ادموندو گونزالس

ادموندو گونزالِس
Edmundo González
گونزالس در سال ۲۰۲۵
سفیر ونزوئلا در آرژانتین
دوره مسئولیت
نوامبر ۱۹۹۸ – ژوئیه ۲۰۰۲
رئیس‌جمهوررافائل کالدرا
هوگو چاوز
سفیر ونزوئلا در الجزایر
دوره مسئولیت
۱۹۹۱ – ۱۹۹۳
رئیس‌جمهورکارلوس آندرس پرز
اطلاعات شخصی
زاده
ادموندو گونزالس اوروتیا

۲۹ اوت ۱۹۴۹ ‏(۷۶ سال)
لا ویکتوریا، آراگوآ، ونزوئلا
حزب سیاسیمستقل
دیگر عضویت‌های سیاسیمیزگرد اتحاد دموکراتیک (۲۰۱۳–۲۰۲۱)
بستر وحدت (از ۲۰۲۱)
همسر(ان)مرسدس لوپز (ا. ۱۹۷۳)
فرزندان۲
والدینپاسکوال گونزالس (پدر)
هیلدا اوروتیا (مادر)
اقامتگاهمادرید، اسپانیا
محل تحصیلدانشگاه مرکزی ونزوئلا
دانشگاه امریکن
پیشهدیپلمات، سیاستمدار
جایزه‌هاجایزه ساخاروف (۲۰۲۴)
امضا

ادموندو گونزالِس اوروتیا (به اسپانیایی: Edmundo González Urrutia؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۴۹) یک سیاستمدار، تحلیل‌گر، دیپلمات و از چهره‌های اپوزیسیون ونزوئلا است. گونزالس، که عضو ائتلاف سیاسی بستر وحدت است، نامزد این ائتلاف در انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا (۲۰۲۴) بود.

پس از اعلام پیروزی نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور فعلی، در برابر گونزالس توسط دولت ونزوئلا، یک بحران سیاسی ملی و بین‌المللی درگرفت. تحلیل‌گران استدلال کردند که نتایج اعلام شده بر اساس آرای واقعی ریخته شده نبود.[۱][۲] واکنش‌های جامعه بین‌المللی به انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا متفاوت بود: کشورهای دموکراتیک از جمله ایالات متحده آمریکا، بیشتر کشورهای اروپایی و برخی کشورهای آمریکای لاتین (مانند آرژانتین، پرو و اروگوئه) نتایج رسمی را رد کرده و گونزالس را به عنوان برنده انتخابات به رسمیت شناختند،[۳][۴][۵] در حالی که تعدادی از دولت‌های اقتدارگرا از جمله روسیه، چین، ایران، کره شمالی و کوبا مادورو را به عنوان پیروز به رسمیت شناختند.[۶][۷] مادورو از قدرت کناره‌گیری نکرد و در عوض از دادگاه عالی ونزوئلا (TSJ)، که متشکل از قضات وفادار به او بود، خواست تا نتایج را تأیید کند و آن‌ها نیز این کار را کردند. حکم بازداشت برای گونزالس به اتهام «غصب وظایف، جعل اسناد عمومی، تحریک به نافرمانی از قانون، توطئه و تبانی» صادر شد؛[۸] او در اسپانیا پناهندگی دریافت کرد و در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ ونزوئلا را ترک کرد.[۹][۱۰] در دسامبر ۲۰۲۴، او به همراه ماریا کورینا ماچادو برنده جایزه ساخاروف شد. گونزالس پیش‌تر به عنوان سفیر ونزوئلا در آرژانتین و الجزایر خدمت کرده است. او همچنین عضو هیئت تحریریه نشریه ال ناسیونال (ونزوئلا) است.[۱۱][۱۲]

اوایل زندگی و تحصیلات

گونزالس در سال ۱۹۴۹ در لا ویکتوریا، آراگوآ به دنیا آمد. پدرش معلم و صاحب یک کسب‌وکار کوچک بود.[۱۳][۱۴][۱۵] او مدرک خود را در رشته مطالعات بین‌المللی از دانشگاه مرکزی ونزوئلا و مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین‌الملل را در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه امریکن در ایالات متحده آمریکا دریافت کرد.[۱۴][۱۶][۱۷]

زندگی شخصی

گونزالس از سال ۱۹۷۳ با مرسدس مارینا لوپز اونسوئتا (دندانپزشک، متولد ۱۹۴۹) ازدواج کرده است. آن‌ها دو دختر به نام‌های ماریانا دل کارمن (متولد ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۶) و کارولینا (متولد ۴ ژانویه ۱۹۸۰ در واشینگتن، دی.سی.) دارند،[۱۵] و چهار نوه دارند.

