ابراهیم اسحاق کوک
| ابراهیم اسحاق کوک خاخام آبراهام ایزاک کوک אברהם יצחק הכהן קוק | |
|---|---|
| نخستین خاخام بزرگ اشکنازی فلسطین تحت قیمومت بریتانیا | |
 آبراهام ایزاک کوک در سال ۱۹۲۴ | |
| جزئیات شخصی | |
| متولد | ۷ سپتامبر ۱۸۶۵ گریوا، امپراتوری روسیه (امروزه دوگوپیلس، لتونی) |
| درگذشته | ۱ سپتامبر ۱۹۳۵ (۶۹ سال) اورشلیم، قیمومت بریتانیا بر فلسطین |
| مدفون | گورستان یهودی کوه زیتون |
| لقب | ارتدکس |
آبراهام ایزاک هاکوهن کوک (به عبری: אַבְרָהָם יִצְחָק הַכֹּהֵן קוּק؛ ۷ سپتامبر ۱۸۶۵ – ۱ سپتامبر ۱۹۳۵)، شناخته‌شده با نام هاراو کوک، خاخام ارتدکس، نخستین خاخام بزرگ اشکنازی قیمومت بریتانیا بر فلسطین و از بنیان‌گذاران فکری صهیونیسم دینی بود. وی همچنین بنیان‌گذار یشیوای مرکز هاراو در اورشلیم است.
کوک در خانواده‌ای خاخامی در امپراتوری روسیه زاده شد و پس از تحصیل در یشیوای ولوژین، در شهرهای گوناگون لتونی و لیتوانی به خاخامی پرداخت. در سال ۱۹۰۴ به فلسطین عثمانی مهاجرت کرد و خاخام یافا و روستاهای کشاورزی پیرامون آن شد. اندیشه‌های او که بر پایهٔ کابالا و فلسفهٔ یهودی استوار بود، پلی میان یهودیان سکولار صهیونیست و جامعهٔ دین‌دار ایجاد کرد. کوک باور داشت که پیشگامان سکولار استیطان در سرزمین اسرائیل، ناآگاهانه بخشی از نقشهٔ الهی رستگاری را به انجام می‌رسانند.
پسر و شاگرد برجستهٔ او، صوی یهودا کوک، پس از مرگش رهبری یشیوای مرکز هاراو را بر عهده گرفت و آثار پدرش را منتشر کرد. بسیاری از شاگردان این مکتب فکری، جنبش صهیونیسم دینی ملی‌گرا را در اسرائیل شکل دادند.
زندگی‌نامه
کودکی و جوانی
کوک در ۷ سپتامبر ۱۸۶۵ در شهر گریوا در ایالت کورلاند امپراتوری روسیه (امروزه بخشی از دوگوپیلس، لتونی) زاده شد و بزرگ‌ترین فرزند از هشت فرزند خانواده بود.[۱] پدرش، خاخام شلومو زلمن هاکوهن کوک، از شاگردان یشیوای ولوژین بود که «مادر یشیواهای لیتوانیایی» به‌شمار می‌رفت.[۲] پدربزرگ مادری‌اش از پیروان شاخهٔ کاپوست جنبش حسیدی بود که پسر سومین ربی خبد، خاخام مناخم مندل شنئورسون، آن را بنیان نهاده بود.[۳] مادرش زلاتا پرل نام داشت.[۱]
در سال ۱۸۸۴، در هجده‌سالگی، وارد یشیوای ولوژین شد و با رئیس یشیوا، خاخام نفتالی زوی یهودا برلین (معروف به «نتصیو»)، رابطه‌ای نزدیک برقرار کرد.[۴] در همین دوران نزد خاخام الیاهو داوید رابینوویتز-تئومیم (معروف به «آدرت»)، خاخام پونووژ (امروزه پانه‌وژیس، لیتوانی) و بعدها خاخام بزرگ اشکنازی اورشلیم، به آموختن پرداخت.[۵] در سال ۱۸۸۶ با بَتشِوا، دختر رابینوویتز-تئومیم، ازدواج کرد.[۵][۶]
آغاز فعالیت خاخامی
در سال ۱۸۸۷، در بیست‌وسه‌سالگی، نخستین مسئولیت خاخامی خود را در شهرک زاومِل در لیتوانی بر عهده گرفت.[۷][۱] در سال ۱۸۸۸ همسرش درگذشت و پدرزنش او را متقاعد کرد که با دختر عموی همسرش، ریزه-ریوکا، ازدواج کند.[۸] تنها پسر کوک، صوی یهودا کوک، در سال ۱۸۹۱ از همسر دومش زاده شد.[۸]
در همین دوره کوک نزد یکی از بزرگ‌ترین کابالیست‌های آن نسل، خاخام شلومو الیاشیو، نیز آموخت.[۴] در سال ۱۸۹۶ خاخام شهر بائوسکا شد.[۱][۹]
میان سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴، سه جستار منتشر کرد که پیش‌درآمد فلسفه‌ای بود که بعدها در سرزمین اسرائیل بسط داد.[۱۰] کوک شخصاً از خوردن گوشت جز در روزهای شبات و اعیاد خودداری می‌کرد و مجموعه‌ای از گزیده‌های نوشته‌های او دربارهٔ گیاه‌خواری با عنوان «چشم‌اندازی از گیاه‌خواری و صلح» توسط شاگردش داوید کوهن (معروف به «راو هانازیر») گردآوری شد.[۱۱] در همین دوره آثار مهمی نیز دربارهٔ هلاخای تلمودی نگاشت، از جمله بخش اعظم شرح خود بر هگادوت تلمود (عین آیه) و رسالهٔ «مدبر شور» را به نگارش درآورد.[۴]
