشور در آمریکای لاتین و کارائیب است که در آن مدارس روستایی به دلیل روش مدرسه نوین از مدارس شهری پیشی گرفته‌اند. میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، این برنامه به ۷۰۰٫۰۰۰ کودک در کلمبیا آموزش داد و اکنون در ۲۰٬۰۰۰ مدرسه در سراسر کشور اجرا می‌شود. این مدل به صورت بین‌المللی به ۱۷ کشور از جمله برزیل، فیلیپین و هند گسترش یافته و از بیش از پنج میلیون کودک بهره‌مند شده‌است.[۵]

دبیرستان

آموزش متوسطه به دو بخش تقسیم می‌شود: متوسطه پایه (پایه‌های ۶ تا ۹) و متوسطه عالی (پایه‌های ۱۰ و ۱۱). بخش اول اجباری است. در مجموع آموزش متوسطه شش سال به طول می‌انجامد و نرخ ثبت‌نام در این مقطع در سال ۲۰۰۱ به ۵۳٫۵٪ رسید.[۴]

آموزش متوسطه عالی (معمولاً از سن ۱۵ یا ۱۶ سالگی) مسیرهای گوناگونی را ارائه می‌دهد که همگی پس از یک برنامه درسی دوساله به مدرک «باچیلر» (به اسپانیایی: Bachiller) ختم می‌شوند. علاوه بر برنامه درسی آکادمیک معمول (به اسپانیایی: Bachillerato Académico)، دانش‌آموزان می‌توانند یکی از مسیرهای فنی زیر را برگزینند:[۶]

مدرک «باچیلر» برای ورود به آموزش عالی آکادمیک یا حرفه‌ای لازم است. با این حال، مؤسسات فنی و حرفه‌ای آموزش عالی می‌توانند دانش‌آموزانی را که «مدرک هنرها و بازرگانی» دارند نیز بپذیرند. این مدرک پس از یک برنامه درسی دوساله از سوی سازمان SENA اعطا می‌شود.[۶]

آموزش دانشگاهی

میدان ارنستو «چه» گوارا یا میدان فرانسیسکو دو پائولا سانتاندر، دانشگاه ملی کلمبیا، بوگوتا

آموزش دانشگاهی به دو بخش کارشناسی و تحصیلات تکمیلی تقسیم می‌شود و قانون شماره ۳۰ مصوب ۱۹۹۲ آن را تنظیم می‌کند.[۷] بیشتر رشته‌های دانشگاهی پنج سال به طول می‌انجامند. آموزش فنی معمولاً سه سال است. تحصیلات تکمیلی شامل تخصص‌ها، کارشناسی ارشد و دکترا می‌شود. پذیرش دانشجو از طریق نمرات آزمون ملی پایان تحصیلات مدرسه‌ای آزمون سابر ۱۱ (به اسپانیایی: Saber 11) انجام می‌شود.

کلمبیا ۲۴ دانشگاه دولتی و شمار زیادی دانشگاه خصوصی دارد. بیشتر این دانشگاه‌ها در بوگوتا متمرکز هستند که به «آتن آمریکای جنوبی» شهرت یافته‌است.[۷] آموزش عالی فنی و تخصصی بیشتر در مؤسسات خصوصی ارائه می‌شود.

آموزش برای کار و توسعه انسانی

آموزش برای کار و توسعه انسانی بر اساس قانون ۱۰۶۴ مصوب ۲۰۰۶ و آیین‌نامه ۲۸۸۸ مصوب ۲۰۰۷ تنظیم می‌شود.[۶] این نوع آموزش، مهارت‌های فنی و استعدادهایی را ارائه می‌دهد که هدف اصلی آن بهبود سطح معیشت افراد است. آموزش برای کار از طریق شکل‌گیری «شایستگی‌های شغلی» (به اسپانیایی: competencias laborales) انجام می‌شود که راهبردی کلمبیایی برای استانداردسازی و گواهی‌دهی به نیروی انسانی است.

