آیمون، کنت ساووی

آیمون، کنت ساووی
کنت‌ها و دوک‌های ساوی
سلطنت	۱۳۲۹–۱۳۴۳
پیشین	ادوارد ساووی
جانشین	آمادئوس ششم ساووی
زاده	۱۵ دسامبر ۱۲۹۱ بورگ-آن-برس
درگذشته	۲۲ ژوئن ۱۳۴۳ (۵۱ سال) روسییون
آرامگاه	صومعه هاوتکومب
همسر(ان)	یولاند مونتفرات
فرزند(ان)	آمادئوس ششم، کنت ساووی بیانکا ساووی
خاندان	دودمان ساووی
پدر	آمادئوس پنجم
مادر	سیبیل باگه

آیمون، کنت ساووی (انگلیسی: Aymon, Count of Savoy؛ ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱ – ۲۲ ژوئن ۱۳۴۳) اشراف‌زاده‌ای بود که از سال ۱۳۲۹ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۳ بر شهرستان ساووی حکومت می‌کرد. او عضوی از خاندان ساووی، یک خانواده اشرافی برجسته اروپایی، بود.

ایمونه، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر سوم آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمونه باوژ بود که باز هم طبق گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما او دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات.

آمادئوس پنجم ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیدمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندرز و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود، بود.

آیمونه در ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱، در شهر کوچک بورگ، در برس، زمانی که برادر بزرگترش جیووانی درگذشته بود و چند سالی در اوتکومب به خاک سپرده شده بود، به دنیا آمد.

حتی پیش از تولد او، عموی بزرگش، کنت فیلیپ اول ساووی، چهره‌ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. پدرش، آمادئوس، با عنوان آمادئوس پنجم جانشین او شد.

در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس پنجم وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، پسر اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد و همچنین میراث‌های مختلف را برای فرزندان اولش، از جمله ایمونه (ایمونه، پسر دومش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد.

پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت، ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می‌کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت.

در سال ۱۳۲۱، ایمون بر ماشین‌های محاصره در محاصره کوربیه نظارت داشت. پس از مرگ آمادئوس پنجم در سال ۱۳۲۳، ایمون در زمان ادوارد، ارباب برس بود.

ایمون به عنوان پسر کوچکتر یک خانواده اشرافی، زندگی در کلیسا را برای خود برنامه‌ریزی کرده بود. هنگامی که ادوارد در سال ۱۳۲۹ درگذشت، ایمون در آوینیون در دربار پاپ ژان بیست و دوم بود.

در سال ۱۳۲۹، اندکی پس از رسیدن به مقام کنت، آیمون کمیته‌ای برای حل و فصل اختلافات ارضی با پسرعمویش، آمادئوس سوم از ژنو، تشکیل داد. این اختلافات نسل‌ها دشمنی مداوم بین خانواده‌ها بود، اما آنها توانستند آنها را از طریق سال‌ها مذاکره بدون توسل به جنگ حل و فصل کنند. به این ترتیب بود که آیمون لقب «صلح‌طلب» را به دست آورد.

او عنوان کنت ساووی را با خواهرزاده‌اش، ژاندارک ساووی، به چالش کشید، زیرا ساووی تحت قانون سالیک فعالیت می‌کرد و هرگز حاکم زن نداشت. ژاندارک با حمایت همسرش، جان سوم، دوک بریتانی، از ادعای ژاندارک دفاع کرد. جان و ژاندارک هیچ مشکلی نداشتند. در نهایت، توافقی حاصل شد که به موجب آن آیمون در ازای پرداخت مبلغی به ژاندارک، مقام کنت را به دست آورد.

