احتراق‌پذیری و اشتعال‌پذیری

یک ماده قابل احتراق ماده ای است که می‌تواند در شرایط خاصی در هوا بسوزد (یعنی شعله را حفظ کند). یک ماده در صورتی قابل اشتعال محسوب می‌شود که در دمای محیط به آسانی مشتعل گردد. به عبارت دیگر، یک ماده سوختنی با اعمال مقداری انرژی (مانند جرقه یا حرارت) آتش می‌گیرد، در حالی که یک ماده قابل اشتعال بلافاصله در تماس با شعله مشتعل می‌شود.

درجه اشتعال پذیری در هوا تا حد زیادی به فرار بودن مواد بستگی دارد – این به فشار بخار خاص ترکیب آن مربوط می‌شود که به دما بستگی دارد. مقدار بخار تولید شده می‌تواند با افزایش سطح تماس ماده و تشکیل مه یا گرد افزایش یابد. چوب را به عنوان مثال در نظر بگیرید. غبار چوب با دانه‌بندی ریز می‌تواند دچار شعله‌های انفجاری شود و موج انفجاری ایجاد کند. یک تکه کاغذ (ساخته شده از چوب) به راحتی آتش می‌گیرد. یک میز بلوطی سنگین بسیار سخت‌تر مشتعل می‌شود، حتی با اینکه الیاف چوب در هر سه ماده یکسان است.

درک عمومی (و حتی اجماع علمی تا میانه‌های قرن هجدهم) بر این بود که ماده هنگام سوختن «ناپدید» می‌شود، زیرا تنها خاکستر باقی می‌ماند. با این حال، پژوهش‌های علمی بعدی نشان دادند که قانون بقای جرم در واکنش‌های شیمیایی صادق است. آنتوان لاووازیه، یکی از پیشگامان این بینش‌های اولیه، اظهار داشت: «هیچ چیز گم نمی‌شود، هیچ چیزی خلق نمی‌شود، همه چیز دگرگون می‌شود.» سوزاندن یک ماده جامد ممکن است باعث کاهش وزن شود اگر جرم گازهای احتراق (مانند دی‌اکسید کربن و بخار آب) در نظر گرفته نشود. جرم اولیه مادهٔ قابل اشتعال و جرم اکسیژن مصرف شده (که معمولاً از هوای اطراف تأمین می‌شود) با جرم محصولات احتراق (خاکستر، آب، دیاکسید کربن و سایر گازها) برابر است. لاووازیه از این واقعیت تجربی که برخی فلزات پس از سوختن جرمشان افزایش می‌یافت، برای اثبات نظریه‌هایش استفاده کرد (زیرا در این واکنشهای شیمیایی، اتمهای اکسیژن در ترکیبات جامد به دام می‌افتند، نه در قالب گازهایی مانند آب).

تعاریف

از نظر تاریخی، قابل اشتعال، قابل اشتعال و احتراق به معنای قابلیت سوزاندن است.[۱] کلمه «اشتعال‌پذیر» از زبان فرانسوی از واژه لاتین inflammāre = «آتش زدن» آمده است، جایی که حرف اضافه لاتین «in-"[۲] به معنای «در» در «تلقین کردن» به جای «نه» در «نامرئی» و «ناشرایط» است.

اصطلاح «قابل اشتعال» به مواد سوختنی اطلاق می‌شود که به آسانی مشتعل شده و بنابراین خطرناک‌تر بوده و مقررات سخت‌گیرانه‌تری بر آنها اعمال می‌شود. مواد سوختنی که سخت‌تر مشتعل شده و با شدت کمتری می‌سوزند، در دسته «سوختنی» قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، مایعات قابل اشتعال، طبق تعریف، دارای نقطه اشتعال زیر ۱۰۰ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سلسیوس) هستند - جایی که مایعات قابل احتراق دارای نقطه اشتعال بالای ۱۰۰ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سلسیوس) هستند. جامدات قابل اشتعال جامداتی هستند که به آسانی قابل احتراق هستند یا ممکن است از طریق اصطکاک باعث آتش‌سوزی شوند یا به آن کمک کنند. جامدات قابل احتراق مواد پودری، دانه ای یا خمیری هستند که به راحتی در اثر تماس کوتاه با منبع احتراق مانند کبریت در حال سوختن مشتعل شده و شعله به سرعت پخش می‌شود.[۳] تعاریف فنی بین کشورها متفاوت است، بنابراین سازمان ملل متحد سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی را ایجاد کرد که دمای نقطه اشتعال مایعات قابل اشتعال را بین ۰ تا ۱۴۰ درجه فارنهایت (۶۰ درجه سلسیوس) تعریف می‌کند. و مایعات قابل احتراق بین ۱۴۰ درجه فارنهایت (۶۰ درجه سلسیوس) و ۲۰۰ درجه فارنهایت (۹۳ درجه سلسیوس).[۳]

