آمیلکاره چیپریانی

آمیلکاره چیپریانی
آمیلکاره چیپریانی
زادهٔ	۱۸ اکتبر ۱۸۴۴; آنتسیو, ایتالیا
درگذشت	۳۰ آوریل ۱۹۱۸ (۷۳ سال); پاریس, فرانسه
ملیت	ایتالیایی
پیشه(ها)	سوسیالیست، آنارشیست و میهن‌پرست

آمیلکاره چیپریانی (به ایتالیایی: Amilcare Cipriani) (۱۸ اکتبر ۱۸۴۴ در آنتسیو - ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در پاریس)^[۱] سوسیالیست، آنارشیست و میهن‌پرست ایتالیایی بود. پدر بنیتو موسولینی (دیکتاتور فاشیست آتی ایتالیا) که خود فعال سوسیالیست بود، به احترام او،‌ یکی از نام‌های میانی پسرش را «آمیلکاره» گذاشت.^[۲]

زندگینامه

چیپریانی در آنزیو در خانواده‌ای اصالتاً اهل ریمینی متولد شد. در ژوئن ۱۸۵۹، در سن ۱۵ سالگی، او در کنار جوزپه گاریبالدی در کنار نیروهای پیه‌مونتی در نبرد سولفرینو در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا جنگید. در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سیسیل بپیوندد؛ این لشکرکشی پادشاهی دو سیسیل را که در آن زمان توسط بوربون‌ها اداره می‌شد، فتح کرد.^[۳]

او پس از عفو عمومی دوباره به صفوف ارتش منظم پیوست و دوباره به گاریبالدی در لشکرکشی ۱۸۶۲ به رم با هدف آزادسازی شهر و الحاق آن به پادشاهی ایتالیا پیوست. با این حال، ارتش سلطنتی ایتالیا ارتش داوطلبان گاریبالدی را در نبرد اسپرومونته (۲۹ اوت ۱۸۶۲) شکست داد. گاریبالدی زخمی و اسیر شد. چیپریانی از اسارت فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و در یونان پناه گرفت.^[۳]

چیپریانی در تظاهراتی که منجر به اخراج اتو از یونان در سال ۱۸۶۲ شد، شرکت کرد.^[۴] چیپریانی پس از پیوستن به بین‌الملل اول در سال ۱۸۶۷، در دفاع از کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ شرکت کرد که به خاطر آن به اعدام محکوم شد، اما در عوض به همراه ۷۰.۰۰ نفر دیگر به مستعمره کیفری فرانسه، کالدونیای جدید، تبعید شد.^[۵]^[۶]

پس از عفو عمومی ۱۸۷۹، چیپریانی در سال ۱۸۸۰ به فرانسه بازگشت اما به سرعت اخراج شد.^[۷] او در ژانویه ۱۸۸۱ به دلیل «توطئه» در ایتالیا دستگیر شد و ۷ سال از ۲۰ سال حبس خود را گذراند تا اینکه یک کمپین مردمی در سال ۱۸۸۸ آزادی او را تضمین کرد.^[۸] در کنگره زوریخ بین‌الملل دوم در سال ۱۸۹۳، چیپریانی در همبستگی با رزا لوکزامبورگ و آنارشیست‌هایی که از روند دادرسی کنار گذاشته شده بودند، از سمت خود استعفا داد.^[۹]

در سال ۱۸۹۷، او داوطلبانه در لژیون گاریبالدی عضو شد و به ... به همراه پسر گاریبالدی، ریچوتی گاریبالدی، و رهبران سابق فاشی سیسیلی، نیکولا بارباتو و جوزپه د فلیچه جوفریدا، به یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و قبل از اینکه در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ دوباره به مدت سه سال دیگر در ایتالیا زندانی شوند، جراحاتی برداشتند.^[۱۰]

او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد و متعاقباً هشت بار دیگر انتخاب شد^[۶] اما هرگز کرسی خود را مطالبه نکرد زیرا از سوگند وفاداری به پادشاه امتناع ورزید. در سال ۱۸۹۱، او از جمله نمایندگان کنگره کاپولاگو در سوئیس بود که حزب آنارشیست انقلابی سوسیالیستی را تأسیس کرد،‌هرچند عمر آن بسیار کوتاه بود. او از دیدگاه پیتر کروپوتکین در مورد جنگ جهانی اول حمایت کرد.^[۱۱]

او برای Le Plébéien و دیگر نشریات آنارشیستی می‌نوشت و در ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در سن ۷۳ سالگی در بیمارستانی در پاریس درگذشت.^[۳]^[۶] نوشته‌های او در سال ۱۹۱۱ به عنوان ادبیات خرابکارانه در ایتالیا ممنوع شد.^[۱۲]

والدین بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، دیکتاتور فاشیست آینده ایتالیا، به افتخار چیپریانی، یکی از نام‌های میانی پسرشان را «آمیلکاره» گذاشتند، و نام میانی دیگر او را به افتخار سوسیالیست ایتالیایی، آندره‌آ کوستا، انتخاب کردند.^[۲]