او بخش زیادی از چند سال اول خود را به عنوان کنت در جنگ با دوفین، گویگوس هشتم از وینوا، گذراند و دشمنی را که نسل‌ها در خانواده‌هایشان وجود داشت، ادامه داد. پس از کشته شدن گویژ در محاصره لا پریِر در سال ۱۳۳۳، فیلیپ ششم فرانسه توانست بین آیمون و دوفین جدید، هامبرت دوم وینوا، برادر گویژ، آتش‌بس برقرار کند.

در اوت ۱۳۳۴، در آستانه جنگ صد ساله، ادوارد سوم انگلستان سفیری به آیمون فرستاد تا او را متقاعد کند که به نفع انگلیسی‌ها به درگیری قریب‌الوقوع بپیوندد. آیمون از تعهد خودداری کرد، زیرا هم در انگلستان و هم در نرماندی زمین‌هایی در اختیار داشت، بنابراین از نظر فنی تابع هر دو پادشاه بود. در آوریل ۱۳۳۷، فیلیپ پیام‌های مشابهی را از طرف دیگر فرستاد. آیمون پاسخ داد که نمی‌تواند برای جنگ به خارج از کشور برود زیرا هنوز اختلافات ارضی با دوفین دارد. فیلیپ به سرعت صلح پایدارتری را برقرار کرد، زیرا هامبرت در تلاش بود تا دوفین را بفروشد. سپس آیمون نیروهای خود را از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ به عنوان بخشی از تلاش‌های جنگی فرانسه رهبری کرد. او اغلب در کنار آمادئوس سوم ژنو می‌جنگید.

در سال ۱۳۳۰، آیمون دفتر صدراعظمی را برای مدیریت اسناد رسمی تأسیس کرد. او هزینه توسعه یک کلیسای کوچک تدفین در صومعه هاتکومب را که از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۲ ساخته شد، تأمین کرد. در سال ۱۳۴۰، او قضاتی را برای رسیدگی ویژه به درخواست‌های تجدیدنظر در سطح بین کاستلان‌ها و خودش منصوب کرد تا حجم کار خود را در چنین مواردی کاهش دهد.

ایمون پیش از ازدواجش، چندین فرزند نامشروع نیز داشت که حتی پس از ازدواجش نیز در خانه او بزرگ شدند. این فرزندان عبارتند از:

• هامبرت، که برای پدرش کار می‌کرد، و بعدها برادرش کنت.
• اوجیه که برای پدرش کار می‌کرد
• آمادئوس (متوفی ۱۳۴۶)
• بنوا
• ژان لا میتر (متوفی اوت ۱۳۴۸)، ارباب کوئین و کاستلان تارنته و انترمونت
• ژان، کانون در لوزان
• ماری
• دوناتا، یک راهبه
• هوگت، یک راهبه

در سال ۱۳۳۰، آیمون با یولانده پالایولوگینا از مونتفراتو نوه امپراتور بیزانس آندرونیکوس دوم پالایولوگوس ازدواج کرد و صاحب ۵ فرزند شد که تنها ۲ فرزند تا بزرگسالی زندگی کردند:

• آمادئوس ششم (آمادئو ششم) (۱۳۳۴–۱۳۸۳) کنت سبز
• بیانکا (۱۳۳۶–۱۳۸۸)، در سال ۱۳۵۰ با گالئاتزو دوم ویسکونتی، ارباب میلان ازدواج کرد.
• جان (۱۳۳۸–۱۳۴۸)، بر اثر طاعون سیاه درگذشت
• کاترین (۱۳۴۱)، در جوانی درگذشت
• لوئی (متولد ۲۴ دسامبر ۱۳۴۲)، در جوانی درگذشت
• یولاند در ۲۴ دسامبر ۱۳۴۲، هنگام زایمان درگذشت. آیمون در ماه‌های بعد بیمار شد و در ۲۲ ژوئن ۱۳۴۳ درگذشت. او در کنار همسرش در کلیسای کوچک صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد.

• Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030.
• Hourihane, Colum (2012). The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture. Vol. 1. Oxford University Press.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Aymon, Count of Savoy». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵.