اتحادیه ارفورت

اتحادیه ارفورت Erfurter Union
۱۸۴۹–۱۸۵۰
مارس/آوریل ۱۸۵۰: ایالت‌هایی که نمایندگان مجلس آنها در پارلمان ارفورت انتخاب شده بودند (زرد)، ایالت‌هایی که بخشی از اتحاد چهار پادشاه بودند (قرمز تیره)
تاریخ
• بنیان‌گذاری	۱۸۴۹
• فروپاشی	۱۸۵۰

اتحادیه ارفورت (آلمانی: Erfurter Union) اتحادیه‌ای کوتاه‌مدت از ایالت‌های آلمان تحت یک فدراسیون بود که توسط پادشاهی پروس در ارفورت پیشنهاد شد و برای آن پارلمان اتحادیه ارفورت (Erfurter Unionsparlament) که رسماً از ۲۰ مارس تا ۲۹ آوریل ۱۸۵۰ ادامه داشت، در صومعه سابق آگوستینی در ارفورت افتتاح شد. این اتحادیه هرگز به اجرا در نیامد و در پونکتیشن اولموتز (۲۹ نوامبر ۱۸۵۰؛ که به آن تحقیر در اولموتز نیز می‌گویند) تحت فشار شدید امپراتوری اتریش به طور جدی تضعیف شد.

مفهوم اتحادیه

در انقلاب‌های ۱۸۴۸، کنفدراسیون آلمان تحت سلطه اتریش منحل شد و مجلس فرانکفورت در پی تدوین قانون اساسی جدید برای ایالت‌های متعدد آلمان برآمد. با این حال، این تلاش با فروپاشی مجلس، پس از آنکه شاه فردریک ویلیام چهارم از تاج و تخت آلمان امتناع ورزید، پایان یافت. دولت پروس، تحت تأثیر ژنرال جوزف ماریا فون رادوویتز، که به دنبال متحد کردن طبقات زمین‌دار در برابر تهدید سلطه یونکرها بود، از فرصت استفاده کرد و فدراسیون جدید آلمان را به رهبری پادشاه هوهن‌تسولرن آغاز کرد. در همان زمان، فریدریش ویلهلم چهارم به خواسته‌های مردم خود برای قانون اساسی تن داد و همچنین موافقت کرد که رهبر آلمان متحد شود.

یک سال قبل از کنوانسیون پارلمان اتحادیه ارفورت، در ۲۶ مه ۱۸۴۹، اتحاد سه پادشاه بین پروس، زاکسن و هانوفر منعقد شد که دو مورد اخیر صراحتاً شرط خروج را مشروط به عدم پیوستن سایر شاهزاده‌نشین‌ها به استثنای اتریش اعلام کردند. از این پیمان، سیاست ادغام پروس و از آنجا جاه‌طلبی اتحادیه ارفورت سرچشمه گرفت که در قانون اساسی خود، حق رأی عمومی و برابر مردان مجلس فرانکفورت را به نفع حق رأی سه طبقه پروس کنار گذاشت، که تقریباً به همه مردان حق رأی می‌داد اما آرا را به نفع ثروتمندان سنگین‌تر می‌کرد. با این حال، خود قانون اساسی تنها پس از بازنگری و تصویب توسط رایشتاگ منتخب و همچنین تأیید دولت‌های شرکت‌کننده، به اجرا درآمد. ۱۵۰ نماینده لیبرال سابق مجلس ملی آلمان در جلسه‌ای در گوتا در ۲۵ ژوئن ۱۸۴۹ به این پیش‌نویس رأی مثبت دادند و تا پایان اوت ۱۸۴۹، تقریباً همه (بیست و هشت) شاهزاده‌نشین، به درجات مختلف تحت فشار پروس، قانون اساسی رایش را به رسمیت شناخته و به اتحادیه پیوستند.