فعالیت دیپلماتیک

گونزالس (سمت راست) در ۶ سپتامبر ۱۹۹۴ در لا کاسونا، در نشستی بین رئیس‌جمهوران رافائل کالدرا و ارنستو سمپر، زمانی که او یک مقام وزارت امور خارجه ونزوئلا بود.

گونزالس فعالیت دیپلماتیک خود را با کار در وزارت امور خارجه ونزوئلا آغاز کرد.[۱۴] او پیش از خدمت به عنوان دبیر اول سفیر ونزوئلا در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۸، در السالوادور و بلژیک پست داشت.[۱۵][۱۸]

از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳، گونزالس به عنوان سفیر ونزوئلا در الجزایر خدمت کرد.[۱۷] او از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ مدیر کل سیاست بین‌الملل در وزارت امور خارجه بود.[۱۷] در نوامبر ۱۹۹۸،[۱۹] گونزالس در کنار رئیس‌جمهور تازه منصوب شده ونزوئلا، هوگو چاوز، وارد آرژانتین شد و استوارنامه خود را برای خدمت به عنوان سفیر ارائه داد.[۲۰] او در آرژانتین، ورود ونزوئلا به مرکوسور را ترویج کرد.[۲۰] دوره تصدی او به عنوان سفیر در آرژانتین در ژوئیه ۲۰۰۲ به پایان رسید.[۱۷]

فعالیت سیاسی

از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، گونزالس نماینده بین‌المللی ائتلاف سیاسی اپوزیسیون، یعنی میزگرد اتحاد دموکراتیک (MUD) بود.[۱۷] در دهه ۲۰۲۰، گونزالس رئیس ائتلاف سیاسی اپوزیسیون، یعنی بستر وحدت، که جانشین MUD است، شد.[۲۱][۲۲]

نامزدی ریاست‌جمهوری

پیش‌زمینه

پس از آنکه شورای ملی انتخابات ونزوئلا (CNE)، ماریا کورینا ماچادو—که در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری بستر وحدت پیروز شده بود—را برای تصدی پست سیاسی در انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا (۲۰۲۴) فاقد صلاحیت اعلام کرد و کاندیدای جایگزین ماچادو، یعنی کورینا یوریس، با مشکلاتی روبرو شد که مانع از ثبت نام او گردید، گونزالس به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری ائتلاف بستر وحدت معرفی شد.[۱۲] در ۲۰ آوریل، مانوئل روسالس، دیگر نامزد مهم اپوزیسیون، نامزدی خود را به حالت تعلیق درآورد و از گونزالس حمایت کرد.[۲۳] در ۲۶ مارس ۲۰۲۴، CNE تأیید کرد که گونزالس نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ است.[۲۴]

برنامه انتخاباتی

گونزالس در آوریل ۲۰۲۴ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری فرانسه اظهار داشت: «ونزوئلا باید کشمکش‌ها، حملات سیاسی و رویارویی‌های داخلی را کنار بگذارد.» او نامزدی خود را به عنوان «کمک من به وحدت» توجیه کرد.[۲۵] گونزالس همچنان از ماریا کورینا ماچادو به عنوان «رهبر اپوزیسیون» یاد می‌کند.[۲۶] گونزالس هدف خود را «متحد کردن ونزوئلایی‌ها و بازگشت تبعیدیان سیاسی» عنوان کرد.[۲۵]

نتایج انتخابات

به گزارش ساندی تایمز گونزالس به‌طور گسترده به عنوان برنده قانونی انتخاباتی مورد مناقشه شناخته شد.[۷] بی‌بی‌سی و گاردین گزارش دادند که پرو اولین کشوری بود که در ۳۰ ژوئیه گونزالس را به عنوان رئیس‌جمهور منتخب به رسمیت شناخت،[۲۷][۲۸] بیانیه‌ای که بعداً توسط شورای وزیران پرو اصلاح شد.[۲۹] دینا بولوارته در ۶ سپتامبر تأکید کرد که موضع پرو تغییر نکرده است.[۳۰]

در ۱ اوت، آنتونی بلینکن اعلام کرد که «شواهد زیادی» وجود دارد که گونزالس برنده انتخابات شده است.[۳۱][۳۲] در ۲ اوت، آرژانتین او را به عنوان رئیس‌جمهور منتخب به رسمیت شناخت، همچنین کاستاریکا نیز پیروزی او را به رسمیت شناخت.[۳۳][۳۴][۳۵] تا ۴ اوت، اکوادور و پاناما نیز پیروزی او را به رسمیت شناختند.[۳۶] مادورو نتایج را نپذیرفت[۳۷] و از دادگاه عالی وفادار به خود خواست تا نتایج را تأیید کند.[۳۸][۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳] در ۲۲ اوت، همان‌طور که انتظار می‌رفت، TSJ پیروزی مادورو را «معتبر» توصیف کرد.[۴۴]

