اتین موریس ژرار

اِتییِن موریس ژِرار
نخست‌وزیر فرانسه
دوره مسئولیت ۱۸ ژوئیه ۱۸۳۴ – ۱۰ نوامبر ۱۸۳۴
پادشاه	لوئی فیلیپ
پس از	نیکولاس ژان-دی-دیو سول
پیش از	هیوگ-برنارد ماره
اطلاعات شخصی
زاده	۴ آوریل ۱۷۷۳
درگذشته	۱۷ آوریل ۱۸۵۲ (۷۹ سال) پاریس
ملیت	فرانسه
جایزه‌ها	لژیون دونور (Grand Cross)
خدمات نظامی
وفاداری	الگو:Country data First French Republic امپراتوری اول فرانسه پادشاهی فرانسه
درجه	مارشال فرانسه
جنگ‌ها/عملیات‌	جنگ‌های انقلاب فرانسه جنگ‌های ناپلئونی انقلاب بلژیک

اِتییِن موریس ژِرار، اولین کنت ژِرار (فرانسوی: [etjɛn mɔʁis ʒeʁaʁ]؛ ۴ آوریل ۱۷۷۳ – ۱۷ آوریل ۱۸۵۲) یک ژنرال و دولتمرد فرانسوی بود. او تحت حکومت‌های متوالی فرانسه از جمله سلطنت رژیم کهن، دولت‌های انقلابی، دوران‌های احیای سلطنت، سلطنت ژوئیه، جمهوری نخست و دوم و امپراتوری نخست (و احتمالاً امپراتوری دوم) خدمت کرد و در سال ۱۸۳۴ برای مدت کوتاهی به مقام نخست‌وزیری رسید. ژرار به عنوان یک سرباز با استعدادی ذاتی شهرت پیدا کرد. ناپلئون او را یکی از بهترین فرماندهان خود می‌دانست.

زندگی

به عنوان پسر یک مأمور قضایی سلطنتی در دامویلر، واقع در لورن، ژِرار ازآموزش برخوردار شد و در کالج متز تحصیل کرد، اما در سال ۱۷۹۱ در سن هجده سالگی به یک گردان داوطلبان پیوست و در مبارزات سال‌های ۱۷۹۲–۱۷۹۳ تحت فرماندهی ژنرال‌شارل فرانسوا دوموریه و ژنرال ژان باپتیست ژوردان خدمت کرد. او اولین تجربهٔ واقعی جنگ را در تنگه‌های آرگون به دست آورد و سپس در نبرد جمپ شرکت کرد که در آنجا شجاعت برجسته‌اش باعث ترفیعش به درجه ستوان دوم شد و پس از اقداماتش در نبرد نیرویندن دوباره ترفیع گرفت. در تابستان ۱۷۹۴، ژِرار به دمی‌بریگاد پیوست و در نبرد فلوروس جنگید و سپس در تصرف شارلروا و آلدنهوون شرکت کرد؛ در آنجا از میان خطوط دشمن عبور کرد تا طنابی را از رودخانه بگذراند و به سربازان اجازه دهد از رود روئر عبور کنند. در سال ۱۷۹۵، او به عنوان آجودان ژان باپتیست برنادوت خدمت کرد و این دو دوستی نزدیکی با یکدیگر برقرار کردند. ژِرار برنادوت را در مأموریت دیپلماتیک به وین همراهی کرد و در دفع شورش علیه سفارت فرانسه شجاعت نشان داد. ژِرار همچنین برنادوت را به ایتالیا دنبال کرد و در آنجا برای اولین بار تحت فرماندهی ناپلئون خدمت کرد و به خاطر اقداماتش در والوازون به درجهٔ سروانی ترفیع یافت. در سال ۱۷۹۹ در سوئیس تحت فرماندهی آندره ماسنا جنگید و به درجهٔ شف‌دِسکادران (فرمانده اسکادران) ترفیع یافت و در سال ۱۸۰۰ به درجهٔ سرهنگی رسید. هنگامی که ارتش بزرگ (گراند آرمه) در سال ۱۸۰۵ حرکت کرد، ژِرار به عنوان اولین آجودان برنادوت خدمت کرد و در نبرد آسترلیتز بسیار درخشید؛ جایی که در رأس اسکادران‌های فرانسوی به گارد امپراتوری روسیه حمله کرد و از ناحیهٔ ران به جهت اصابت تیر مجروح شد. در طول جنگ علیه پروس در سال ۱۸۰۶، ژِرار در نبرد ینا حضور داشت و در آنجا هنگ هوسارها را در حمله‌ای رهبری کرد که سواره‌نظام پروس مقابل را درهم شکست و بسیاری از سربازان را به اسارت گرفت. سپس در تعقیب تا ارفورت شرکت کرد، پیش از آنکه به برنادوت بازگردد و در شلایز، هاله و لوبک بجنگد. به خاطر عملکردش در این کمپین، ژِرار در نوامبر ۱۸۰۶ به درجهٔ ژنرال بریگادیر (سرتیپ) رسید. ژِرار سپس فرماندهی یک تیپ در سپاه هفتم را بر عهده گرفت که در مورونگن و ایلاو در اوایل ۱۸۰۷ درگیر بود. یک ماه پس از ایلاو، او به فرماندهی تیپ دوم در سپاه اول منتقل شد که در کمپین ژوئن آن سال شرکت کرد و در گوتشتات-دپن وارد عمل شد. هنگامی که جنگ ائتلاف پنجم آغاز شد، ژِرار به عنوان رئیس ستاد در سپاه نهم برنادوت منصوب شد و فرماندهی سواره‌نظام ساکسونی را در نبرد واگرام بر عهده گرفت. او به خاطر رفتار شجاعانه‌اش در نبرد چنان مورد ستایش قرار گرفت که به عنوان بارون امپراتوری اول فرانسه منصوب شد. در کمپین اسپانیا در سال‌های ۱۸۱۰ و ۱۸۱۱، ژِرار در نبرد فوئنتس د اونورو تمایز ویژه‌ای کسب کرد؛ و در لشکرکشی به روسیه در نبرد اسمولنسک و نبرد والوتینو جنگید و در نبرد بورودینو چنان شجاعت و توانایی از خود نشان داد که به درجهٔ ژنرال دیویژن (سرلشکر) ارتقا یافت. او در عقب‌نشینی فاجعه‌بار از مسکو نیز تمایز بیشتری کسب کرد و در مالویاروسلاوتس، کراسنوی و با گارد عقب در برزینا و کوونو جنگید.

