ادعای عثمانی‌ها بر جانشینی روم

پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳، سلاطین امپراتوری عثمانی ادعای نمایندگی از امپراتوران مشروع روم را مطرح کردند. این ادعا مبتنی بر حق فتح بود و عمدتاً بر مالکیت قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس (روم شرقی) به مدت بیش از یک هزاره، استوار بود. سلاطین همچنین می‌توانستند ادعا کنند که حاکمان رومی هستند، زیرا آنها بر مردم سابق بیزانس حکومت می‌کردند، که همچنان خود را اینگونه معرفی می‌کردند. عناوین مختلفی توسط سلاطین برای تأکید بر ادعای خود استفاده می‌شد، از جمله «قیصر روم» (سزار روم) و «باسیلیوس» (لقب حاکمان بیزانس).^[۱]