مطالب مرتبط

آنارشیسم و ناسیونالیسم

پانویس

↑ (به ایتالیایی) Cipriani, Amilcare, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 25 (1981)
1 2 Farrell, Nicholas (2005). Mussolini: a New Life. London: Phoenix Press. p. 10. ISBN 1-84212-123-5.
1 2 3 (به ایتالیایی) Cipriani, Amilcare, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 25 (1981)
↑ Καραδήμας,Ευάγγελος (2006, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Σοσιαλιστική σκέψη και σοσιαλιστικές κινήσεις των φοιτητών των αθηναϊκών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (1875-1922) page 57
↑ Cobban, Alfred (1965). A History of Modern France. Vol 3: 1871–1962. London: Penguin Books. p. 23.
1 2 3 Noted Revolutionist Dead; Amilcare Cipriani Was Often Elected, but Never Sat in Italian Chamber, The New York Times, May 29, 1918
↑ Acciai, Enrico (29 November 2020). "Becoming radicals". Garibaldi's Radical Legacy: Traditions of War Volunteering in Southern Europe (1861–1945). Volume 84 of Routledge Studies in Modern European History. Translated by Weavil, Victoria. Abingdon: Taylor & Francis. p. 65. ISBN 9780429816062. Retrieved 2 March 2023. In the summer of 1880, although Cipriani was still imprisoned in New Caledonia, the Ministry of the Interior asked the sub-prefect of Rimini for information about the veteran and his family. [...] A few months later, on 9 November 1880, more than 10,000 people crowded outside Saint-Lazare Station on Paris. The crowd had rallied together to welcome Louise Michel [...] along with another group of comrades who had recently been given amnesty. Among those who returned was Amilcare Cipriani, who was promptly expelled from France.
↑ A Distinguished Cutthroat, The New York Times, September 7, 1888
↑ Joll, James (1974). The Second International, 1889–1914. Lincoln. p. 72. ISBN 0-7100-7966-4.
↑ Donna Gabaccia; Fraser M. Ottanelli (2000). Italy's Many Diasporas: Elites, Exiles and Workers of the World. UCL Press. ISBN 1-85728-582-4.
↑ Anarchism 1914-18: Internationalism, Anti-Militarism and War, edited by Matthew S. Adams, Ruth Kinna
↑ Goldstein, Robert (2000). The War for the Public Mind. New York: Praeger. p. 112. ISBN 0-275-96461-2.

[treccani2-1] (به ایتالیایی) Cipriani, Amilcare, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 25 (1981)

[:0-2] 1 2 Farrell, Nicholas (2005). Mussolini: a New Life. London: Phoenix Press. p. 10. ISBN 1-84212-123-5.

[treccani-3] 1 2 3 (به ایتالیایی) Cipriani, Amilcare, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 25 (1981)

[4] Καραδήμας,Ευάγγελος (2006, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Σοσιαλιστική σκέψη και σοσιαλιστικές κινήσεις των φοιτητών των αθηναϊκών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (1875-1922) page 57

[5] Cobban, Alfred (1965). A History of Modern France. Vol 3: 1871–1962. London: Penguin Books. p. 23.

[nyt290518-6] 1 2 3 Noted Revolutionist Dead; Amilcare Cipriani Was Often Elected, but Never Sat in Italian Chamber, The New York Times, May 29, 1918

[7] Acciai, Enrico (29 November 2020). "Becoming radicals". Garibaldi's Radical Legacy: Traditions of War Volunteering in Southern Europe (1861–1945). Volume 84 of Routledge Studies in Modern European History. Translated by Weavil, Victoria. Abingdon: Taylor & Francis. p. 65. ISBN 9780429816062. Retrieved 2 March 2023. In the summer of 1880, although Cipriani was still imprisoned in New Caledonia, the Ministry of the Interior asked the sub-prefect of Rimini for information about the veteran and his family. [...] A few months later, on 9 November 1880, more than 10,000 people crowded outside Saint-Lazare Station on Paris. The crowd had rallied together to welcome Louise Michel [...] along with another group of comrades who had recently been given amnesty. Among those who returned was Amilcare Cipriani, who was promptly expelled from France.

[nyt070988-8] A Distinguished Cutthroat, The New York Times, September 7, 1888

[9] Joll, James (1974). The Second International, 1889–1914. Lincoln. p. 72. ISBN 0-7100-7966-4.

[10] Donna Gabaccia; Fraser M. Ottanelli (2000). Italy's Many Diasporas: Elites, Exiles and Workers of the World. UCL Press. ISBN 1-85728-582-4.

[11] Anarchism 1914-18: Internationalism, Anti-Militarism and War, edited by Matthew S. Adams, Ruth Kinna

[12] Goldstein, Robert (2000). The War for the Public Mind. New York: Praeger. p. 112. ISBN 0-275-96461-2.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]