آکادم‌گورودوک

«غازها»، پارک فناوری (تکنوپارک) آکادم‌پارک
مؤسسه فیزیک هسته‌ای بودکر
نمای هوایی از آکادم‌گورودوک

آکادم‌گورودوک (روسی: Академгородок؛ IPA: [ɐkəˌdʲemɡərɐˈdok]، «شهرک دانشگاهی») بخشی از منطقه سووتسکی در شهر نووسیبیرسک روسیه است که در ۳۰ کیلومتری جنوب مرکز شهر و حدود ۱۰ کیلومتری غرب کولتسووو واقع شده است. این شهرک مرکز آموزشی و علمی سیبری محسوب می‌شود.

این منطقه توسط جنگل‌های توس و کاج در ساحل مخزن سد نووسیبیرسک (یک مخزن مصنوعی بر روی رود اب) احاطه شده است. آکادم‌گورودوک به‌طور رسمی بخشی از شهر نووسیبیرسک است و هرگز یک شهر بسته نبوده است.

دانشگاه دولتی نووسیبیرسک، ۳۵ مؤسسه تحقیقاتی، یک آکادمی پزشکی، ساختمان‌های آپارتمانی و خانه‌های مسکونی، و مجموعه‌ای از امکانات اجتماعی شامل فروشگاه‌ها، هتل‌ها، بیمارستان‌ها، رستوران‌ها و کافه‌ها، سینماها، باشگاه‌ها و کتابخانه‌ها در آکادمگورودوک واقع شده‌اند. خانه دانشمندان (الگو:به زبان روسی)، یک مرکز اجتماعی در آکادمگورودوک، میزبان کتابخانه‌ای با ۱۰۰ هزار جلد کتاب است شامل کلاسیک‌های روسی، ادبیات مدرن و همچنین بسیاری از کتاب‌ها و مجلات آمریکایی، بریتانیایی، فرانسوی، آلمانی و لهستانی.الگو:نیاز به استناد خانه دانشمندان همچنین شامل یک نگارخانه، تالارهای سخنرانی و یک تالار کنسرت است.

تاریخچه

خانه دانشمندان، مرکز فرهنگی آکادمگورودوک
خانه‌های مسکونی در خیابان مورسکوی

این شهرک در سال ۱۹۵۷ تحت نظارت آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد. آکادمیسین میخائیل لاورنتیف، یک مکانیک و ریاضی‌دان و نخستین رئیس شعبه سیبری آکادمی علوم شوروی، نقش برجسته‌ای در تأسیس آکادمگورودوک ایفا کرد. آکادم‌گورودوک در اوج خود خانه ۶۵٬۰۰۰ دانشمند و خانواده‌هایشان بود و منطقه‌ای ممتاز برای زندگی محسوب می‌شد.[۱]

در دوران شوروی (۱۹۶۱–۱۹۹۱)، به دلیل ویژگی‌های سیستم اقتصادی شوروی، پاداش‌های مالی همیشه به سطح زندگی بالاتر ترجمه نمی‌شد. برای جبران این موضوع، یک سیستم جبران خدمات ویژه در آکادم‌گورودوک برای ساکنان و دانشمندان برجسته ابداع شد. برای مثال، ساکنان آکادمگورودوک به مراکز توزیع جیره غذایی ویژه (الگو:نوشتار) دسترسی داشتند که اغلب اوقات دسترسی به برخی مواد غذایی یارانه‌ای اساسی را فراهم می‌کرد که همیشه در جای دیگر به آسانی قابل تهیه نبود. دانشمندانی که موفق به اخذ مدرک دکترا (یک درجه پسادکترا در سیستم روسی) شده بودند، توسط مقامات با سرویس تحویل غذای ویژه (الگو:نوشتار) پاداش داده می‌شدند که دسترسی به طیف وسیع‌تری از مواد غذایی نسبت به آنچه برای عموم مردم در دسترس بود را فراهم می‌کرد؛ برخی از دانشمندان با وجود واجد شرایط بودن، به دلایل اخلاقی از پذیرش آن امتناع می‌کردند.

اعضای پیوسته و وابسته آکادمی علوم به سطح بالاتری از خدمات (الگو:نوشتار) دسترسی داشتند و واجد شرایط زندگی در خانه‌های مستقل (که «کاتِیج» نامیده می‌شدند) بودند؛ این خانه‌ها با استانداردهای شوروی مجلل محسوب می‌شدند، چرا که بیشتر جمعیت در آپارتمان‌های ساختمان‌های چند واحدی ۹ و ۴ طبقه زندگی می‌کردند.