تبعید در اسپانیا

حکم بازداشت برای گونزالس در ۲ سپتامبر صادر شد.[۸] او تا ۵ سپتامبر مخفیانه در سفارت هلند پناه گرفت،[۲][۴۵] و در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ با پروازی از نیروی هوایی اسپانیا ونزوئلا را ترک کرد.[۴۶] همسرش نیز او را همراهی کرد.[۴۷] گونزالس در ۲۴ اکتبر برنده جایزه ساخاروف شد.[۴۸]

دیدگاه‌های سیاسی

گونزالس به عنوان یک فرد میانه‌رو توصیف شده است.[۱۶] او بارها از مذاکره با مادورو پشتیبانی کرده است.[۴۹]

منابع

  1. ↑ Kurmanaev، Anatoly (۶ اوت ۲۰۲۴). «Venezuela's Strongman Was Confident of Victory. Then Came the Shock». New York Times. دریافت‌شده در ۸ اوت ۲۰۲۴.
  2. 1 2 «Opposition candidate flees Venezuela». AP News. ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
  3. ↑ Wells، Ione (۲ اوت ۲۰۲۴). «Overwhelming evidence Venezuela opposition won election - Blinken». BBC News. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۲۴.
  4. ↑ Jones، Sam (۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴). «'Hard to believe': Venezuela election result met with suspicion abroad». گاردین. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴.
  5. ↑ «Leaders across Americas react to Venezuela election results». Reuters. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴.
  6. ↑ Schmidt، Samantha؛ Sands، Leo؛ Herrero، Vanessa (۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴). «World leaders cast doubt on Maduro's claim of victory in Venezuelan election». واشینگتن پست. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴.
  7. 1 2 «Venezuelan opposition leader flees to Spain». The Times. ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
  8. 1 2 «Venezuela issues arrest warrant for opposition leader». Reuters. ۲ سپتامبر ۲۰۲۴.
  9. ↑ «Opposition presidential candidate González flees Venezuela for asylum in Spain». AP News. ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
  10. ↑ Cantero، Ana؛ Sequera، Vivian (۹ سپتامبر ۲۰۲۴). «Venezuela opposition leader Gonzalez lands in Spain seeking asylum». Reuters. دریافت‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۴.
  11. ↑ "Perfil: Edmundo González Urrutia, candidato de la MUD". ال یونیورسال (کاراکاس) (به اسپانیایی). ۲۶ مارس ۲۰۲۴. Retrieved 5 April 2024.
  12. 1 2 «¿Quién es Edmundo González Urrutia, el candidato "tapa" de la MUD?». ال ناسیونال (ونزوئلا). ۲۷ مارس ۲۰۲۴.
  13. ↑ «Entry Encabezamiento personal › Biblioteca Universidad Monteávila catalog». Universidad Monteávila. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۲۴.
  14. 1 2 3 González Urrutia, Edmundo (2008). Caracciolo Parra Pérez, 1888–1964 (به اسپانیایی). کاراکاس: ال ناسیونال (ونزوئلا).
  15. 1 2 3 Glatsky، Genevieve؛ Herrera، Isayen؛ Fernandez، Adriana Loureiro (۶ مه ۲۰۲۴). «Meet the Candidate Challenging Venezuela's Authoritarian President». نیویورک تایمز. شاپا 0362-4331. دریافت‌شده در ۶ مه ۲۰۲۴.
  16. 1 2 "Geopolítica de Chávez: la globalización و el imperio". Diálogo Político (به اسپانیایی). بنیاد کنراد آدناور (۴): ۱۲۱–۱۳۸. دسامبر ۲۰۱۱.
  17. 1 2 3 4 5 «Perfil: Edmundo González Urrutia, el candidato tapa de la oposición برای presidenciales». ال پیتازو. ۲۶ مارس ۲۰۲۴.
  18. ↑ Diplomatic List: Volume 202 of Department of State publication: Department and Foreign Service series (به انگلیسی). وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا. 1978. pp. ۶۹.
  19. ↑ «Memoria Académica 1999». CARI. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۲۴.
  20. 1 2 "El embajador de Venezuela visitó ayer LA NACION". لا ناسیون (به اسپانیایی). ۲ مارس ۱۹۹۹. Retrieved 5 April 2024.
  21. ↑ Rodríguez Rosas, Ronny (۳ آوریل ۲۰۲۴). "Plataforma Unitaria confirma que CNE aceptó candidatura de Edmundo González". افکتو کوکوئو (به اسپانیایی). Retrieved 5 April 2024.
  22. ↑ «Edmundo Gonzalez Urrutia: Meet the quiet, bird-loving grandfather taking on strongman Maduro in Venezuela's election». سی‌ان‌ان. ۸ ژوئن ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۴ اوت ۲۰۲۴.