دولت کلمبیا این نوع آموزش را به عنوان جایگزینی برای آموزش دانشگاهی ترویج می‌دهد که برای بیشتر مردم دسترسی‌پذیر نیست. نهادهایی که این خدمات را ارائه می‌دهند عبارتند از: SENA (سازمان ملی یادگیری)، CESDE, ANDAP و INCAP.

چالش‌ها

دو چالش اصلی در آموزش دولتی کلمبیا شناسایی شده‌است. از یک سو، ۵۵٪ از کودکانی که در مدارس روستایی تحصیل می‌کنند پیش از پایان دوره تحصیلی ترک تحصیل می‌کنند. آموزش روستایی ۸۰٪ از عرضه آموزشی کشور را تشکیل می‌دهد و بسیاری از مدارس منزوی هستند و برخی حتی برق ندارند. نرخ بی‌سوادی در مناطق روستایی قابل توجه است (میانگین نرخ بی‌سوادی شهری ۵٫۴٪ و روستایی ۱۸٫۶٪ بوده‌است).[۸]

از سوی دیگر، کیفیت آموزش نگرانی جدی است. بر اساس داده‌های سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD)، نتیجه آزمون PISA کلمبیا در سال ۲۰۰۶ در ریاضیات پایین‌تر از ۶۱ کشور دیگر و مشابه کشورهایی بود که سه نتیجه پایین را به دست آوردند.[۸] هزینه عمومی آموزش در سال ۲۰۰۶ معادل ۴٫۷٪ از تولید ناخالص داخلی کلمبیا بود که یکی از بالاترین ارقام در آمریکای لاتین است و در مقایسه با ۲٫۴٪ در سال ۱۹۹۱ رشد قابل توجهی داشته‌است.[۴]

ابتکار سنجش حقوق بشر

ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI)[۹] حق آموزش را با توجه به سطح درآمد هر کشور می‌سنجد. بر اساس این ابتکار، کلمبیا در زمینه حق آموزش ابتدایی ۸۲٫۱٪ و در زمینه حق آموزش متوسطه ۷۸٫۹٪ از توان بالقوه خود را بر اساس منابع (درآمد) کشور محقق کرده‌است.[۱۰]

جستارهای وابسته

  • وزارت آموزش ملی کلمبیا

منابع

  1. ↑ «Instituto Colombiano de Bienestar Familiar». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ http://www.alcaldiabogota.gov.co/sisjur/normas/Norma1.jsp?i=1221#1. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |autor۱= صرف نظر شد (|author۱= پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  3. ↑ https://www.mineducacion.gov.co/portal/Educacion-inicial/Sistema-de-Educacion-Inicial/228881:Modalidades-de-la-educacion-inicial. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |título= صرف نظر شد (|title= پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  4. 1 2 3 «UNESCO Institute for Statistics Colombia Profile». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. 1 2 Hamdan، Sara (۱۰ نوامبر ۲۰۱۳). «Children Thrive in Rural Colombia's Flexible Schools». نیویورک تایمز. دریافت‌شده در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. 1 2 3 UNESCO-UNEVOC (۵ ژوئیه ۲۰۱۳). «Vocational Education in Colombia». دریافت‌شده در ۱۲ مه ۲۰۱۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. 1 2 «Bogotá, Athens of South America, ReVista, Harvard Review of Latin America». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ ژوئیه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۰۹. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |urlmorta= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. 1 2 UNESCO (۲۰۱۶). Comparative review of National Mobile Learning Initiatives in Latin America: The cases of Costa Rica, Colombia, Peru and Uruguay. Comparative Report; Executive Summary/Abridged version (PDF). Paris, UNESCO. صص. ۷–۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ «Human Rights Measurement Initiative – The first global initiative to track the human rights performance of countries». humanrightsmeasurement.org. دریافت‌شده در ۱۷ مارس ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ "Colombia - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). Archived from the original on 24 مارس 2022. Retrieved 17 مارس 2022.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.