اشتعال پذیری

اشتعال‌پذیری به سهولت اشتعال یک ماده سوختنی اشاره دارد که می‌تواند منجر به آتش‌سوزی یا احتراق یا حتی انفجار شود. درجه سختی مورد نیاز برای احتراق یک ماده از طریق آزمایش آتش نشانی داده می‌شود. در سطح بین‌المللی، انواع پروتکل‌های آزمایشی برای تعیین کمیت اشتعال پذیری وجود دارد. رتبه‌بندی‌های به‌دست‌آمده در قوانین ساختمان، الزامات بیمه، کدهای آتش‌سوزی و سایر مقررات حاکم بر استفاده از مصالح ساختمانی و همچنین ذخیره‌سازی و جابجایی مواد بسیار قابل اشتعال در داخل و خارج سازه‌ها و در حمل‌ونقل سطحی و هوایی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، تغییر محل سکونت با تغییر اشتعال پذیری محتویات، مالک ساختمان را ملزم می‌کند که برای مجوز ساختمان درخواست کند تا مطمئن شود که اساس طراحی حفاظت آتش‌سوزی کلی تأسیسات می‌تواند این تغییر را در نظر بگیرد.

طبقه‌بندی قابلیت اشتعال

سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی از یک سیستم چهار دسته برای طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال با استفاده از نقطه اشتعال و دمای نقطه جوش استفاده می‌کند.[۴][۵] این سیستم در سطح بین‌المللی برای ارزیابی و مرتب‌سازی مواد در کاربردهای صنعتی، محیط‌های کاری و محصولات توزیع شده بین مصرف‌کنندگان استفاده می‌شود.

GHS طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال
دسته‌بندی دسته ۱ دسته ۲ دسته ۳ دسته ۴
نقطه اشتعال < ۲۳٫۰ درجه سلسیوس (۷۳٫۴ درجه فارنهایت) < ۲۳٫۰ درجه سلسیوس (۷۳٫۴ درجه فارنهایت) ≥ ۲۳٫۰ درجه سلسیوس (۷۳٫۴ درجه فارنهایت) - ≤ ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت) > ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت) - ≤ ۹۳٫۰ درجه سلسیوس (۱۹۹٫۴ درجه فارنهایت)
نقطه جوش ≤ ۳۵ درجه سلسیوس (۹۵ درجه فارنهایت) > ۳۵ درجه سلسیوس (۹۵ درجه فارنهایت) - -
مایعات نمونه بنزین (بنزین)، دی اتیل اتر اتانول، ایزوپروپیل الکل نفت سفید، ۱-بوتانول سوخت دیزل، اسید فرمیک
کلمه سیگنال GHS و بیانیه خطر خطر - مایع و بخار بسیار قابل اشتعال خطر - مایع و بخار بسیار قابل اشتعال هشدار - مایع و بخار قابل اشتعال هشدار - مایع قابل احتراق

قبل از سال ۲۰۱۲، طبقه‌بندی OSHA از مایعات قابل اشتعال و احتراق در مقررات ۱۹۱۰٫۱۰۶، تقریباً با کد مایعات قابل اشتعال و احتراق ملی NFPA (NFPA), NFPA 30 یکسان بود. [الف][۶] در حالی که دیگر برای مقررات شغلی استفاده نمی‌شود، تعاریف NFPA 30 هنوز معمولاً در کدهای آتش‌نشانی و کدها و استانداردهای NFPA استفاده می‌شود.

