ادلا شامپاین

ادلا شامپاین
ملکه فرانسه
تصدی۱۳ نوامبر ۱۱۶۰ – ۱۸ سپتامبر ۱۱۸۰
نایب‌السلطنه فرانسه
تصدی۱۱۹۰–۱۱۹۱
پیشینفیلیپ دوم، پادشاه فرانسه
نایب‌السلطنهگیوم دست‌های سفید
زادهح. ۱۱۴۰
بلوآ
درگذشته۴ ژوئن ۱۲۰۶ (۶۵−۶۶ سال)
پاریس
همسر(ان)لوئی هفتم، پادشاه فرانسه
(ا. ۱۱۶۰–۱۱۸۰)
فرزند(ان)
خاندان
  • خاندان بلوآ
    • خاندان بلوآ-شامپاین
پدرتئوبالد دوم، کنت شامپاین
مادرماتیلدا کارینتیا

ادلا شامپاین (انگلیسی: Adela of Champagne; ح. ۱۱۴۰ – ۴ ژوئن ۱۲۰۶ (۶۵−۶۶ سال)) نایب‌السلطنه و ملکه فرانسه بود.

او همچنین با نام‌های ادلاید، الکس و ادلا بلوآ شناخته می‌شد و به‌عنوان سومین همسر لوئی هفتم، ملکه فرانسه بود. او از سال ۱۱۹۰ تا ۱۱۹۱، زمانی که پسرش فیلیپ دوم در جنگ صلیبی سوم شرکت داشت، نایب‌السلطنه فرانسه بود.

اوایل زندگی

ادلا سومین فرزند و نخستین دختر تئوبالد دوم، کنت شامپاین و ماتیلدا کارینتیا بود[۱] و نه برادر و خواهر داشت. او به افتخار مادربزرگ پدری‌اش، ادلا نورماندی، ادلا نامیده شد. هنگامی که همسر دوم لوئی هفتم، کنستانس کاستیا، در سال ۱۱۶۰ هنگام زایمان درگذشت، او به‌شدت متأثر شد و متقاعد شد که خود نیز جوان خواهد مرد و از این بیم داشت که کشور، به دلیل نداشتن وارث مرد، دچار آشوب شود. از آنجا که به‌شدت در پی داشتن پسری بود، شاه لوئی پنج هفته بعد، در ۱۳ نوامبر ۱۱۶۰، با ادلای ۲۰ سالهٔ شامپاین ازدواج کرد. تاج‌گذاری ادلا نیز در همان روز برگزار شد. او سپس تنها پسر لوئی هفتم، فیلیپ دوم[۲] و همچنین اگنس، امپراتریس آیندهٔ بیزانس، را به دنیا آورد.[۳]

دوران ملکه بودن

ازدواج میان ادلا و لوئی هفتم به‌عنوان پیمان صلحی میان شاه لوئی و یکی از سرکش‌ترین واسال‌های او، تئوبالد دوم شامپاین، یک ارباب فئودال قدرتمند، عمل کرد.[۴] در زمان ازدواج، شاه همچنان در سوگ مرگ همسر اسپانیایی خود بود. این اندوه از سوی شاه بسیار آشکار بود، اما ادلا به‌دلیل اینکه «ذره‌ذره» قلب او را به دست آورد، بسیار مورد ستایش قرار گرفت. پنج سال طول کشید تا ادلا تنها پسر لوئی هفتم، فیلیپ آگوستوس آینده، را به دنیا آورد که به‌دلیل انتظار طولانی یک پادشاهی برای تولدش، «دیو-دونه» یا «خداداد» نیز نامیده می‌شد؛ پادشاهی‌ای که از دودمانی طولانی و بی‌وقفه از وارثان مرد مورد مناقشه برای تاج‌وتخت برخوردار بود. تولد فیلیپ به معنای ادامه فرمانروایی دودمان کاپتی در فرانسه بود.[۴]

ادلا در زندگی سیاسی پادشاهی، همراه با برادرانش هنری یکم، تئوبالد پنجم و گیوم دست‌های سفید، فعال بود. هنری و تئوبالد با دختران لوئی هفتم و همسر نخست او، النور آکیتن، ازدواج کرده بودند.[۵] ادلا و برادرانش پس از به‌تخت‌نشستن پسرش در سپتامبر ۱۱۸۰، پایگاه قدرت سیاسی خود را حفظ کردند. او در ابتدا تلاش کرد در صورت خردسال بودن احتمالی پادشاه، نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، زیرا پسرش، شاه، تنها پانزده سال داشت، اما چون او برای فرمانروایی مستقل به اندازه کافی بزرگ تشخیص داده شد، ادلا در این کار موفق نشد.[۶]

دوران بیوه بودن

ادلا و برادرانش، هنری یکم، کنت شامپاین، تئوبالد پنجم بلوآ، استفان یکم سنسر و گیوم دست‌های سفید، هنگامی که وارث آرتوا، ایزابلا هاینو، در آوریل ۱۱۸۰ با پسر ادلا، فیلیپ، ازدواج کرد، موقعیت خود را در معرض تهدید دیدند. ادلا با هوگ سوم بورگوندی و فیلیپ یکم فلاندر ائتلافی تشکیل داد و حتی تلاش کرد امپراتور فریدریش بارباروسا را نیز به این موضوع علاقه‌مند کند. جنگ در سال ۱۱۸۱ آغاز شد و روابط چنان تیره شد که فیلیپ در سال ۱۱۸۴ تلاش کرد از ایزابلا طلاق بگیرد. او شورایی را در سن برای این منظور تشکیل داد تا ازدواج خود را با او فسخ کند. به گفته ژیزلبرت مونس، ایزابلا پس از آن در کلیساهای شهر با پای برهنه و با لباس توبه‌کاران ظاهر شد تا حمایت عمومی را به دست آورد و این امر فیلیپ را متقاعد کرد که نظر خود را تغییر دهد. او به‌تدریج احترام و محبت واقعی نسبت به ایزابلا پیدا کرد و از مرگ زودهنگام او در مارس ۱۱۹۰ به‌شدت متأثر شد.

فیلیپ چند ماه بعد، پیش از آنکه کشور را برای شرکت در جنگ صلیبی سوم ترک کند، ادلا را به‌عنوان نایب‌السلطنه فرانسه منصوب کرد. او از زمان عزیمت پسرش در سال ۱۱۹۰ تا بازگشت او در سال ۱۱۹۱، همراه با اسقف اعظم رنس، به‌عنوان نایب‌السلطنه پسرش فعالیت کرد.[۶] او در بنیان‌گذاری صومعه‌های بسیاری مشارکت داشت.

ملکه ادلا در ۴ ژوئن ۱۲۰۶ در پاریس درگذشت[۷] و در کلیسای صومعه پونتینی در نزدیکی اوسر به خاک سپرده شد. بنا بر گزارش‌ها، فیلیپ پس از آگاهی از مرگ او، به مدت دو روز از صحبت با هر کسی خودداری کرد.

منابع

  1. ↑ Thompson 2002, p. 95.
  2. ↑ Bradbury 2007, p. 167.
  3. ↑ Setton 1969, p. 813.
  4. 1 2 "Adele of Champagne (1145–1206)". Encyclopedia.com. Retrieved 2019-01-11.
  5. ↑ "Women's Biography: Alix/Adela of Champagne, queen of France". Archived from the original on 20 December 2016. Retrieved 12 September 2011.
  6. 1 2 Janse, Sharon L. The Monstrous Regiment of Women. p. 59
  7. ↑ Gaposchkin & Field 2022, p. 162 n764.

پیوند به بیرون