مشکلات

با وجود این، انتخابات پارلمان ارفورت که در ژانویه ۱۸۵۰ برگزار شد، حمایت مردمی بسیار کمی را به دست آورد یا حتی به رسمیت شناخته شد. دموکرات‌ها به طور جهانی انتخابات را تحریم کردند و با مشارکت انتخاباتی کمتر از ۵۰٪، ساکسونی و هانوفر از شرط خود برای خروج از اتحاد سه پادشاه استفاده کردند. در نهایت هیچ دولتی با قانون اساسی موافقت نکرد و اگرچه این سند به راحتی توسط حزب گوتا (که اتفاقاً در انتخابات با اختلاف کمی شکست خورد) پذیرفته شد، اما هرگز به اجرا در نیامد. پارلمان ارفورت هرگز تشکیل نشد.

در همین حال، اتریش، پس از غلبه بر مشکلات خود - سقوط مترنیخ، کناره‌گیری فردیناند یکم، و شورش‌های مشروطه‌خواهی در ایتالیا و مجارستان - مقاومت فعال جدیدی را در برابر طرح اتحاد پروس آغاز کرد. خروج ساکسون‌ها و هانوفر از اتحادشان با پروس را نیز می‌توان تا حدودی به تشویق اتریش نسبت داد. وین در اندیشه احیای کنفدراسیون آلمان با فراخوان مجلس آلمان بود و اشراف پروس و گروه‌های فئودالی-شرکتی و ضد ملی را پیرامون ژنرال پروسی لودویگ فریدریش لئوپولد فون گرلاخ گرد هم آورد تا با موفقیت فزاینده‌ای با سیاست اتحاد مخالفت کنند.

در خود پروس، کنگره‌ای از شاهزادگان که در ماه مه ۱۸۵۰ در برلین برگزار شد، صریحاً علیه مزایای معرفی قانون اساسی در آن برهه از زمان تصمیم گرفت. پس از تضعیف اراده پادشاه پروس (و وزرایش) برای اتحاد آلمان، نفوذ رادوویتز کاهش یافت. سیاست اتحادیه پروس با اصرار اتریشی‌ها برای احیای مجلس فدرال در فرانکفورت در سپتامبر همان سال، بیشتر تضعیف شد.

بحران پاییزی ۱۸۵۰

درگیری پروس و اتریش تا پاییز همان سال بدتر شد، زیرا اختلاف نظرها بر سر مسئله اعدام‌های فدرال در هولشتاین (اختلاف با دانمارک) و انتخابگرنشین هسن تقریباً به یک درگیری نظامی تبدیل شد. از سال ۱۸۴۸، اتریشی‌ها با امپراتوری روسیه متحد شده بودند. پس از آنکه دولت برلین در کنفرانس ورشو در ۲۸ اکتبر ۱۸۵۰ درخواست‌های اتریش را رد کرد، روابط تیره‌تر شد و پروس در ۵ نوامبر اعلام کرد که در پاسخ به پیشروی نیروهای کنفدراسیون آلمان به حوزه انتخابیه هسن، ارتش خود را بسیج کرده و برای جنگ آماده می‌شود. هنگامی که رهبران پروس که ارتباط نزدیکی با اشراف داشتند، از گرلاخ به همراه حزب محافظه‌کار پروس، که به طور غیررسمی به عنوان Kreuzzeitungspartei شناخته می‌شود (به نام روزنامه Kreuzzeitung که از اتریش در حمایت از بازگشت به کنفدراسیون حمایت می‌کرد)، حمایت کردند، از جنگ جلوگیری شد.

در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۰، پیمان اولموتز بین اتریش و پروس با مشارکت روسیه منعقد شد. این پیمان که از نظر بسیاری به عنوان تسلیم تحقیرآمیز پروس در برابر هفبورگ وین تلقی می‌شد، پروس را ملزم به تسلیم در برابر کنفدراسیون، تغییر رویه به سمت خلع سلاح، مشارکت در مداخله مجلس آلمان در هسن و هولشتاین و انصراف از هرگونه از سرگیری سیاست اتحادیه‌ای خود و در نتیجه ترک اتحادیه ارفورت کرد.