دوره یافا (۱۹۰۴–۱۹۱۴)
در سال ۱۹۰۴ کوک دعوتی برای خاخامی یافا در فلسطین عثمانی پذیرفت و در سال ۱۹۰۵ به آنجا رسید.[۱۲] یافا در آن زمان پایتخت غیررسمی نشست‌گاه‌های جدید یهودی در فلسطین بود و عنوان رسمی کوک «خاخام بزرگ یافا و روستاهای کشاورزی پیرامون» بود.[۴]
در این سال‌ها آثار متعددی نگاشت که بیشتر آن‌ها پس از مرگش منتشر شدند، از جمله شرحی بلند بر آگادوت رساله‌های برخوت و شبات با عنوان «عین آیه» و کتاب کوتاهی دربارهٔ اخلاق و معنویت به نام «موسار آویخا».[۱۰]
در سال ۱۹۱۱ کوک مکاتبه‌ای با یهودیان یمن برقرار کرد و بیست‌وشش پرسش را از طریق فرستادهٔ صهیونیست شموئل یاونئلی ارسال نمود.[۱۳]
کوک از مدرسهٔ تحکمونی که آموزش سنتی تورات را با آموزش مدرن ترکیب می‌کرد حمایت انتقادی کرد، هرچند خاخام‌های سنتی اورشلیم با این رویکرد مخالف بودند.[۴] در همان حال، از مدارس سنتی اورشلیم نیز پشتیبانی می‌کرد.[۴]
کوک همچنین پیشگام تلاش برای ترویج بالنگ‌های (اترُج) سرزمین اسرائیل بود و کشرِ آن‌ها را تأیید می‌کرد و خرید آن‌ها را نوعی حمایت از کشاورزی یهودی می‌دانست.[۴] او دربارهٔ سال شِمیتا (سال شبات کشاورزی) با خاخام‌های اورشلیم مناقشهٔ شدیدی داشت و از ادامهٔ کاربرد فروش صوری زمین دفاع می‌کرد تا کشاورزی از هم نپاشد.[۴]
در سال ۱۹۱۳ کوک هیئتی از خاخام‌ها، از جمله خاخام یوسف حاییم زوننفلد، را برای بازدید از موشاووت (نشست‌گاه‌های کشاورزی) تازه‌بنیاد در سامریه و جلیل رهبری کرد. هدف این سفر که «سفر خاخام‌ها» نام گرفت، تقویت پایبندی به شبات، آموزش تورات و پرداخت ده‌یک‌های کشاورزی بود.[۱۴]
لندن و جنگ جهانی اول
هنگام آغاز جنگ جهانی اول، کوک در آلمان به سر می‌برد و به عنوان تبعهٔ بیگانه بازداشت شد.[۱۵] او از طریق سوئیس به لندن گریخت اما جنگ مانع بازگشتش شد و تا پایان جنگ در بریتانیا ماند. کوک و خانواده‌اش در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۶ وارد لندن شدند.[۱۰] او خاخام کنیسهٔ بزرگ اسپیتالفیلدز (مَخزیکِ هَدَت) در خیابان بریک‌لین لندن شد.[۱۶]
منابع فرانسوی بیان می‌کنند که کوک پیش از جنگ قصد شرکت در کنگرهٔ بنیان‌گذار «آگودت اسرائیل» را داشت. او پس از تردید بسیار، در امید به نزدیک ساختن جناح‌های مختلف یهودی، دعوت را پذیرفت.[۴]
خاخام بزرگ اورشلیم و فلسطین
پس از بازگشت از اروپا در سال ۱۹۱۹، کوک به سمت خاخام بزرگ اشکنازی اورشلیم منصوب شد[۱] و اندکی پس از آن در سال ۱۹۲۱ نخستین خاخام بزرگ اشکنازی فلسطین گردید.[۱۷] در این مقام، ساختار خاخامی بزرگ اسرائیل (رَبانوت) و دادگاه‌های خاخامی ملی (بِت دین) را بنیان نهاد که با حکومت در زمینه‌هایی چون ازدواج، طلاق و گرویدن همکاری می‌کردند.[۱۸]
در مارس ۱۹۲۴، برای گردآوری کمک مالی برای نهادهای توراتی، کوک به همراه خاخام موشه مردخای اپشتاین از یشیوای سلبودکا و خاخام آبراهام دوو بئر کاهانا شاپیرو به آمریکا سفر کرد.[۱۰] در همان سال یشیوای مرکز هاراو را در اورشلیم بنیان نهاد.[۱۰]
کوک در ۱ سپتامبر ۱۹۳۵ در اورشلیم درگذشت و نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر در مراسم تشییع او شرکت کردند.[۱۹]
