آنارشیسم سنتز

آنارشیسم تلفیقی (به انگلیسی: Anarchist synthesis) یک اصل سازمانی در جنبش آنارشیسم است که می‌کوشد «وحدت در گوناگونی» را میان گرایش‌های مختلف آنارشیستی برقرار کند و آن‌ها را در قالب یک فدراسیون مشترک گرد آورد. این ایده در دهه ۱۹۲۰ بیشتر به دست ولین و آنارشیست فرانسوی سباستین فور صورت‌بندی شد و می‌کوشید گرایش‌های کمونیستی، سندیکالیستی و فردگرایانه را در یک چارچوب نسبتاً آزاد و نامتمرکز کنار هم بنشاند؛ چارچوبی که بر خودمختاری فردی اعضا و یاری متقابل میان شاخه‌ها تأکید می‌کند.[۱][۲]

تاریخچه

از دهه ۱۸۹۰ تلاش‌هایی برای همگرایی میان «مکاتب» آنارشیستی آغاز شد؛ اریکو مالاتیستا و فرناندو تارییدا دل مارمول با طرح «آنارشیسم بی‌صفت» بر همزیستی جمع‌گرایان و کمونیست‌ها تأکید کردند.[۳] در جریان انقلاب اوکراین، کنفدراسیون «نابات» به پیشگامی ولین با شعار «آنارشیسم متحد» شکل گرفت تا نیروهای پراکنده را در یک شبکه هماهنگ گرد آورد؛ هرچند به‌زودی با نقدهایی از سوی بخشی از سندیکالیست‌ها روبه‌رو شد و در عمل به فدراسیونی منسجم‌تر تبدیل شد که از جنبش ماخنوشچینا پشتیبانی می‌کرد.[۴][۵]

پس از تبعید آنارشیست‌های روس و اوکراینی، جدالی میان طرفداران «تلفیق» و هواداران «پلتفرم» درگرفت. در ۱۹۲۶ پیتر آرشینوف، نستور ماخنو و ایدا مت «پلتفرم سازمانی» را منتشر کردند که بر وحدت ایدئولوژیک و تاکتیکی در یک سازمان مشخص آنارشیستی تأکید داشت؛ ولین در ۱۹۲۷ پاسخ انتقادی خود را نوشت و آن را خلاف روح آنارشیسم دانست.[۶]

در فرانسه، اقلیت تلفیق‌گرا به رهبری سباستین فور از اتحادیه آنارشیست جدا شد و «انجمن فدرال آنارشیست‌ها» را بنیان گذاشت. در ۱۹۲۷ فدراسیون آنارشیست ایبری (FAI) بر مبنای اصول تلفیقی شکل گرفت و پس از آن فدراسیون‌های تلفیقی دیگری در فرانسه (FAF، ۱۹۳۷) و ایتالیا (FAIt، ۱۹۴۵) پدید آمدند.[۷] در ۱۹۶۸ «بین‌الملل فدراسیون‌های آنارشیستی» (IAF) تأسیس شد و در کنگره ۱۹۷۱ بر کمونیسم آزادی‌خواهانه تأکید کرد.[۸]

منابع

  1. ↑ Lucien van der Walt; Michael Schmidt, Black Flame: The Revolutionary Class Politics of Anarchism and Syndicalism, AK Press, 2009, pp. 239–267.
  2. ↑ Alexandre Skirda, Facing the Enemy: A History of Anarchist Organisation, AK Press, 2002.
  3. ↑ van der Walt & Schmidt, Black Flame, 2009, p. 244.
  4. ↑ Paul Avrich, The Russian Anarchists, Princeton University Press, 1971, pp. 204–205.
  5. ↑ Michael Malet, Nestor Makhno in the Russian Civil War, Palgrave Macmillan, 1982, pp. 159–160.
  6. ↑ Skirda, Facing the Enemy, 2002, pp. 123–124, 132–133.
  7. ↑ Michael Schmidt, Cartography of Revolutionary Anarchism, AK Press, 2013, pp. 63–66.
  8. ↑ Schmidt, 2013, pp. 92–93.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.