ارنست ام. اسکینر
ارنست ام. اسکینر | |
|---|---|
 اسکینر در سال ۱۹۱۴ | |
| نام هنگام تولد | ارنست مارتین اسکینر |
| زادهٔ | ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۶۶ کلاریون، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا |
| درگذشت | ۲۶ نوامبر ۱۹۶۰ (۹۴ سال) دورچستر، بوستون، ایالات متحده آمریکا |
| شناخته‌شده برای | سازندهٔ ارگ بادی |
ارنست مارتین اسکینر (انگلیسی: Ernest Martin Skinner؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۶۶ – ۲۶ یا ۲۷ نوامبر ۱۹۶۰) سازنده ارگ بادی آمریکایی بود که نوآوری‌های او در سیستم‌های کلیدزنی بادی-الکتریکی به‌طور قابل توجهی بر فناوری ساخت ارگ در اوایل قرن بیستم تأثیر گذاشت.[۱][۲]
زندگی و حرفه
اسکینر در کلاریون، پنسیلوانیا، در خانواده‌ای از خوانندگان دوره‌گرد کنسرت به نام واشینگتن و آلیس اسکینر متولد شد.[۳] پدرش یک شرکت موسیقی در تانتون، ماساچوست تأسیس کرد و در یک گروه چهارنفره در کلیسای یونیتارین تانتون می‌خواند.[۴] در همین کلیسا بود که اسکینر با اولین ارگ خود آشنا شد و برای نخستین بار در جریان اجرای آهنگ‌های گیلبرت و سالیوان موسیقی زنده را تجربه کرد،[۵] او به‌عنوان پمپ‌زن بادخانه در کلیسای باپتیست تونتون با دستمزدی پانزده سنت در ساعت مشغول به کار شد، جایی که نخستین تجربه‌های خود را در تعمیر و ساخت ارگ کسب کرد.[۴]
وقتی نوجوان بود، خانواده به وست سامرویل، ماساچوست نقل مکان کردند و او به مدت شش ماه به دبیرستان رفت. در خودزندگی‌نامه‌اش بیان کرده که ترک مدرسه به دلیل ناتوانی در فهم زبان لاتین بوده است. با این حال، دوروتی هولدن در زندگی‌نامه‌اش با عنوان «زندگی و کار ارنست ام. اسکینر» می‌نویسد که ثروت خانواده کاهش یافته و اسکینر مجبور بود به حمایت از خانواده کمک کند.
اسکینر به‌عنوان «دستیار فروشنده» برای جرج اچ. رایدر، سازنده کوچک ارگ در ریدینگ، ماساچوست مشغول شد.[۶] پس از چهار سال اخراج شد و این امر باعث شد که در کارگاه یک سازنده ارگ برجسته در بوستون به نام جرج هاچینگز مشغول به کار شود، همراه با سرکارگر رایدر، هوراس ماردن، و صداپرداز ویلیام اچ. دولبیر.[۴] او در کارگاه هاچینگز به‌عنوان کوک‌کننده کار خود را آغاز کرد. پس از دوازده سال حضور در این شرکت، اسکینر به مقام سرپرست کارخانه ارتقا یافت.
در سال ۱۸۹۳ در بتل، مین، با مِیبل هستینگز، اهل بتل، ازدواج کرد.[۷]
ارگ هاچینگز در سال ۱۸۹۷ در کلیسای باسیلکا و زیارتگاه بانوی کمک جاودان در بوستون توجه ملی را به خود جلب کرد، اگرچه هاچینگز موفقیت آن را به اسکینر نسبت نداد. اسکینر اولین سفر از دو سفر عمومی خود به انگلستان را در سال ۱۸۹۸ انجام داد و اقیانوس اطلس را با یک کشتی باری عبور کرد. در آنجا با آثار هنری ویلیس، سازنده لندن که رییدهای گروهی با فشار بالا و صدای «توبا» او معیار بسیاری از ارگ‌های قرن بیستم شد، آشنا شد. اسکینر به ارگ بزرگ سالن سنت جورج در لیورپول دسترسی یافت و به‌طور خصوصی با ویلیس ملاقات کرد که او را در روش‌ها و تکنیک‌های صداپردازی که هنوز در ایالات متحده شناخته نشده بود، آموزش داد.
سپس اسکینر به فرانسه سفر کرد و با لویی ویرن، ارگ‌نواز نابینای کلیسای نوتردام پاریس ملاقات کرد. پس از بازگشت به بوستون، اسکینر اولین توقف پدالی ترومبون خود را، برگرفته از کار ویلیس، برای ارگ هاچینگز ۱۹۰۰ در سالن موسیقی بوستون ساخت. نخستین نمونه مستند از محفظه هوای پیتمن، که توسط اسکینر توسعه یافته بود، در ارگ هاچینگز-ووتی ۱۸۹۹ نصب‌شده در کلیسای بازسازی‌شده هلندی فلت‌بوش در بروکلین، نیویورک دیده شد. با این حال، برخی منابع منشأ آن را در ارگ‌های هاچینگز از سال ۱۸۹۳ ذکر کرده‌اند.
در سال ۱۹۰۱، اسکینر تصمیم گرفت کار مستقل خود را آغاز کند. در سال ۱۹۰۲، او با یکی دیگر از کارکنان سابق هاچینگز-ووتی شراکت کرد و شرکت اسکینر و کول را تشکیل داد. تا سال ۱۹۰۴، شراکت آن‌ها منحل شد و شرکت ارنست ام. اسکینر دارایی‌های اسکینر و کول را خریداری کرد.
اسکینر در شب ۲۶–۲۷ نوامبر ۱۹۶۰، در سن ۹۴ سالگی، در خانه خانوادگی خود درگذشت. او در بتل، مین در قبر خانوادگی همسرش به خاک سپرده شده است.[۷]
برخی از مراکزی که امروزه دارای ارگ‌های ساخت اسکینر هستند عبارتند از: کلیسای سنت توماس منهتن، کالج ابرلین در اوهایو موزه هنر کلیولند، کلیسای ترینیتی منهتن موزه هنر تولیدو، کلیسای ملی واشینگتن و کلیسای اسقفی سنت مارک گلندیل
منابع
- ↑ "Pipe Organ Database". pipeorgandatabase.org. Retrieved June 1, 2024.
- ↑ "Ernest M. Skinner · Museums of the Bethel Historical Society - Online Collections & Catalog". bethelhistorical.org. Retrieved June 1, 2024.
- ↑ "SFA: Skinner Web Sites". www.skinnerkinsmen.org. Retrieved June 1, 2024.
- 1 2 3 "Ernest M. Skinner will be 90 Years Old" (PDF). The Diapason. 47 (2): 1. January 1, 1956. Archived from the original (PDF) on October 25, 2022. Retrieved October 25, 2022.
- ↑ Whitney, Craig R. (May 4, 2003). "'All the Stops'". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Retrieved January 5, 2025.
- ↑ "Ernest M. Skinner in The Diapason". www.thediapason.com (به انگلیسی). November 25, 2019. Retrieved January 31, 2025.
- 1 2 "Ernest M. Skinner · Museums of the Bethel Historical Society - Online Collections & Catalog". bethelhistorical.org. Retrieved October 25, 2022.