پیوندها و مواضع
رابطه با جریان‌های مختلف یهودی
کوک پیوندهای سیاسی و ارتباطی خود را با بخش‌های گوناگون جامعهٔ یهودی حفظ می‌کرد: رهبری سکولار صهیونیست، صهیونیست‌های دینی و یهودیان ارتدکس سنتی غیرصهیونیست.[۱۰] همدلی او با عناصر غیرمذهبی بدگمانی بسیاری از مخالفان را برانگیخت،[۲۰] به‌ویژه نهاد خاخامی سنتی که از دوران عثمانی فعال بود و رهبرش خاخام یوسف حاییم زوننفلد بود. با این حال، زوننفلد و کوک احترام عمیقی به یکدیگر داشتند.[۱۰]
کوک خود می‌گفت که توانایی کامل رد کردن را دارد اما چون شمار کسانی که رد می‌کنند بسیار است، ترجیح می‌دهد نقش کسی را ایفا کند که در آغوش می‌گیرد.[۱۰] با این حال، در مواردی که سکولارها هلاخا را نقض می‌کردند—مانند عدم رعایت شبات، قوانین کشروت یا بالا رفتن به کوه معبد—از انتقاد دریغ نمی‌کرد.[۱۰]
دانشگاه عبری
در سال ۱۹۲۸ کوک نامه‌ای به خاخام یوسف مساس (خاخام بزرگ در الجزایر) نوشت و نقل‌قول‌های نادرستی را که از سخنرانی‌اش در مراسم افتتاح دانشگاه عبری منتشر شده بود تصحیح کرد. به گفتهٔ کوک، او در آن سخنرانی صریحاً هشدار داده بود که اگر دانشگاه تورات و خداترسی را کنار بگذارد، ممکن است مایهٔ لغزش شود و تأکید کرده بود که آیهٔ «از صهیون تورات بیرون خواهد آمد» تنها با حمایت از یشیواهای مقدس تحقق می‌یابد.[۱۰]
نگرش به صهیونیسم
هرچند کوک از مهم‌ترین متفکران صهیونیسم دینی به‌شمار می‌رود، نگرش او به صهیونیسم زمانه‌اش پیچیده بود. او مشتاقانه از استیطان سرزمین حمایت می‌کرد و فلسفه‌اش «بنیانی الهیاتی برای پیوند مطالعهٔ تورات با صهیونیسم و اخلاقی مبتنی بر یهودیت سنتی در تعامل با صهیونیسم و مدرنیته» فراهم می‌آورد.[۲۱]: 234
با این حال، از جنبش میزراحی انتقاد می‌کرد زیرا به باور او این جنبش «شور و حرارت دینی را فرومی‌نشاند و آگاهانه جایگاه فرعی را در جنبش صهیونیستی می‌پذیرفت».[۲۱]: 150 در سال ۱۹۱۷ بیانیه‌ای با عنوان «دِگِل یروشالایم» صادر کرد که در آن میان «صهیون» (نمایندهٔ حاکمیت سیاسی) و «اورشلیم» (نمایندهٔ قداست) تمایز گذاشت و استدلال کرد که صهیونیسم باید نقشی همکارانه اما سرانجام فرمان‌بردار نسبت به قداست ایفا کند.[۲۱]: 150 او سپس جنبش مستقل «دگل یروشالایم» را بنیان نهاد، هرچند این طرح چندان موفق نبود.[۲۱]: 149–152
بر پایهٔ نظام الهیاتی‌اش، کوک پیشگامان جوان و حتی ضددینِ سوسیالیست (حالوتصیم) را بخشی از نقشهٔ بزرگ الهی می‌دانست که از رهگذر آن قوم اسرائیل از تبعید دوهزارسالهٔ خود رهایی می‌یابد.[۱۸]
مواضع هلاخایی
کوک احکامی صادر کرد که مخالفت شدیدش را با بالا رفتن یهودیان به کوه معبد بیان می‌داشت، زیرا قوانین یهودی ناپاکی را مانع می‌دانست. او بر این باور بود که یهودیان باید تا آمدن ماشیح صبر کنند؛ در عین حال بسیار مراقب بود که تأکید کند دیوار ندبه و کوه معبد مکان‌های مقدسی هستند که به مردم یهود تعلق دارند.[۱۰]
کوک همچنین با روحیهٔ سکولار سرود هاتیکوا مخالف بود و سرود جایگزینی با مضمون دینی‌تر به نام «هاایمونا» سرود.[۱۰]
آموزه‌ها
اصل محوری در فلسفهٔ کوک مفهوم «آهاوَت خینام» (عشق بی‌چشمداشت) میان یهودیان بود. نوشته‌های او تأکید دارند که این عشق بی‌قیدوشرط، کلید نوسازی معنوی و اجتماعی است؛ درونمایه‌ای که در کتاب «اوروت هاکودش» به تفصیل بسط داده شده‌است.[۲۲] به باور کوک، ویرانی معبد دوم که معمولاً به «سینَت خینام» (نفرت بی‌دلیل) نسبت داده می‌شود، تنها با پرورش عشق و اتحاد میان همهٔ یهودیان—حتی آنان که از آیین سنتی دور افتاده‌اند—چاره‌پذیر است.[۲۳][۲۴]
