ارتش چهارم ایتالیا

ارتش چهارم ایتالیا
فعال	۱۹۱۸ – ۱۵ فوریه ۱۹۱۹ ۹ نوامبر ۱۹۴۰ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳
کشور	پادشاهی ایتالیا
رسته	ارتش پادشاهی ایتالیا
گونه	پیاده‌نظام
نقش	یگان رزمی
اندازه	ارتش میدانی
نبردها	جنگ جهانی اول نبرد دفاعی کوه گراپا جنگ جهانی دوم تهاجم به یوگسلاوی حمله ایتالیا به فرانسه
فرماندهان
فرماندهان برجسته	ماریو ورچلینو

ارتش چهارم ایتالیا (انگلیسی: 4th Army) ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود.

در طول جنگ جهانی اول، ارتش چهارم بین فلات آسیاگو و کوه‌های آلپ کارنیک مستقر بود. در طول فاجعه کاپورتو، این ارتش مجبور به عقب‌نشینی به توده کوه گراپا شد، جایی که در نبرد دفاعی کوه گراپا پیروز شد. سپس در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد.

در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش چهارم یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می‌داد. ارتش چهارم به همراه ارتش اول ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که در حالت ذخیره نگه داشته شده بود)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کرد.

پس از آتش‌بس فرانسه-ایتالیا، ارتش چهارم منطقه کوچکی از فرانسه را اشغال کرد که در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت، زمانی که در جریان پرونده آنتون، ایتالیایی‌ها تمام جنوب شرقی فرانسه و کرس را اشغال کردند.

پس از آتش‌بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، ارتش چهارم تسلیم آلمانی‌ها شد.^[۱]

ارتش چهارم از فرماندهی ارتش تعیین‌شده در بولونیا مشتق شده بود که در اکتبر ۱۹۱۴ به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد.

هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، ارتش چهارم، تحت فرماندهی سپهبد لوئیجی ناوا و با مقر در ویتوریو ونتو، سپاه اول ارتش به فرماندهی سپهبد اوتاویو راگنی، سپاه نهم ارتش به فرماندهی ژنرال پیترو مارینی و فرماندهی منطقه کارنیا به فرماندهی سپهبد کلمنته لِکیو را تحت فرماندهی خود داشت. رئیس ستاد ارتش سرلشکر اورسته باندینی بود.

این واحد بزرگ نیروهای خود را از گذرگاه سردا تا مونته پرالبا (منبع پیاوه) در جبهه‌ای به طول تقریبی ۷۵ کیلومتر مستقر کرد و طبق نیات ژنرال لوئیجی کادورنا، فرمانده عالی ارتش سلطنتی، قرار بود به حمله عمومی با تصرف قلعه‌های سکستن، لندرو و والپارولا با عملیاتی با ویژگی و قدرت مشخص، آغاز کند. اولین هدف این عملیات، تصرف تقاطع توبلاخ در سمت راست و تپه‌های اطراف رشته کوه سلا در سمت چپ بود.

ارتش چهارم نتوانست انتظارات را برآورده کند و ژنرال ناوا خود را به عنوان محتاط‌ترین فرمانده ارتش ایتالیا معرفی کرد. در پایان ژوئن ۱۹۱۵، ناوا درخواست برکناری ژنرال پیترو مارینی، فرمانده سپاه نهم ارتش، را به دلیل اشغال بی‌احتیاط زین اسب ساسو دی استریا، کرد. کادورنا که از احترامی که تقریباً به اتفاق آرا برای ناوا قائل بودند، برخوردار نبود، این درخواست را پذیرفت، اما در ۲۵ سپتامبر همان سال، ناوا را نیز برکنار کرد و او را با سپهبد ماریو نیکولیس دی روبیلانت جایگزین کرد.

دلیل رسمی این بود که: در پانزده روز اول عملیات، او به سرعت و با انرژی عمل نکرده بود، از برتری نیروهای خود سوءاستفاده کرده بود و فرماندهی را با قاطعیت ناکافی انجام داده بود.

ارتش چهارم در نبرد مونته پیانا، یک سری طولانی و خونین از نبردهای کوهستانی که در قله مونته پیانا، یکی از خونین‌ترین و ایستاترین صحنه‌های کل جنگ، بخشی از رشته کوه سستو دولومیت، رخ داد، شرکت کرد، جایی که بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ برخی از خشونت‌آمیزترین درگیری‌ها بین سربازان ایتالیایی و اتریش-مجارستانی رخ داد که به مدت دو سال در قله مسطح این کوه جنگیدند.

پس از شکست در کاپورتو، ارتش چهارم توسط ژنرال کادورنا دستور عقب‌نشینی در نزدیکی مونته گراپا را دریافت کرد، اما نیکولیس دی روبیلانت، که شاید وخامت اوضاع را درک نکرده بود، دستور عقب‌نشینی را با تأخیر صادر کرد که منجر به اسارت تقریباً ۱۱۵۰۰ نفر شد که در دام نیروهای اتو فون بیلو گرفتار شده بودند. با این حال، نیکولیس دی روبیلانت اندکی پس از آن با پیروزی در نبرد اول پیاوه به این خطای فاحش پاسخ داد. در فوریه ۱۹۱۸، نیکولیس دی روبیلانت فرماندهی ارتش چهارم را ترک کرد تا فرماندهی ارتش پنجم را به سپهبد گائتانو جیاردینو، فرمانده ارتش، بسپارد. جیاردینو نگران افزایش استحکامات رشته‌کوه گراپا بود که آخرین مانع طبیعی بین جبهه و دشت ونتو محسوب می‌شد. او همچنین به بهبود ارتباطات و مهم‌تر از همه، شرایط زندگی سربازانی که از این موقعیت دفاع می‌کردند، چه در سنگرها و چه در زمان استراحت، توجه داشت. علاوه بر این، در زمینه به‌کارگیری تاکتیکی سربازان، او به نوآوری در روش‌های نبرد و معرفی واحدهای تهاجمی و آتش ضد آماده‌سازی توپخانه به دکترین تاکتیکی ارتش خود می‌پرداخت. این آموزش نیروها با استفاده از دستورالعمل‌های تاکتیکی مدرن‌تر در طول نبرد انقلاب زمستانی مفید واقع شد، زمانی که جبهه، پس از یک بی‌نظمی اولیه، با استفاده از واحد تهاجمی نهم به فرماندهی سرگرد جیووانی مسه و توپخانه ترکیبی ارتش‌های چهارم و ششم دوباره برقرار شد. در طول نبرد ویتوریو ونتو، ارتش گراپا، که شامل سپاه نهم به فرماندهی سپهبد امیلیو د بونو و سپاه ششم به فرماندهی سپهبد استفانو لومباردی بود، در عملیاتی که از ۲۴ تا ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ رخ داد، جنگید و ۲۵۰۰۰ نفر را از دست داد.

در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۹، ارتش گراپا منحل شد.

• Thomas, Nigel; Mikulan, Krunoslav (1995). Axis Forces in Yugoslavia 1941–45. New York: Osprey Publishing. ISBN 978-1-85532-473-2.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «4th Army (Italy)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.