آورلیو پادوانی

ناپل - بنای یادبود اورلیو پادوانی که در سال ۱۹۴۵ تخریب شد.
آرامگاه اورلیو پادوانی در گورستان [[پوجیورئال]]، ناپل

آئورلیو پادوانی (Aurelio Padovani) (پورتیچی، ۲۸ فوریه ۱۸۸۹ - ۱۶ ژوئن ۱۹۲۶) از رهبران اولیه جنبش فاشیست ایتالیا بود.

زندگی‌نامه

پادوانی در پورتیچی متولد شد. او در سال ۱۹۱۰ با یک معلم مدرسه ازدواج کرد و از او صاحب شش فرزند شد[۱] و شغل دفتری داشت.[۲] او که در سن ۱۸ سالگی داوطلبانه به برسالیری پیوسته بود، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی و جنگ جهانی اول در هنگ یازدهم خدمت کرد و در نهایت به درجه سروانی رسید.[۱] در ۴ آوریل ۱۹۲۰، پادوانی در سازمان فاشیستی بنیتو موسولینی ثبت نام کرد.[۱]

در سال ۱۹۲۱، پادوانی به عنوان رئیس فاشیست شهر ناپل ظهور کرد.[۳] او که شخصیتی کاریزماتیک بود،[۳] در دوران حکومتش تعداد ثبت‌نام‌ها افزایش یافت و نامزدهای مورد حمایت فاشیست‌ها در انتخابات ۱۹۲۱ در ناپل به‌طور نامتناسبی خوب عمل کردند.[۱] او در راهپیمایی اکتبر ۱۹۲۲ موسولینی به سمت رم شرکت کرد و پس از آن به سرعت به چهره‌ای برجسته در جنوب تبدیل شد و به عنوان راس منطقه کامپانیا از اقتدار عالی برخوردار شد.[۴] با این حال، به همان سرعت، رقابت‌ها و تنش‌های داخلی افزایش یافت. پادوانی از نمایندگان جناح چپ فاشیسم بود و از حزب به خاطر بورژوا شدن بیش از حد به قیمت منافع کارگران انتقاد می‌کرد.[۵] او که یک جمهوری‌خواه قسم‌خورده بود،[۱] همچنین از تمایلات موسولینی به سلطنت ایتالیا بیزار بود.[۶] پادوانی همچنین با فراماسونری[۶] که موسولینی با آن مخالف بود، مرتبط بود و بنابراین پادوانی مجبور شد در فوریه ۱۹۲۳ از روابط خود با آن سازمان دست بکشد.[۱]

پادوانی با سازش‌های سیاسی مانند ادغام با ملی‌گرایان مخالف بود و چنین اقداماتی را خیانت به ریشه‌های «انقلابی» فاشیسم می‌دانست.[۷] این امر به ضرر او تمام شد، زیرا ملی‌گرایان هنوز نفوذ قابل توجهی در روستاها داشتند[۱] و یک ملی‌گرای سابق در منطقه ناپل، پائولو گرکو، دوستان مهمی در تجارت داشت.[۳] در ۱۹ مه ۱۹۲۳، پادوانی مجبور به استعفا شد تا گرکو بتواند جای او را بگیرد.[۱]

پادوانی به اعتراض خود به وفاداری به حزب فاشیست ادامه داد[۸] و بعداً دوباره به کار خود بازگشت،[۵] هرچند هرگز به مناصب دولتی بازنگشت.[۱] شرایط دراماتیک و عجیب پیرامون مرگ او در رسانه‌های خارجی گزارش شد.[۹][۱۰] او در حالی که برای استقبال از جمعی از تحسین‌کنندگانش از بالکن خانه‌اش بیرون می‌رفت، بالکن به طرز غیرقابل توضیحی فرو ریخت و پادوانی و هشت نفر دیگر را کشت.[۸][۱۱][۱۲] مدت‌هاست که گمان می‌رود این حادثه یک بازی کثیف بوده است، زیرا محبوبیت و نفوذ پایدار پادوانی احتمالاً منبع ناراحتی موسولینی بود.[۱۲]


هزاران نفر برای مراسم تشییع جنازه پادوانی گرد هم آمدند.[۱] در سال ۱۹۳۴، میدان سانتا ماریا دگلی آنجلی در ناپل به میدان آئورلیو پادوانی تغییر نام داد و بنای یادبود بزرگی به نام او ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، نام میدان به میدان قبلی برگردانده شد و بنای یادبود برچیده شد و سرنوشت آن تا سال ۲۰۱۰ که بقایای آن در تونل بوربون پیدا شد، فراموش شد.[۱۳]

پادوانی در گورستان پوجورئاله ناپل به خاک سپرده شده است.

پانویس

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 "Padovani, Aurelio". Treccani. Retrieved December 14, 2014.
  2. ↑ Baris, Tommaso. "Consent, Mobilization and Participation: The Rise of the Middle Class and Its Support for the Fascist Regime." In the Society of Fascists: Acclamation, Acquiescence, and Agency in Mussolini's Italy. Ed. Giulia Albanese and Roberta Pergher. Palgrave Macmillan, 2012. p. 72. شابک ‎۹۷۸۰۲۳۰۳۹۲۹۲۲.
  3. 1 2 3 Bosworth, R.J.B. (2010). Mussolini. Bloomsbury. p. 149. ISBN 978-1-84966-024-2.
  4. ↑ Lyttelton, Adrian (2004). The Seizure of Power: Fascism in Italy 1919-1929 (Third ed.). Routledge. pp. 157–158. ISBN 0-203-01113-9.
  5. 1 2 Spirito, Ugo (2000). Memoirs of the Twentieth Century. p. 161. ISBN 90-420-1242-0.
  6. 1 2 Bosworth, R.J.B. (2006). Mussolini's Italy: Life Under the Dictatorship, 1915-1945. Penguin Books. ISBN 978-0-14-101291-9.
  7. ↑ Togliatti, Palmiro (1976). Lectures on Fascism. International Publishers Company Inc. p. 166.
  8. 1 2 Corner, Paul (2012). The Fascist Party and Popular Opinion in Mussolini's Italy. Oxford: Oxford University Press. p. 114. ISBN 978-0-19-873069-9.
  9. ↑ "Over Night News". Evening Independent. St. Petersburg, Florida: 11. June 17, 1926. Retrieved December 14, 2014.
  10. ↑ "Balcony Crash Kills 5 Fascisti". Billings Gazette. Billings, Montana. June 17, 1926. p. 1.
  11. ↑ Lancaster, Jordan (2005). In the Shadow of Vesuvius: A Cultural History of Naples. New York and London: I.B. Tauris & Co. Ltd. p. 223. ISBN 1-85043-764-5.
  12. 1 2 Ewles-Bergeron, Penny (February 13, 2012). "The Bourbon Tunnel". Napoli Unplugged. Retrieved December 14, 2014.
  13. ↑ "Napoli, le statue fasciste ritrovate Ecco com'era il "Colosso di Chiaia"". Il Mattino. March 14, 2010. Archived from the original on December 15, 2014. Retrieved December 14, 2014.
    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.