NFPA 30 - کد مایعات قابل اشتعال و احتراق
کلاس IA IB IC II III-A III-B
قابل اشتعال
قابل احتراق
نقطه فلاش < ۲۲٫۸ درجه سلسیوس (۷۳٫۰ درجه فارنهایت) < ۲۲٫۸ درجه سلسیوس (۷۳٫۰ درجه فارنهایت) ≥ ۲۲٫۸ درجه سلسیوس (۷۳٫۰ درجه فارنهایت) - < ۳۷٫۸ درجه سلسیوس (۱۰۰٫۰ درجه فارنهایت) ≥ ۳۷٫۸ درجه سلسیوس (۱۰۰٫۰ درجه فارنهایت) - ≤ ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت) ≥ ۶۰ درجه سلسیوس (۱۴۰ درجه فارنهایت) - < ۲۰۰ درجه فارنهایت (۹۳ درجه سلسیوس) ≥ ۲۰۰ درجه فارنهایت (۹۳ درجه سلسیوس)
نقطه جوش < ۳۷٫۸ درجه سلسیوس (۱۰۰٫۰ درجه فارنهایت) ≥ ۳۷٫۸ درجه سلسیوس (۱۰۰٫۰ درجه فارنهایت) - - - -
مایعات مثال بنزین (بنزین)، دی اتیل اتر اتانول، ایزوپروپیل الکل بوتیل الکل، سقز سوخت دیزل، ارواح معدنی روغن سوخت، اسید فرمیک روغن زیتون، رنگ‌های روغنی

سیستم‌های دیگری برای طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال برای کاربردهای تخصصی‌تر وجود دارد، مانند NFPA 704، که از پنج دسته استفاده می‌کند، که برای نیروهای امدادی در نظر گرفته شده است تا خطرات ناشی از یک ماده را در مواقع اضطراری، مانند نشت، درک کنند.[۷] علاوه بر GHS، طبقه‌بندی‌های قابل اشتعال در سیستم‌های مختلفی که برای ارتباط خطرات فیزیکی و سلامتی در محیط‌های کار طراحی شده‌اند، گنجانده شده‌اند. مانند سیستم شناسایی مواد خطرناک انجمن پوشش‌های آمریکا (HMIS) و راهنمای شناسایی مواد خطرناک آزمایشگاهی (HMIG).[۸]

نمونه‌هایی از مواد قابل اشتعال

مواد قابل اشتعال شامل موارد زیر است (اما محدود به این موارد نیست):

نمونه‌هایی از مواد غیرقابل اشتعال

اشتعال پذیری اثاثیه منزل

اشتعال پذیری اثاثیه منزل نگران کننده است زیرا تصادف سیگار و شمع می‌تواند باعث آتش‌سوزی خانگی شود. در سال ۱۹۷۵، کالیفرنیا اجرای بولتن فنی 117 (TB ۱۱۷) را آغاز کرد، که طبق آن موادی مانند فوم پلی یورتان که برای پر کردن مبلمان استفاده می‌شود، می‌توانست حداقل ۱۲ ثانیه در برابر شعله باز کوچک، معادل یک شمع مقاومت کند.[۹] در فوم پلی اورتان، سازندگان مبلمان معمولاً TB 117 را با مواد افزودنی بازدارنده شعله آلی هالوژنه ملاقات می‌کنند. هیچ ایالت دیگر ایالات متحده استانداردهای مشابهی نداشت، اما از آنجایی که کالیفرنیا بازار بزرگی دارد، تولیدکنندگان در محصولاتی که در سرتاسر ایالات متحده توزیع می‌کنند، TB 117 را رعایت می‌کنند. تکثیر بازدارنده‌های شعله و به‌ویژه بازدارنده‌های آلی هالوژنه در مبلمان در سراسر ایالات متحده به شدت با TB 117 مرتبط است. هنگامی که آشکار شد که نسبت ریسک به فایده این رویکرد نامطلوب است و صنعت از اسناد جعلی استفاده کرده است (به عنوان مثال دیوید هایمباخ را ببینید) برای استفاده از بازدارنده‌های شعله، کالیفرنیا TB 117 را اصلاح کرد تا ملزم شود که پارچه‌ای که مبلمان روکش شده را می‌پوشاند، با آزمایش دودتر جایگزین آزمایش شعله باز شود.[۱۰] فرماندار جری براون TB117-2013 اصلاح شده را امضا کرد که در سال ۲۰۱۴ اجرایی شد.[۱۱]

