آیگیر-ژال ۲
 .svg.png){kind=icon} موقعیت مکانی سایت آیگیر-ژال | |
| مکان | نارین، قرقیزستان |
|---|---|
| مختصات | ۴۱°۲۶′۰۰″ شمالی ۷۶°۰۰′۰۰″ شرقی / ۴۱٫۴۳۳۳۳°شمالی ۷۶٫۰۰۰۰۰°شرقی |
| گونه | زیستگاه |
آیگیر-ژال ۲ یک محوطه تاریخی در شهر نارین در قلمرو دانشگاه آسیای مرکزی (UCA) قرقیزستان است. این محوطه بخشی از یک محوطه بزرگتر و پیچیده‌تر به نام آیگیر-ژال است. قدمت آن به دوران میان‌سنگی و قرون وسطی برمی‌گردد. آیگیر-ژال تنها محوطه در تیان-شان است که شواهدی از سکونت انسان از دوران میان‌سنگی (هزاره ۱۲ پیش از میلاد) تا دوره ترک‌ها (قرن ۱۳ میلادی) در آن وجود دارد.[۲] این محوطه اولین بار در سال ۱۹۵۳ توسط احمد کیبیروف کشف شد.[۳] با این حال، در دوران شوروی این محوطه تا حدی تخریب شد، بنابراین تحقیق در مورد این محوطه برای مدت طولانی غیرممکن بود. تنها در سال ۲۰۱۲ بود که برای اولین بار توسط تیم باستان‌شناسی کوبات تابالدیف مورد تحقیق قرار گرفت. طول آیگیر-ژال ۲، ۳۰۰ متر، عرض آن ۱۰۰ متر و ارتفاع آن ۲۰۲۶ متر از سطح دریا است. از سال ۲۰۰۲، کل مجموعه ایگیر-ژال در فهرست آثار ملی با اهمیت قرقیزستان قرار گرفته است.
روش‌شناسی
در طول کاوش‌ها از روش‌های مختلفی برای یافتن آثار باستانی استفاده شد:
- تمیز کردن
- شبکه‌بندی سیستمی از خطوط عمود برهم و نقاط با فاصله مساوی است که یک مستطیل یا مربع را تشکیل می‌دهد که به عنوان چارچوب مرجع مکانی در یک مکان باستانی استفاده می‌شود.[۴]
- حفاری با استفاده از تجهیزاتی مانند بیلچه و ماله
- غربالگری: الک کردن خاک و رسوبات حفاری شده از طریق توری، برای بازیابی مصنوعاتی که در حفاری یافت نشده‌اند.[۵]
- شناورسازی روشی برای بازیابی مصنوعات بسیار کوچک از رسوبات حفاری با استفاده از آب است.[۶]
- عکاسی از آثار باستانی و سایر یافته‌ها
- توتال استیشن ابزاری است که برای اندازه‌گیری فاصله شیب‌دار اشیاء تا دستگاه، زوایای افقی و زوایای عمودی استفاده می‌شود.[۷]
- نقشه‌برداری
- فهرست‌بندی داده‌ها
کاوش‌های باستان‌شناسی
اولین کاوش‌های باستان‌شناسی آیگیر-ژال ۲ در سال ۲۰۱۲ توسط کوبات تابالدیف و دیگر باستان‌شناسان آغاز شد. او توسط نمایندگان دانشگاه آسیای مرکزی دعوت شده بود که در طول ساخت جاده‌ای که در کنار این مکان قرار داشت، استخوان‌های انسانی پیدا کردند.[۸] در طول کاوش‌های او، تپه‌های دفن بسیاری یافت که قدمت آنها به عصر برنز تا دوران ترک‌ها بازمی‌گردد. پس از یافتن ابزارهای سنگی، او از باستان‌شناس دیگری به نام آیدا عبدیکانوا دعوت کرد. به لطف او، امکان یافتن لایه فرهنگی دیگری که قدمت آن به عصر میان‌سنگی (۱۳۱۰۰–۱۳۸۵۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد، فراهم شد.
از سال ۲۰۱۲، کاوش‌های باستان‌شناسی این مکان هر ساله انجام می‌شود.
در سال ۲۰۱۳، کاوش‌ها توسط تیم باستان‌شناسی متشکل از دانشجویان بخش انسان‌شناسی دانشگاه آمریکایی آسیای مرکزی (AUCA) به سرپرستی آیدا عبدیکانووا ادامه یافت. در طول تحقیقات، این تیم تپه‌ای از بقایای انسانی را کشف کرد که قدمت آن به عصر آهن تا دوره سکاها (VIII-III قبل از میلاد) برمی‌گردد.
