آهن (III)

آهن (انگلیسی: Iron(III)) در شیمی به عنصر آهن در حالت اکسیداسیون +۳ آن اشاره دارد. در ترکیبات یونی (نمک‌ها)، چنین اتمی ممکن است به عنوان یک کاتیون جداگانه (یون مثبت) که با Fe+3 نشان داده می شود، وجود داشته باشد. رنگ آن معمولا زرد یا قهوه ای مایل به قرمز است .

اکسید آهن (III) معمولاً زنگ آهن نامیده می‌شود.

صفت فریک یا پیشوند ferri- اغلب برای مشخص کردن چنین ترکیباتی استفاده می‌شود - مانند "کلرید آهن" برای کلرید آهن (III)، FeCl3.

صفت "فرو" به جای نمک‌های آهن (II) دو ظرفیتی حاوی کاتیون 2+Fe استفاده می‌شود. واژه فریک و فرو از کلمه لاتین فروم به معنای آهن گرفته شده است.

مراکز فلزی آهن (III) نیز در مجتمع‌های هماهنگی، مانند آنیون فری اگزالات، [Fe(C2O4)3]3-، که در آن سه یون اگزالات دوتایی مرکز فلز را احاطه کرده‌اند، رخ می‌دهند. یا در ترکیبات آلی فلزی، مانند کاتیون فروسنیوم [Fe(C2H5)2]+، که در آن دو آنیون سیکلوپنتادینیل به مرکز (Fe(III متصل هستند.

آهن تقریباً همیشه در حالت‌های اکسیداسیون ۰ (مانند فلز)، ۲+ یا ۳+ مواجه می‌شود. آهن (III) معمولاً پایدارترین شکل در هوا است، همانطور که با فراگیر شدن زنگ، یک ماده نامحلول حاوی آهن (III) نشان داده شده است.

منابع

    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.