قابلیت اشتعال پارچه

منسوجات سبک با سطوح متخلخل، قابل اشتعال‌ترین پارچه‌ها هستند.[۱۲] پشم کمتر از پنبه، کتان، ابریشم یا ویسکوز (ریون) قابل اشتعال است.[۱۲][۱۳] پلی استر و نایلون در برابر اشتعال مقاومت می‌کنند و به جای آتش گرفتن ذوب می‌شوند.[۱۲][۱۳] اکریلیک قابل اشتعال‌ترین فیبر مصنوعی است.[۱۲]

آزمودن

برای تعیین درجه اشتعال می‌توان آزمایش آتش‌سوزی انجام داد. استانداردهای تست برای این تعیین استفاده می‌شود اما به موارد زیر محدود نمی‌شود:

قابلیت احتراق

احتراق‌پذیری معیاری است که نشان می‌دهد چگونه یک ماده از طریق آتش یا احتراق به راحتی شعله می‌گیرد. هنگامی که یک ماده برای ساخت و ساز استفاده می‌شود یا در حال ذخیره‌سازی است، این یک ویژگی مهم به‌شمار می‌رود. همچنین در فرآیندهایی که مواد قابل احتراق را به عنوان یک محصول جانبی تولید می‌کنند، مهم است. معمولاً برای موادی که به راحتی قابل احتراق هستند، اقدامات احتیاطی خاصی لازم است. این اقدامات ممکن است شامل نصب اسپرینکلرهای آتش‌نشانی یا راه دور ذخیره‌سازی از منابع احتمالی اشتعال باشد.

مواد با قابلیت اشتعال پایین ممکن است برای ساخت‌وساز در مکان‌هایی که خطر آتش‌سوزی باید کاهش یابد (مانند آپارتمان‌ها، خانه‌ها یا ادارات) انتخاب شوند. در صورت استفاده از منابع قابل اشتعال، احتمال حوادث آتش‌سوزی و تلفات جانی افزایش می‌یابد. مواد مقاوم در برابر آتش برای مصالح ساختمانی و مبلمان ترجیح داده می‌شوند.

مواد غیرقابل احتراق

ماده غیرقابل احتراق[۱۴] ه ماده‌ای اطلاق می‌شود که در شکل مورد استفاده و تحت شرایط پیش‌بینی شده، در مواجهه با آتش یا حرارت مشتعل نشود، نسوزد، احتراق را پشتیبانی نکند یا بخارات قابل اشتعال آزاد نکند. هر ماده جامدی که مطابق با هر یک از دو مجموعه معیارهای پذیرش ذکر شده در بخش ۸ استاندارد ASTM E 136 باشد و هنگام آزمایش طبق روش مشخص شده در این استاندارد، شرایط را دارا باشد، غیرقابل اشتعال محسوب می‌شود.[۱۵]

گرد و غبار قابل احتراق

تعدادی از فرآیندهای صنعتی گرد و غبار قابل احتراق را به عنوان محصول جانبی تولید می‌کنند. رایج‌ترین آنها گرد و غبار چوب است. گرد و غبار قابل احتراق به این صورت تعریف شده است: ماده جامدی متشکل از ذرات یا قطعات متمایز، بدون توجه به اندازه، شکل یا ترکیب شیمیایی، که در صورت معلق شدن در هوا یا سایر محیط‌های اکسید کننده در محدوده ای از غلظت‌ها، خطر آتش‌سوزی یا آتش‌سوزی ایجاد می‌کند.[۱۶] علاوه بر چوب، غبارهای قابل احتراق شامل فلزات، به ویژه منیزیم، تیتانیوم و آلومینیوم، و همچنین سایر غبارهای مبتنی بر کربن است.[۱۶] حداقل ۱۴۰ ماده شناخته شده وجود دارد که گرد و غبار قابل احتراق تولید می‌کند.[۱۷] : 38 [۱۸] در حالی که ذرات موجود در یک گرد و غبار قابل احتراق ممکن است به هر اندازه ای باشند، معمولاً قطر آنها کمتر از ۴۲۰ است. میکرومتر[۱۶] [ب] تا تاریخ ۲۰۱۲، اداره ایمنی و بهداشت شغلی ایالات متحده هنوز مجموعه ای جامع از قوانین را در مورد گرد و غبار قابل احتراق اتخاذ نکرده است.[۱۹]

زمانی که ذرات ریز گرد و غبار قابل احتراق در هوا معلق هستند (یا هر محیط اکسید کننده ای)، پتانسیل انفجار دارند. گرد و غبار انباشته شده، حتی زمانی که در هوا معلق نباشد، همچنان یک خطر آتش‌سوزی است. انجمن ملی حفاظت از آتش (ایالات متحده) به‌طور خاص به پیشگیری از آتش‌سوزی و انفجار گرد و غبار در تأسیسات محصولات کشاورزی و غذایی در بخش کد NFPA 61،[۲۰] و سایر صنایع در بخش کد NFPA 651-664 می‌پردازد. [پ] کلکتورهایی که برای کاهش گرد و غبار در هوا طراحی شده‌اند بیش از ۴۰ درصد از کل انفجارهای گرد و غبار را تشکیل می‌دهند.[۲۱] سایر فرآیندهای مهم عبارتند از: آسیاب کردن و پودر کردن، حمل و نقل پودرها، سوهان کردن سیلوها و ظروف (که پودر تولید می‌کند) و اختلاط و اختلاط پودرها.[۲۲]

بررسی ۲۰۰ انفجار گرد و غبار و آتش‌سوزی، بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۵، تقریباً ۱۰۰ کشته و ۶۰۰ مجروح را نشان داد.[۲۳] : ۱۰۵–۱۰۶ در ژانویه ۲۰۰۳، انفجار پودر پلی اتیلن و آتش‌سوزی در کارخانه خدمات دارویی غرب در کینستون، کارولینای شمالی منجر به کشته شدن ۶ کارگر و زخمی شدن ۳۸ نفر دیگر شد.[۲۳] : ۱۰۴ در فوریه 2008 ، انفجاری از گرد و غبار قند کارخانه شرکت شکر امپریال در پورت ونتورث، جورجیا را لرزاند،[۲۴] که منجر به مرگ ۱۳ نفر شد.[۲۵]

ویژگی‌های مهم

نقطه اشتعال

نقطه اشتعال یک ماده معیاری است که نشان می‌دهد چقدر آسان است که بخار مواد را در حین تبخیر شدن در جو مشتعل کنید. این به عنوان کمترین دمای ماده مورد نیاز برای روغن‌های کوره در مواد تعریف می‌شود تا شروع به خروج بخارات قابل اشتعال به مقدار کافی برای پشتیبانی از جرقه آتش در هنگام مشتعل شدن توسط یک منبع خارجی کنند.[۲۶] نقطه اشتعال کمتر نشان دهنده اشتعال پذیری بالاتر است. مواد با نقطه اشتعال زیر ۱۰۰ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سلسیوس) در ایالات متحده توسط OSHA به عنوان خطرات بالقوه محل کار تنظیم می‌شوند.

نقطه شعله

نقطه شعله یک ماده، مقدار دمایی است که در آن پس از اشتعال توسط یک منبع خارجی، شعله پایدار می‌تواند بر روی ماده تداوم یابد.[۲۷] هنگامی که ماده به نقطه اشتعال خود می‌رسد، به اندازه کافی بخارات سوختی یا روغن تولید می‌کند تا احتراق پیوسته را حفظ نماید.

قابلیت اشتعال یا محدوده انفجار

حد پایین اشتعال پذیری یا حد پایین‌تر انفجار (LFL/LEL) نشان دهنده کمترین غلظت بخار هوا به سوخت مورد نیاز برای احتراق هنگام احتراق توسط یک منبع خارجی، برای هر ماده شیمیایی خاص است.[۲۸] هر غلظت کمتر از این نمی‌تواند شعله ایجاد کند یا منجر به احتراق شود. حد بالایی اشتعال پذیری یا حد بالایی انفجار (UFL/UEL) نشان دهنده بالاترین غلظت بخار هوا برای سوخت است که در آن احتراق می‌تواند در هنگام مشتعل شدن توسط یک منبع خارجی انجام شود.[۲۸] هر مخلوط سوخت و هوا بالاتر از این بیش از حد متمرکز خواهد بود که منجر به احتراق نمی‌شود. مقادیر موجود بین این دو حد محدوده قابل اشتعال یا انفجار را نشان می‌دهد. در این آستانه، یک منبع اشتعال خارجی بدهید، احتراق سوخت خاص احتمالاً اتفاق می‌افتد.

فشار بخار

فشار بخار یک مایع که با دمای آن تغییر می‌کند، معیاری از میزان تمایل بخار مایع به تمرکز در هوای اطراف هنگام تبخیر است.[۲۹] فشار بخار عامل اصلی تعیین‌کننده نقطه اشتعال و نقطه شعله است، به‌طوری که فشارهای بخار بالاتر منجر به نقاط اشتعال پایین‌تر و درجه‌های اشتعال‌پذیری بالاتر می‌شوند.

کدهای ایمنی در برابر آتش

شورای بین‌المللی کد (ICC) الزامات کد آتش‌نشانی را برای ارائه حفاظت کافی از ساختمان و ساکنان ایجاد کرد.[۳۰] این کدها درجه احتراق برای مواد، الزامات ورودی و خروجی، و همچنین الزامات حفاظت فعال در برابر آتش و موارد متعدد دیگر را مشخص می‌کنند. در ایالات متحده، آژانس‌های دیگر نیز کدهای ساختمانی را ایجاد کرده‌اند که رتبه‌بندی‌های احتراق مانند نهادهای حاکمیتی ایالتی و/یا شهرستانی را مشخص می‌کنند. رعایت الزامات این کدهای آتش‌نشانی برای ساختمان‌های با اشغال بالاتر بسیار مهم است.

برای ساختمان‌های موجود، قوانین آتش‌نشانی بر حفظ اشغال‌ها همان‌طور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، تمرکز دارد. به عبارت دیگر، اگر بخشی از ساختمان به عنوان آپارتمان طراحی می‌شد، نمی‌توان ناگهان آن را با مایعات قابل اشتعال بارگیری کرد و آن را به محل ذخیره گاز تبدیل کرد، زیرا بار آتش‌سوزی و توسعه دود در آن یک آپارتمان به قدری زیاد خواهد بود که بر حفاظت فعال در برابر آتش و همچنین وسایل حفاظت غیرفعال در برابر آتش برای ساختمان اضافه می‌شود. جابجایی و استفاده از مواد قابل اشتعال در داخل ساختمان مشروط به قوانین آتش‌نشانی محلی است که معمولاً توسط افسر محلی پیشگیری از حریق اجرا می‌شود.

تعاریف کد

برای یک مرجع دارای صلاحیت، قابلیت احتراق با کد محلی تعریف می‌شود. در قوانین ملی ساختمان کانادا به شرح زیر تعریف شده است:

BS 476-4:1970 آزمایشی را برای احتراق تعریف می‌کند که در آن یک تکنسین سه نمونه از یک ماده را در یک کوره گرم می‌کند. مواد قابل احتراق موادی هستند که هر یک از سه نمونه برای آنها:

  • باعث می‌شود که خواندن دما از هر یک از دو ترموکوپل تا ۵۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر بالاتر از دمای اولیه کوره افزایش یابد.
  • به مدت ۱۰ ثانیه یا بیشتر در داخل کوره به‌طور مداوم شعله بزنید.

تست آتش‌سوزی

کشورهای مختلف برای تعیین غیرقابل احتراق مواد آزمایشاتی دارند. بیشتر شامل حرارت دادن مقدار مشخصی از نمونه آزمایش برای مدت زمان مشخصی است. معمولاً این ماده نباید از احتراق پشتیبانی کند و بیش از مقدار معینی از جرم خود را از دست ندهد. به عنوان یک قاعده کلی، بتن، فولاد و سرامیک - به عبارت دیگر مواد معدنی - این آزمایش‌ها را با موفقیت پشت سر می‌گذارند، بنابراین قوانین ساختمانی آنها را به عنوان مناسب فهرست می‌کنند و حتی گاهی اوقات استفاده از آنها را در کاربردهای خاص الزامی می‌کنند. به عنوان مثال، در کانادا، دیوارهای آتش باید از بتن ساخته شوند.

طبقه‌بندی مصالح ساختمانی

مواد را می‌توان از نظر درجه اشتعال پذیری و احتراق مطابق با DIN 4102 آلمان آزمایش کرد. DIN 4102 و همچنین پسر عموی انگلیسی آن BS 476 برای آزمایش سیستم‌های حفاظت آتش غیرفعال و همچنین برخی از مواد تشکیل دهنده آن گنجانده شده است.

در زیر به ترتیب درجه احتراق و اشتعال پذیری دسته‌بندی می‌شود:

رتبه‌بندی درجه اشتعال پذیری نمونه‌ها
A1 ۱۰۰٪ غیرقابل احتراق (nicht brennbar)
A2 ≈۹۸٪ غیرقابل احتراق (nicht brennbar)
B1 اشتعال دشوار (schwer entflammbar) intumescents و برخی از سیلیکون‌های سطح بالا
B2 قابلیت احتراق معمولی چوب
B3 به راحتی مشتعل می‌شود (leicht entflammbar) پلی استایرن

یک استاندارد صنعتی جدیدتر EN 13501-1 اروپایی است - طبقه‌بندی آتش محصولات ساختمانی و عناصر ساختمانی - که تقریباً جایگزین A2 با A2/B, B1 با C, B2 با D/E و B3 با F می‌شود.

مواد درجه‌بندی B3 یا F را نمی‌توان در ساختمان استفاده کرد مگر اینکه با مواد دیگری ترکیب شوند که اشتعال پذیری آن مواد را کاهش دهد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ inflammable, a. (n.) 1. combustible a. and n. 1. Oxford English Dictionary. 2nd ed. 2009. CD-rom.
  2. ↑ "flammable", The American Heritage Dictionary of the English Language, 5th ed. Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. 2014. accessed 3/11/2015
  3. 1 2 "A Guide toThe Globally Harmonized System of Classification and Labeling of Chemicals (GHS)". Occupational Safety & Health Administration. U.S. Department of Labor. 2006. Archived from the original on 2007-07-02. Retrieved 2015-03-12.
  4. ↑ United Nations Economic Commission for Europe (2019). "Globally Harmonized System of Classification and Labelling of Chemicals (GHS) - Eighth Edition" (PDF). unece.org. United Nations. p. 73. Retrieved 21 November 2024.
  5. ↑ 29 CFR 1910.106(a)(19)
  6. ↑ National Archives And Records Administration. Code of Federal Regulations: Occupational Safety And Health Standards, 29 C.F.R. §1910.106 - Flammable and combustible liquids (1994)
  7. ↑ "NFPA 704: Standard System for the Identification of the Hazards of Materials for Emergency Response" (به انگلیسی). 2022.
  8. ↑ Fitzgerald, Dena. "American Humane's Complete OSHA and Safety Guide for Animal Shelters" (PDF). American Humane Society. pp. 16–20. Archived from the original (PDF) on 4 July 2024. Retrieved 4 July 2024.
  9. ↑ (Report). {{cite report}}: Missing or empty |title= (help)
  10. ↑ "Proposed Regulations - Notice of Proposed New Flammability Standards for Upholstered Furniture/Articles Exempt from Flammability Standards". Department of Consumer Affairs, Bureau of Electronic and Appliance Repair, Home Furnishings and Thermal Insulation. Archived from the original on 2013-05-24. Retrieved 2014-11-04.
  11. ↑ "Calif. law change sparks debate over use of flame retardants in furniture". PBS Newshour. January 1, 2014. Archived from the original on Nov 2, 2014. Retrieved November 1, 2014.
  12. 1 2 3 4 "These clothes are the most flammable". Sikker hverdag. Retrieved 2023-06-20.
  13. 1 2 "Flammable Fabrics". City of Phoenix. Retrieved 2023-06-20.
  14. ↑ "NCDOI OSFM Evaluation Services: Subject of White Paper: Classification of Building Materials According to Combustibility" (PDF). NC DOI. 8 September 2011. Archived from the original (PDF) on Dec 6, 2018. Retrieved 6 December 2018.
  15. ↑ "Standard Test Method for Assessing Combustibility of Materials Using a Vertical Tube Furnace at 750°C". ASTM International (به انگلیسی). Oct 10, 2022. Retrieved 2023-04-10.
  16. 1 2 3 "Hazard Communication Guidance for Combustible Dusts". Occupational Safety and Health Administration. Retrieved 2023-04-10.
  17. ↑ Investigation Report No. 2006-H-1, Combustible Dust Hazard Study (PDF), Washington, D.C.: U.S. Chemical Safety and Hazard Investigation Board, 17 November 2006, OCLC 246682805, archived from the original (PDF) on 21 December 2016, retrieved 21 August 2017