  23. ↑ ADeBarros (۲۰ آوریل ۲۰۲۴). "La CARTA de renuncia de Manuel Rosales como candidato para las presidenciales (Documento)". AlbertoNews (به اسپانیایی). Retrieved 26 April 2024.
  24. ↑ "Venezuela: la principal alianza opositorا logra registrar una candidatura presidencial". ال کومرسیو (پرو) (به اسپانیایی). ۲۶ مارس ۲۰۲۴. Retrieved 5 April 2024.
  25. 1 2 «Time for 'democratic transition' in Venezuela, says opposition candidate». www.batimes.com.ar. دریافت‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴.
  26. ↑ «Time for 'democratic transition' in Venezuela: opposition candidate to AFP». RFI. ۲۴ آوریل ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴.
  27. ↑ "Perú se convierte en el primer país en considerar a Edmundo González como 'presidente electo' de Venezuela" (به اسپانیایی). بی‌بی‌سی نیوز موندو. ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۴. Retrieved 3 August 2024.
  28. ↑ Phillips، Tom؛ Gambino، Lauren (۳۱ ژوئیه ۲۰۲۴). «Venezuela's Nicolás Maduro blames unrest on far-right conspiracy as isolation grows». گاردین. دریافت‌شده در ۱ اوت ۲۰۲۴.
  29. ↑ "Consejo de Ministros de Perú aclaró que su gobierno no ha reconocido a Edmundo González". ال دیاریو د کاراکاس (به اسپانیایی). ۵ سپتامبر ۲۰۲۴. Retrieved 8 September 2024.
  30. ↑ "Perú ratifica su postura sobre Venezuela". ال دیاریو د کاراکاس (به اسپانیایی). ۶ سپتامبر ۲۰۲۴. Retrieved 8 September 2024.
  31. ↑ «Blinken: Overwhelming evidence Venezuela opposition won election». bbc.com. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۲۴.
  32. ↑ Schmidt، Samantha؛ Brown، Matthew Hay (۲ اوت ۲۰۲۴). «U.S. says Maduro lost Venezuelan election, calls for talks, transition». واشینگتن پست. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۲۴.
  33. ↑ «Argentina recognizes Edmundo Gonzalez as president-elect of Venezuela». aa.com.tr. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۲۴.
  34. ↑ «Montevideo says González Urrutia won but still not president-elect». MercoPress. دریافت‌شده در ۴ اوت ۲۰۲۴.
  35. ↑ «Costa Rica Recognizes Opposition Victory in Venezuelan Elections». The Tico Times. ۲ اوت ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۴ اوت ۲۰۲۴.
  36. ↑ Cuevas, Carlos (۲ اوت ۲۰۲۴). "Lista de países que reconocند Edmundo González como presidente de Venezuela". بلومبرگ لاینئا (به اسپانیایی). Retrieved 4 August 2024.
  37. ↑ Phillips, Tom (۱۴ اوت ۲۰۲۴). «Nicolás Maduro's refusal to quit». گاردین. دریافت‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۲۴.
  38. ↑ «Pressure grows on Maduro». The Guardian. ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۴.
  39. ↑ «Biden administration deal with Maduro». Washington Post. ۲ اوت ۲۰۲۴.
  40. ↑ «Court loyal to Maduro». NY Times. ۲۲ اوت ۲۰۲۴.
  41. ↑ «Hand-picked judges». Reuters. ۲۲ اوت ۲۰۲۴.
  42. ↑ «Maduro manoeuvring to stay in power». بی‌بی‌سی. ۱ اوت ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۱ اوت ۲۰۲۴.
  43. ↑ «Brazil, Colombia urge new Venezuela vote». خبرگزاری فرانسه. ۱۵ اوت ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۲۴.
  44. ↑ «Venezuela's top court ratifies Maduro election win». رویترز. ۲۲ اوت ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۲۲ اوت ۲۰۲۴.
  45. ↑ "In diepste geheim bood Nederland onderdak". گروه آرتی‌ال (به هلندی). ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
  46. ↑ "Edmundo González abandonó Venezuela". ال دیاریو د کاراکاس (به اسپانیایی). ۷ سپتامبر ۲۰۲۴. Retrieved 8 September 2024.
  47. ↑ "Edmundo González vuela a Madrid". ال موندو (اسپانیا) (به اسپانیایی). ۸ سپتامبر ۲۰۲۴. Retrieved 8 September 2024.
  48. ↑ «Venezuelan opposition leaders awarded Europe's Sakharov Prize». رویترز. دریافت‌شده در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴.
  49. ↑ Itriago Acosta (۲۴ آوریل ۲۰۲۴). «Venezuelan Opposition Leader Says He'd Be Open to Talks With Maduro». بلومبرگ.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ادموندو گونزالس موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.