آنژو (فرانسه)

آنژو (فرانسه)
آنژو (فرانسه)
پرچم آنژو (فرانسه)
پرچم
نشان آنژو (فرانسه)
نشان
موقعیت آنژو (فرانسه) در نقشه
موقعیت آنژو (فرانسه) در نقشه
مختصات: ۴۷°۲۸′ شمالی ۰°۳۳′ غربی / ۴۷٫۴۶۷°شمالی ۰٫۵۵۰°غربی / 47.467; -0.550
کشورFrance
منطقهٔ زمانیCET
حکام۸۷۰–۹۸, اینگلگز
۱۴۸۰–۸۱,شارل چهارم آنژو

آنژو (به فرانسوی: Anjou) یکی از استان‌های تاریخی فرانسه در درهٔ پایین رود لوآر است که مرکز تاریخی آن شهر آنژه بود. بخش عمدهٔ سرزمین آنژوی تاریخی امروزه در دپارتمان من-ا-لوآر قرار دارد، هرچند مرزهای قدیمی آن با تقسیمات اداری کنونی فرانسه کاملاً منطبق نیست.[۱] آنژو در سده‌های میانه از یک کنت‌نشین منطقه‌ای به یکی از مراکز مهم قدرت در غرب فرانسه تبدیل شد و خاندان فرمانروای آن نقشی برجسته در تاریخ فرانسه، انگلستان و سرزمین‌های مدیترانه‌ای پیدا کرد.[۲]

تاریخ

ریشهٔ نام و هویت منطقه به قوم گلِ آندکاوی بازمی‌گردد که پیش از تسلط روم در این ناحیه زندگی می‌کردند. در دورهٔ فرانک‌ها، سرزمینی که پیرامون آنژه شکل گرفته بود به‌تدریج به کنت‌نشین آنژو تبدیل شد. قدرت کنت‌های آنژو به‌ویژه در سده‌های دهم و یازدهم افزایش یافت. فولک سوم، مشهور به فولک نِرا، با ساخت دژها، جنگ با همسایگان و گسترش اقتدار خاندان خود، پایه‌های قدرتی را استوار کرد که جانشینانش بعدها بر آن تکیه کردند.[۳]

قلعه آنژه، از مهم‌ترین بناهای تاریخی آنژو

اهمیت آنژو در سدهٔ دوازدهم از مرزهای منطقه بسیار فراتر رفت. جفری پلانتاژنه، کنت آنژو با ماتیلدا، وارث تاج‌وتخت انگلستان، ازدواج کرد و پسر آنان، هنری دوم، در سال ۱۱۵۴ پادشاه انگلستان شد. به این ترتیب آنژو در قلب مجموعهٔ وسیعی از قلمروهای خاندان پلانتاژنه قرار گرفت که بعدها در تاریخ‌نگاری به نام امپراتوری آنژوین شناخته شد. این دوره یکی از برجسته‌ترین فصل‌های تاریخ سیاسی آنژو بود.[۴]

در آغاز سدهٔ سیزدهم، فیلیپ دوم فرانسه بخش عمدهٔ متصرفات خاندان پلانتاژنه در شمال و غرب فرانسه را تصرف کرد و آنژو زیر اقتدار پادشاهان فرانسه قرار گرفت. این سرزمین در دوره‌های بعد چند بار به اعضای خاندان سلطنتی واگذار شد. در سال ۱۳۶۰، ژان دوم کنت‌نشین آنژو را برای پسرش لوئی به یک دوک‌نشین ارتقا داد.[۵] خاندان والوآ آنژو در سده‌های چهاردهم و پانزدهم با پادشاهی ناپل و پروانس نیز پیوند یافت. در اواخر سدهٔ پانزدهم، آنژو دوباره به قلمرو سلطنتی فرانسه پیوست.[۶]

از استان تاریخی تا من-ا-لوآر

آنژو تا آستانهٔ انقلاب فرانسه هویت خود را به‌عنوان یکی از استان‌های تاریخی کشور حفظ کرد. با کنار گذاشته‌شدن تقسیمات استانی و ایجاد دپارتمان‌ها در سال ۱۷۹۰، بخش اصلی آنژو در دپارتمان تازهٔ من-ا-لوآر قرار گرفت. قسمت‌هایی از استان تاریخی نیز به دپارتمان‌های همسایه پیوستند. نام آنژو با وجود از میان رفتن جایگاه اداری آن همچنان برای اشاره به این منطقهٔ تاریخی و فرهنگی به کار می‌رود.[۷]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Cartes d'Anjou". Archives départementales de Maine-et-Loire (in French). Retrieved 1 سپتامبر 2026.
  2. ↑ Marchegay, Paul (1875). "Chartes angevines des onzième et douzième siècles". Bibliothèque de l'École des chartes (in French). 36: 381–441.
  3. ↑ Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987–1040: A Political Biography of the Angevin Count (in English). University of California Press.
  4. ↑ Boussard, Jacques. Le Comté d'Anjou sous Henri II Plantagenêt et ses fils, 1151–1204 (in French).
  5. ↑ "Érection par le roi du comté d'Anjou en duché-pairie au profit de son second fils, Louis" (in French). Archives nationales de France. Retrieved 1 سپتامبر 2026.
  6. ↑ "Visages d'Anjou". Archives départementales de Maine-et-Loire (in French). Retrieved 1 سپتامبر 2026.
  7. ↑ "Cartes d'Anjou". Archives départementales de Maine-et-Loire (in French). Retrieved 1 سپتامبر 2026.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آنژو (فرانسه) موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.