  18. ↑ National Materials Advisory Board, Panel on Classification of Combustible Dusts of the Committee on Evaluation of Industrial Hazards (1980) Classification of combustible dusts in accordance with the national electrical code Publication NMAB 353-3, National Research Council (U.S.), Washington, D.C. , اُسی‌ال‌سی ۸۳۹۱۲۰۲
  19. ↑ Smith, Sandy (7 February 2012) "Only OSHA Has Not Adopted Chemical Safety Board Recommendations Stemming from Imperial Sugar Explosion" EHS Today
  20. ↑ "NFPA 61 Standard for the Prevention of Fires and Dust Explosions in Agricultural and Food Processing Facilities"
  21. ↑ Zalosh, Robert et al. (April 2005) "Dust Explosion Scenarios and Case Histories in the CCPS Guidelines for Safe Handling of Powders and Bulk Solids" 39th AIChE Loss Prevention Symposium Session on Dust Explosions Atlanta, Georgia
  22. ↑ O'Brien, Michael (2008) "Controlling Static Hazards is Key to Preventing Combustible Cloud Explosions" Newton Gale, Inc. بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۵-۰۷ توسط Wayback Machine
  23. 1 2 Investigation Report No. 2006-H-1, Combustible Dust Hazard Study (PDF), Washington, D.C.: U.S. Chemical Safety and Hazard Investigation Board, 17 November 2006, OCLC 246682805, archived from the original (PDF) on 21 December 2016, retrieved 21 August 2017
  24. ↑ The chief executive, John C. Sheptor, said the probable cause of the explosion was sugar dust building up in storage areas, which could have been ignited by static electricity or a spark. Dewan, Shaila (9 February 2008). "Lives and a Georgia Community's Anchor Are Lost". The New York Times. Retrieved 7 May 2012.
  25. ↑ Chapman, Dan (13 April 2008). "Sugar refinery near Savannah determined to rebuild". The Atlanta Journal-Constitution. Archived from the original on June 29, 2011. Retrieved 7 May 2012.
  26. ↑ Thangarasu, Vinoth; Anand, R. (2019-01-01), Azad, Kalam (ed.), "11 - Physicochemical fuel properties and tribological behavior of aegle marmelos correa biodiesel", Advances in Eco-Fuels for a Sustainable Environment, Woodhead Publishing Series in Energy (به انگلیسی), Woodhead Publishing: 309–336, ISBN 978-0-08-102728-8, retrieved 2023-04-10
  27. ↑ Thangarasu, Vinoth; Anand, R. (2019-01-01), Azad, Kalam (ed.), "11 - Physicochemical fuel properties and tribological behavior of aegle marmelos correa biodiesel", Advances in Eco-Fuels for a Sustainable Environment, Woodhead Publishing Series in Energy (به انگلیسی), Woodhead Publishing: 309–336, ISBN 978-0-08-102728-8, retrieved 2023-04-10
  28. 1 2 Manha, William D. (2009-01-01), Musgrave, Gary Eugene; Larsen, Axel (Skip) M.; Sgobba, Tommaso (eds.), "Chapter 20 - Propellant Systems Safety", Safety Design for Space Systems (به انگلیسی), Burlington: Butterworth-Heinemann: 661–694, ISBN 978-0-7506-8580-1, retrieved 2023-04-10
  29. ↑ "Vapor Pressure". ch302.cm.utexas.edu. Retrieved 2023-04-10.
  30. ↑ "Digital Codes". codes.iccsafe.org. Retrieved 2023-04-10.

جستارهای وابسته

  1. ↑ OSHA regulations excluded liquids with a flashpoint above ۲۰۰ درجه فارنهایت (۹۳ درجه سلسیوس), (Class III-B), specifically noting that any reference to "Class III liquids" was to be understood as only describing Class III-A liquids.
  2. ↑ I.e. they can pass through a U.S. No. 40 standard sieve.
  3. ↑ E.g. NFPA 651 (aluminium), NFPA 652 (magnesium), NFPA 655 (sulphur).
خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «persian-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="persian-alpha"/> متناظر پیدا نشد. ().
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.