ارزیابی خسارت بمبران

ارزیابی خسارت بمبران (BDA)، که به عنوان ارزیابی خسارت نبرد نیز شناخته می‌شود، عملی است برای ارزیابی خسارتی که به هدف از یک سلاح از راه دور، معمولاً بمب یا موشک پرتاب شده از هوا، وارد می‌شود. این بخشی از رشته گسترده‌تری به نام ارزیابی نبرد است. ارزیابی با استفاده از تکنیک‌های متعددی از جمله تصاویر دوربین‌های نصب شده در سلاح، دوربین‌های اسلحه، نیروهای زمینی در نزدیکی هدف، تصاویر ماهواره‌ای و بازدیدهای بعدی از هدف انجام می‌شود. جلوگیری از دستیابی دشمن به اطلاعات در مورد خسارت بمبران، یکی از اهداف کلیدی سانسور نظامی است. برای سلاح‌های هسته‌ای ممکن است به دلیل خسارت گسترده ایجاد شده و دشواری در نزدیک شدن به محل، تکنیک‌های ویژه‌ای مورد نیاز باشد.

در ابتدا، BDA به دلیل ماهیت منفصل بمباران هوایی در طول جنگ جهانی اول مورد نیاز بود. ضروری بود که نیروهای زمینی به منطقه‌ای فرستاده شوند تا مشخص کنند که آیا خسارت مؤثر بوده است یا باید دوباره به هدف حمله هوایی صورت گیرد. هر دو وضعیت انجام امن آن‌ها دشوار بود. از این درگیری به بعد، تجهیزات تخصصی به طور ویژه برای ماموریت‌های نوع BDA استفاده شد. در ابتدا این‌ تجهیزات هواپیماهایی بودند که از جنگنده‌ها یا بمب‌افکن‌های تبدیل شده بودند (که در نیروی هوایی ایالات متحده نام‌گذاری جدید RQ دریافت کردند). شناسایی عکاسی به طور گستردهای در جنگ جهانی دوم استفاده شد.^[۱]

از دهه ۱۹۵۰ به بعد ماهواره‌ها در دسترس قرار گرفتند، همچنین هواپیماهای نظارتی در ارتفاعات بالا مانند لاکهید یو-۲ و لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد. در طول جنگ ویتنام، عملیات ویژه ایالات متحده و واحدهای زمینی معمولاً ارزیابی‌های خسارت نبرد در مناطق عملیاتی که نیروهای ایالات متحده حضور داشتند را انجام می‌دادند.

ارزیابی خسارت بمبران ممکن است با استفاده از اطلاعاتی منتشر شده به طور تصادفی توسط دشمن انجام شود. در جنگ جهانی دوم، یونایتد پرس اینترنشنال گزارشی درباره خسارات‌هایی ناشی از حمله ژاپن به پرل هاربر منتشر کرد، از جمله جزئیات مربوط به تعداد کشتی‌های جنگی و تأسیسات ساحلی آسیب‌دیده.^[۲]

در درگیری‌های اخیر، نیروهای عملیات ویژه (SOF) در BDA مشارکت داشته‌اند، هم از طریق حضور فیزیکی و هم انجام پروازهای نظارتی با تجهیزاتی مانند پهپاد RQ-4 گلوبال هاوک. نیروی دفاعی اسرائیل شامل دو تیم اختصاصی برای هر دو تعیین هدف و BDA است.^[۳]

BDA در طول دو جنگ خلیج فارس، هم در طول درگیری و هم به صورت گذشته‌نگر استفاده شد. در روزهای آغازین کمپین هوایی جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱، از این روش برای ارزیابی خسارت به تأسیسات کلیدی عراق از جمله راکتورهای هسته‌ای آن استفاده شد.^[۴] در پایان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، یک تیم مشترک از کشورهای متحد (از جمله بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا) خسارت وارد شده به تقریباً ۴۰۰ سایت در سراسر کشور را برای تعیین اثربخشی حملات سلاح ارزیابی کرد.^[۵]

با پیشرفت این حوزه و افزایش حجم داده‌های در دسترس، تکنیک‌های آماری برای بهبود سرعت و کیفیت تجزیه و تحلیل داده‌ها معرفی شده‌اند.^[۶]

ظهور تصاویر ماهواره‌ای در دسترس عموم مانند FIRMS ناسا همچنین به اطلاعات منبع باز این امکان را داده است تا ارزیابی خسارت نبرد را انجام دهد.^[۷]

ارزیابی خسارت نبرد اهداف متعددی دارد. ارزیابی تلاش می‌کند تعیین کند که آیا مهمات به درستی و مطابق با طراحی خود عمل کرده است یا خیر. برآوردی از میزان خسارت فیزیکی (از طریق انفجار مهمات، تکه‌تکه شدن و یا اثرات خسارت آتش) به هدف انجام می‌شود. این ارزیابی بر اساس خسارت مشاهده شده یا تفسیر شده انجام می‌شود. خسارات جانبی و اضافی نیز در این فرآیند ارزیابی می‌شوند. برآوردهایی از درجه کاهش ارزش نظامی هدف در رابطه با مأموریت مورد نظر آن انجام خواهد شد. در نهایت، تأثیر کلی بر توانایی دشمن ارزیابی می‌شود.

ارزیابی خسارت بمبران به انسان‌ها بستگی دارد تا داده‌های جمع‌آوری شده از منابع مختلف را تفسیر و تجزیه و تحلیل کنند. علیرغم پیشرفت‌ در تکنیک‌های جمع‌آوری داده، محدودیت‌ها پس از جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ در فرآیند ارزیابی آشکار شد، زمانی که داده‌های ارائه شده توسط دوربین‌های نصب شده روی هواپیما به درستی تجزیه و تحلیل نشد.^[۸] این تحلیل نادرست منجر به ارائه اطلاعات نادرست یا ناقص به فرماندهان محلی در مورد میزان خسارت وارده شد. به ویژه این تحلیل به طور قابل اعتماد مشخص نکرد که آیا یک هدف آسیب دیده (اما از نظر نظامی همچنان قابل استفاده بوده) یا دیگر تهدیدی محسوب نمی‌شود.^[۹]

اطلاعات در مورد خسارت بمبران برای دشمن بسیار ارزشمند است و اطلاعات نظامی و سانسورها تلاش می‌کنند بسته به شرایط، میزان خسارت را پنهان، اغراق‌آمیز یا کم‌اهمیت جلوه دهند. پس از حملات هوایی بلاف کوو (Bluff Cove) در طول جنگ فالکلند، ارتش بریتانیا رسانه‌ها را گمراه کرد تا تعداد واقعی تلفات را از کمتر از ۵۰ کشته به محدوده ۴۰۰ تا ۹۰۰ کشته و زخمی اغراق‌آمیز کنند. اعتقاد بر این است که این اطلاعات نادرست به مقاومت ضعیفی که بریتانیا در طول حمله بعدی به پورت استنلی با آن مواجه شد، کمک کرده است.^[۱۰]

1. ↑ Oliver S. Reading (January 1944). "Science —Study Of Invariables". American Scientist. 32 (1): 56.
2. ↑ Greg Wilsbacher (Fall 2010). "Al Brick: The Forgotten Newsreel Man at Pearl Harbor". The Moving Image: The Journal of the Association of Moving Image Archivists. University of Minnesota Press. 10 (2): 36.
3. ↑ Andrew Brookes (3 May 2007). "Bombs Away?". The World Today. Royal Institute of International Affairs. 63 (3).
4. ↑ Lee Feinstein (March 1991). "Iraqi Nuclear, Chemical, and Biological Facilities Attacked". Arms Control Today. Arms Control Association: 19.
5. ↑ "Cultural pursuit inspires Fellowship: Assessing bomb damage in Iraq". Air Force News. Retrieved 2014-08-14.
6. ↑ Orr, M. & Spohn, R. H. (July 1967). "A Multivariate Statistical Model for Indirect Bomb Damage Assessment". Operations Research. 15 (4): 706. doi:10.1287/opre.15.4.706.
7. ↑ Gonzales, Carlos (2022-10-04). "Scorched Earth: Using NASA Fire Data to Monitor War Zones". Bellingcat. Retrieved 2024-09-22.
8. ↑ Eliot A. Cohen (January–February 1994). "The Mystique of U.S. Air Power". Foreign Affairs. Council on Foreign Relations. 73 (1): 113. doi:10.2307/20045895. JSTOR 20045895.
9. ↑ David L. Boren (January 1992). "The Winds of Change at the CIA". The Yale Law Journal. 101 (4): 859. doi:10.2307/796875. JSTOR 796875.
10. ↑ Yoel Cohen (1986). Media Diplomacy: The Foreign Office in the Mass Communications Age. Frank Cass and Company Limited. p. 145. ISBN 0-7146-3269-4.