در سال ۲۰۱۴، تیم باستان‌شناسی و دانشجویان دانشگاه آمریکایی آسیای مرکزی کاوش‌های سال‌های گذشته را ادامه دادند. همزمان دانشجویانی از دانشگاه ملی جوسوپ بالاساگین نیز در روند کاوش شرکت کردند. در طول آن سال‌های کاوش، مواد آلی و معدنی زیادی در قلمرو محوطه آیگیر-ژال ۲ یافت شد. در سال ۲۰۱۴ باستان‌شناسان منطقه شماره ۱ را افتتاح کردند، اما این منطقه در سال ۲۰۱۴ به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفت، زیرا تنها ۸ متر مربع کاوش شد، اما در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ کارهای کاوش در آن منطقه ادامه یافت. در سال ۲۰۱۵ منطقه گسترش یافت و ۳۹ متر مربع مورد مطالعه قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، ۱۳ متر مربع دیگر مورد مطالعه قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، دو بخش وجود داشت، بخش اول ۸۷ متر مربع و بخش دوم ۱۶ متر مربع بود. در سال ۲۰۱۸ هدف، حفاری عمیق‌تر و مطالعه ۱۰۳ متر مربع از قبل باز شده بیشتر بود.
در سال ۲۰۱۶ مواد مختلفی پیدا شد. مهم‌ترین یافته، ساختار دیوارمانند بود. محتمل‌ترین فرضیه این بود که این ساختار می‌تواند یک دیوار باشد. با این حال، در سال ۲۰۱۸ پس از یافتن مقداری نمک در بالای ساختار دیوارمانند، فرضیه دیگری مطرح شد مبنی بر اینکه می‌تواند یک رودخانه نیز باشد.
در سال ۲۰۱۷، تصمیم گرفته شد که کاوش در مناطق قبلی که در سال ۲۰۱۶ کاوش شده بودند، از جمله سازه دیوار مانند، ادامه یابد تا شکل آن آشکار شود. علاوه بر این، چندین گودال آیینی مربوط به عصر آهن، عصر میان‌سنگی و عصر برنز پیدا شد. همه آنها دارای آثاری از شومینه مانند زغال، خاکستر و سرامیک بودند. یکی دیگر از یافته‌های جالب، سازه سنگی بود که در کنار آن استخوان‌های انسان قرار داشت. به احتمال زیاد، این یک تپه دفن بوده است، شکل کفش مانند آن نشان می‌دهد که احتمالاً تپه دفن مربوط به دوران هونی بوده است.
در سال ۲۰۱۸، تیم باستان‌شناسی متشکل از دانشجویان دانشگاه آمریکایی آسیای مرکزی و دانشگاه ایندیانا به سرپرستی الف. عبدیکانوا و الف. پیبرن حفاری آیگیر-ژال ۲ را ادامه داد. در گودال آیینی مربوط به عصر آهن، قطعاتی از زغال چوب، سرامیک و بقایای کشتی پیدا شد. علاوه بر این، فلس ماهی، صدف، ابزار میکرولیتیک و هسته‌ها نیز یافت شد. جالب‌ترین یافته، مهره طلایی بود که ظاهراً بخشی از گردنبند بوده است. این مهره در غرب سازه سنگی در محل یافتن بقایای انسانی در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ پیدا شد. پس از تجزیه و تحلیل استخوان‌های انسانی، جنسیت فرد دفن شده در آنجا تأیید شد: یک زن.
منابع
- ↑ Zhang, Fan; Ning, Chao; Scott, Ashley (November 2021). "The genomic origins of the Bronze Age Tarim Basin mummies". Nature (in English). 599 (7884): 256–261. doi:10.1038/s41586-021-04052-7. ISSN 1476-4687. PMC 8580821.
- ↑ Jones, M. K.; Abdykanova, A.; Kume, S.; Ohnuma, K.; Colominas, L.; Wang, S.; Preece, R. C.; Matuzeviciute, G. Motuzaite; Motuzaite Matuzeviciute, G. "Ecology and subsistence at the Mesolithic and Bronze Age site of Aigyrzhal-2, Naryn valley, Kyrgyzstan". Quaternary International. 437: 35–49. doi:10.1016/j.quaint.2015.06.065.
- ↑ "Археология И История Централъной Азии" (PDF). N.ziyouz.com. Retrieved 27 December 2018.
- ↑ "Archaeology Wordsmith". Archaeologywordsmith.com.
- ↑ "Archaeology Wordsmith". Archaeologywordsmith.com.
- ↑ K. Kris Hirst. "What is the Flotation Method in Archaeology, and is it Safe?". Thoughtco.com.
- ↑ Vidyakar, Vasanth. "What is Total station?". Civilsimplified.com. Archived from the original on March 23, 2015.
- ↑ "На окраине города Нарын на территории УЦА обнаружены археологические памятники бронзового века / ДЕМ - Кыргызстандын жашоо деми". Dem.kg. Archived from the original on 2018-12-21. Retrieved 2018-12-18.
- استان نارین
- محوطههای باستانشناختی در قرقیزستان