اختربینی مکانی

اختربینی مکانی (انگلیسی: Locational astrology) یا اختربینی سرزمینی، یکی از شاخه‌های اختربینی است که برپایه باور به تأثیر مکان‌های جغرافیایی گوناگون بر زایچه و کیفیت زندگی افراد استوار است.[۱] در این شاخه از این شبه‌علم، اختربین بررسی می‌کند که چگونه تغییر مکان جغرافیایی فرد می‌تواند تأثیر و نحوه تجلی اختران را در زایچه او دگرگون سازد. در قدیم به این رشته از اختربینی، احکام بُلدان و احکام اقالیم گفته می‌شد.

روش‌ها و شاخه‌ها

در اختربینی مکانی، چند روش و سازوکار اصلی برای بررسی تأثیرات جغرافیایی به کار می‌رود:

  • زایچه جابه‌جایی (Relocation Chart): در این روش، زایچه زادروز فرد با همان زمانِ دقیق تولد اما برای مختصات جغرافیاییِ شهر یا کشور جدید دوباره محاسبه می‌شود. در این حالت، زاویه‌های طالع و خانه‌های زایچه تغییر می‌کنند، در حالی که جایگاه اختران در برج‌ها ثابت می‌ماند.[۲]
  • آستروکارتوگرافی (AstroCartoGraphy): این سامانه را جیم لوئیس در دهه ۱۹۷۰ میلادی بنیان گذاشت. در آستروکارتوگرافی، خطوطِ نشان‌دهندهٔ جایگاه اختران در زاویه‌های اصلی (طالع، سمت‌الرأس، مغرب و نادیر) بر روی نقشه جهان ترسیم می‌شوند تا مشخص شود هر اختر در کدام مناطق جغرافیایی بیشترین تأثیر را دارد.[۳]
  • اختربینی فضای محلی (Local Space Astrology): در این روش، افقِ محلیِ فرد به‌عنوان مرکز یک دستگاه مختصات ۳۶۰ درجه در نظر گرفته می‌شود و جهت‌های جغرافیایی که به سوی اختران گوناگون اشاره دارند روی نقشه پیاده‌سازی می‌شوند.

تاریخچه

اگرچه مفهوم توجه به مکان جغرافیایی در احکام نجوم سنتی نیز به شکل‌های گوناگون وجود داشت، اما شکل مدرن اختربینی مکانی در سده بیستم میلادی شکل گرفت. پیش از توسعه ابزارهای رایانه‌ای، محاسبات آستروکارتوگرافی بسیار پیچیده و زمان‌بر بود، اما با گسترش نرم‌افزارهای اختربینی، این شاخه به یکی از شیوه‌های پرکاربرد در میان اختربینان معاصر بدل شد.[۴]


پیوند به بیرون


منابع

  1. ↑ "Locational Astrology". Astro.com.
  2. ↑ Miller, David (2002). The Astrological Guide to Relocation. Llewellyn Publications.
  3. ↑ Lewis, Jim (1981). The Psychology of Astro*Carto*Graphy. Words-Worth Works.
  4. ↑ Davis, Martin (1999). Astrolocology in Practice. The Astrology Center.