از ویژگی‌های آثار کوک آن بود که واحدهای متنی کوتاه و غالباً نامرتبط به سبک یادداشت‌های روزانه می‌نگاشت که سپس توسط ویراستاران موضوع‌بندی و سامان‌دهی می‌شدند. از همین رو تمایز میان آموزه‌های شخص کوک و مکتبش دشوار است.[۲۵]
یشیوای مرکز هاراو
کوک هم در یافا و هم پس از آن در اورشلیم یشیوای کوچکی بنیان نهاد که بلندپروازی‌های بزرگی داشت. او دو هدف اصلی برای آموزش تعیین کرد: نخست، بازیابی الهام و شور تورات با افزودن فلسفهٔ یهودی و کابالا به برنامهٔ درسی—اقدامی که در آن زمان انقلابی بود زیرا تا آن هنگام تلمود تنها مادهٔ آموزش عمومی در یشیواها بود. او درس‌هایی منظم دربارهٔ کتاب «کوزاری» اثر یهودا هَلِوی برگزار می‌کرد. دوم، پرورش نسل جدیدی از خاخام‌ها که بتوانند با جامعهٔ نوین یهودی مهاجر ارتباط برقرار کنند.[۴]
آثار
کوک آثار فراوانی نگاشت؛ برخی را خودش منتشر کرد اما بیشتر آن‌ها پس از مرگش به کوشش پسرش صوی یهودا کوک و شاگردش داوید کوهن گردآوری و منتشر شدند. مهم‌ترین آثار او عبارت‌اند از:[۱۰][۴]
- عین آیه — شرحی مفصل بر آگادوت تلمود
- موسار آویخا — رسالهٔ اخلاق و معنویت
- اوروت — دربارهٔ نور معنوی سرزمین اسرائیل و ملت
- اوروت هاکودش — مهم‌ترین اثر عرفانی و فلسفی
- اوروت هاتورا — دربارهٔ نور تورات
- اوروت تشووا — دربارهٔ توبه
- شبات هاآرتص — دربارهٔ احکام سال شمیتا
- اِگروت هارائیه — مجموعهٔ نامه‌ها
- لینووخِی هادور (به ناگمردگان نسل) — اثری که به تقابل با اعتراض‌های مدرنیته به تورات می‌پردازد و تا اوایل سدهٔ بیست‌ویکم به‌صورت کامل منتشر نشده بود[۴]
میراث
موشاوِ کفار هاروئه در اسرائیل که در سال ۱۹۳۳ بنیان نهاده شد، به نام کوک نام‌گذاری شده‌است؛ «هاروئه» سرنام عبری «هاراو آبراهام هاکوهن» است.[۱۰] پسرش صوی یهودا کوک که برجسته‌ترین شاگردش نیز بود، رهبری یشیوای مرکز هاراو را بر عهده گرفت و عمر خود را وقف انتشار آثار پدرش کرد. بسیاری از شاگردان اندیشه و فلسفهٔ کوک سرانجام جنبش «حَردَل» (صهیونیسم دینی ملی‌گرا) را شکل دادند که امروز به دست خاخام‌هایی اداره می‌شود که نزد پسر کوک در مرکز هاراو آموخته‌اند.[۱۰]
کوک و پسرش به‌طور مشترک پدران فکری جنبش استیطانی مسیحاباورانهٔ گوش ایمونیم به‌شمار می‌آیند.[۱۸]
در سال ۱۹۳۷، یهودا لیب مایمون بنیاد پژوهشی و انتشاراتی «مؤسد هاراو کوک» را در اورشلیم برپا کرد که به نام کوک نام‌گذاری شده و از مهم‌ترین ناشران آثار دینی یهودی است.[۲۶]
منابع
- 1 2 3 4 5 Friedman، Masha (۱۹۸۸). Stories From the Life of Rav Kook. Beit Shamai Publications. شابک ۰-۹۴۴۹۲۱-۰۰-۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Helmreich، William B. (۲۰۰۰). The World of the Yeshiva: An Intimate Portrait of Orthodox Jewry. KTAV Publishing House. ص. ۶–۸. شابک ۹۷۸-۰-۸۸۱۲۵-۶۴۱-۳.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Chazon Hageulah. ۱۹۴۱. ص. ۱۱.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaac Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- 1 2 «Rabbi Eliyahu David Rabinowitz-Teomim». hevratpinto.org. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The Hasidism of Rav Kook». The Lehrhaus. ۲۵ دسامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Rav Kook, From The Pages Of The Jewish Press In 1961». The Jewish Press. ۲۵ اوت ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Rabbi Tzvi Yehuda Kook: A Biographical Overview». yeshiva.co. ۴ ژوئیه ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «BAUSK or BAUSKE». Jewish Encyclopedia. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaac Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- ↑ «The Nazir of Jerusalem». Israel National News. ۲۹ مه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Rav Kook - Orot». orot.com. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Gaimani، Aharon (۲۰۱۸). Scholars of Yemen Answer Questions of Rabbi A.I. Kook. E'ele BeTamar. ص. ۸۸–۱۲۵.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «1913: Rabbi Kook Leads Rabbis' Tour of the Moshavot». Israel National News. ۳ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Abraham Isaac Kook». Britannica. ژانویه ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Rav Kook in London». OzTorah.com. ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Smirins، Grigorijs (۲۰۰۳). Outstanding Jewish personalities in Latvia. Nacionālais Apgāds. ص. ۱۵. شابک ۹۹۸۴-۲۶-۱۱۴-X.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaak Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- ↑ Report by His Majesty's Government to the Council of the League of Nations on the Administration of Palestine and Trans-Jordan for the year ۱۹۳۵. The Office of High Commissioner for Palestine. ۱۹۳۵.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «התיחסות גדולי ישראל לראי"ה קוק ולספרו אורות». yoel-ab.com. ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 Mirsky، Yehudah (۲۰۱۹). Rav Kook: Mystic in a Time of Revolution. Yale University Press. شابک ۹۷۸-۰-۳۰۰-۲۴۸۵۷-۹.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Orot HaKodesh 3:3:4:9». Sefaria. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Rabbi Kook on Love and Hate». Machon Meir. ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Kedoshim: Love Your Neighbor». Rav Kook Torah. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Grözinger، Karl Erich (۲۰۱۵). Jüdisches Denken: Theologie - Philosophie - Mystik, Band ۴. Campus. ص. ۳۲۱.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «מוסד הרב קוק». mosadharavkook.com. دریافت‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaac Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaac Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Abraham Isaak Kook». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «أبراهام کوک». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- زادگان ۱۸۶۵ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۹۳۵ (میلادی)
- فیلسوفان یهودیت
- کابالایستها
- اهالی دوگاپیلس
- درگذشتگان به علت سرطان در اسرائیل
- خاخام‌ها در قیومت بریتانیا بر فلسطین
- الهیدانان یهودی سده ۱۹ (میلادی)
- الهیدانان یهودی سده ۲۰ (میلادی)
- اخلاقگرایان یهودی