در سال‌های اولیه، ساکنان از آزادی قابل توجهی نسبت به قوانین و محدودیت‌های اتحاد جماهیر شوروی برخوردار بودند، که شامل یک مرکز فرهنگی مدرنیست با نمایش آثار هنرمندان ممنوعه شوروی، شب‌های شعر جسورانه و سایر فعالیت‌هایی بود که در هیچ جای دیگر مجاز نبود. پژوهش‌های علمی در حوزه‌هایی که در مسکو به عنوان شبه‌علم خطرناک رد می‌شدند، مانند سایبرنتیک و ژنتیک، در اینجا شکوفا شد. با این حال، آزادی‌ها در دهه ۱۹۷۰ در دوران لئونید برژنف به شدت محدود شد.[۱]

آکادمگورودوک در دوران پساشوروی

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باعث شد بسیاری از دانشمندان، از جمله تمام کادرهای ذهن‌های برتر روسیه در علوم فیزیکی و نظری، به فقر مطلق دچار شوند. از اواسط دهه ۱۹۹۰، هم‌زمان با اصلاحات اقتصادی که اجازه سرمایه‌گذاری خصوصی در روسیه را می‌داد، آکادم‌گورودوک شاهد آغاز تأمین مالی خطرپذیر بود. در سال ۱۹۹۲، یک شرکت نرم‌افزاری به نام نووسافت در اینجا تأسیس شد که مشتری اصلی آن آی‌بی‌ام بود. در همین زمان CFT شروع به کار کرد که در زمینه نرم‌افزارهای بانکی و مالی تخصص دارد. تا سال ۱۹۹۷، سرمایه‌گذاری خصوصی به ۱۰ میلیون دلار آمریکا رسید؛ این رقم تا سال ۲۰۰۶ به ۱۵۰ میلیون دلار و تا سال ۲۰۱۵ به حدود ۱ میلیارد دلار رسید.[۱]

اینتل و شلومبرژه کارهایی را به آکادم‌گورودوک آورده‌اند و شرکت‌های دیگر نیز به دنبال آن‌ها وارد منطقه می‌شوند. بسیاری از دانشمندان، از جمله پسر میخائیل لاورنتیف که او هم میخائیل نام دارد و خود ریاضی‌دانی برجسته است، عمیقاً در این نوزایی درگیر بودند. در حال حاضر جمعیت این شهرک بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است و بیش از ۴۰ مؤسسه تحقیقاتی در داخل آکادم‌گورودوک واقع شده‌اند. اگرچه تلاش‌های بخش خصوصی در آکادم‌گورودوک با استانداردهای سایر کشورها هنوز ناچیز است، اما جان تازه‌ای به آنچه زمانی یکی از مراکز علمی برتر اتحاد جماهیر شوروی بود، بخشیده است.[۲]

تا تاریخ ۲۰۱۵، ۳۰۰ شرکت از سال ۲۰۱۱ تأسیس شده‌اند که حدود ۹٬۰۰۰ نفر را به کار گرفته و سالانه ۱۷ میلیارد روبل (۱۷۵ میلیون پوند) درآمد ایجاد می‌کنند.[۱]

این منطقه گاهی «جنگل سیلیکون» یا «تایگای سیلیکون» نامیده می‌شود.[۳][۴] یک مرکز فناوری بسیار بزرگتر در اتحاد جماهیر شوروی سابق، مرکز نوآوری اسکولکوو است که در حومه مسکو واقع شده و یک پروژه دولتی ۴ میلیارد دلاری با درآمد سالانه ۱ میلیارد دلار است.[۱]

فهرست امکانات پژوهشی و آموزشی در آکادمگورودوک

مدرسه بین‌المللی QSI نووسیبیرسک که قبلاً در آکادمگورودوک واقع بود، در سال ۲۰۰۸ افتتاح شد.[۹]

دیدنی‌ها

پارک فناوری (آکادم‌پارک) دارای یک دفتر مرکزی متمایز است که در سال ۲۰۱۳ ساخته شد. این ساختمان دارای دو برج مایل است که توسط یک گذرگاه هوایی در سطح طبقات ۱۳ و ۱۴ به هم متصل شده‌اند. فرم منحصر به فرد آن منشأ لقب آن، «غازها» است.[۱۰]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 Oliver Wainwright (5 January 2016). "Step into Silicon Forest, Putin's secret weapon in the global tech race". The Guardian. Retrieved 5 January 2016.
  2. Fortune, April 2, 2007.
  3. Russia's Siberian High-Tech Haven, Wall Street Journal blog, 19 March 2007.
  4. Tech in a very cold place: A former Soviet science center is a hotbed of software innovation, Fortune Magazine, by Brett Forrest, 23 March 2007.
  5. Institute of Cytology and Genetics
  6. "Khristianovich Institute of Theoretical and Applied Mechanics". Archived from the original on 18 November 2019. Retrieved 14 October 2011.
  7. Novosibirsk State University (in English)
  8. Novosibirsk State University (in Russian)
  9. Homepage, QSI International School of Novosibirsk. 2 October 2009. Retrieved 15 May 2016.
  10. "About Academpark". academpark.com (به انگلیسی). Retrieved 5 February 2017.

پیوند به بیرون