کمپین سال ۱۸۱۳

در کمپین سال ۱۸۱۳، ژِرار در فرماندهی یک لشکر، در نبرد لوتزن شرکت کرد و در نبرد باوتزن در جلوی رود اشپره قرار گرفت تا با سپاه جناح راست ارتباط برقرار کند. پس از نبردی شدید، این سپاه مجبور به عقب‌نشینی شد. مک‌دونالد با قضاوت اینکه این تحول، ونگارد او را که تحت فرمان ژِرار بود به خطر می‌اندازد، دستور عقب‌نشینی برای او فرستاد. ژِرار به حامل دستور پاسخ داد: «برعکس، به جای عقب‌نشینی باید پیش برویم و من موفقیت روز را تضمین می‌کنم». سپس دستور حمله داد و مواضع بازپس گرفته شد. ژِرار به خدمت در کنار مک‌دونالد در عملیات مستقل او ادامه داد. در گلدبرگ همان کاری را که در باوتزن کرده بود تکرار کرد؛ دستور عقب‌نشینی را نادیده گرفت و حمله‌ای را آغاز کرد که دشمن را به هزیمت واداشت. سپس در نبرد لایپزیگ جنگید (که در آن فرماندهی سپاه یازدهم را بر عهده داشت) و در آنجا به شدت مجروح شد. پس از نبرد باوتزن، ناپلئون او را به عنوان کنت امپراتوری منصوب کرد. در کمپین شمال شرقی فرانسه (۱۸۱۴)، ژِرار ثابت کرد که یکی از تواناترین و پرانرژی‌ترین زیردستان ناپلئون است. او فالسبورگ را برای دفاع آماده کرد، سپس فرماندهی یک لشکر در سپاه دوم را بر عهده گرفت که در برین و سپس لا روتی‌یر جنگید. در آنجا ژِرار مهارت دفاعی فوق‌العاده‌ای از خود نشان داد و با دفع مجموعه‌ای از حملات نیروهای ائتلاف که از نظر تعداد برتر بودند، از جناح راست فرانسه دفاع کرد. او در مورمان، نانژی، والژوان و مونترو نیز تمایز بیشتری کسب کرد؛ در مونترو فرماندهی سپاه دوم را از مارشال ویکتور تحویل گرفت. در مرحلهٔ پایانی کمپین، ژِرار همچنان درخشید و در پل گیوتیر پیروز شد، خود را در قلب نبرد در درگیری اطراف وندور قرار داد و با سپاه خود در سن-دیزیه جنگید.

نبرد بلژیک

با این حال، در سال ۱۸۳۱ فرماندهی ارتش شمالی را بر عهده گرفت و موفق شد ارتش هلند را وادار به عقب‌نشینی از بلژیک کند . در سال ۱۸۳۲ فرماندهی ارتش محاصره‌کننده را در محاصرهٔ معروف دژ آنتورپ بر عهده داشت. ژِرار به پاس این پیروزی، شمشیر تشریفاتی ویژه‌ای از سوی بلژیکی‌های قدردان دریافت کرد. او بار دیگر در ژوئیهٔ ۱۸۳۴ به عنوان وزیر جنگ انتخاب شد[۱] و به عنوان نخست‌وزیر سلطنت ژوئیه خدمت کرد،,<ref name="napoleon.org">«GERARD, MAURICE-ETIENNE (1773–1852), GÉNÉRAL, MARÉCHAL» اما در اکتبر همان سال استعفا داد. در سال ۱۸۳۶ به عنوان صدراعظم بزرگ لژیون دونور (به جانشینی مارشال مورتیه) منصوب شد و در سال ۱۸۳۸ فرماندهٔ گاردهای ملی دپارتمان سن گردید؛ سمتی که تا سال ۱۸۴۲ آن را بر عهده داشت. او در سال ۱۸۵۲ (پیش از آنکه امپراتوری دوم به طور رسمی تأسیس شود) به سناتوری امپراتوری دوم رسید و در همان سال در سن ۷۹ سالگی درگذشت

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Étienne Maurice Gérard». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۶.