ارکسترال پاپ
| ارکسترال پاپ | |
|---|---|
| نامهای دیگر |
|
| ریشههای سبکی | |
| ریشههای فرهنگی | دههٔ ۱۹۶۰, ایالات متحده و بریتانیا |
| فرمهای مشتقشده | |
| سایر مطالب | |
| |
ارکسترال پاپ (انگلیسی: Orchestral pop) گونهای از موسیقی پاپ است که تنظیم و اجرای آن با استفاده از یک ارکستر سمفونیک انجام میشود.[۳] این اصطلاح گاهی به جای عناوین سمفونیک پاپ و چیمبر پاپ نیز به کار میرود.[۴]
تاریخچه
در دههٔ ۱۹۶۰، موسیقی پاپ در رادیو و همچنین در فیلمهای آمریکایی و بریتانیایی از سبکهای ظریف تین پن الی فاصله گرفت و به سوی ترانهسراییهای عجیبتر حرکت کرد و در آن از گیتار راک با افکت بازتاب صدا، سازهای زهی سمفونیک و سازهای بادی که توسط گروهی از نوازندگان استودیویی با تنظیم و تمرین مناسب اجرا میشد، استفاده شد.[۵] توسعهٔ سریع ضبط مولتیترک در اواسط دههٔ ۱۹۶۰، توانایی تهیهکنندگان برای خلق ضبطهایی با تنظیمات پیچیدهتر و صوتی پیشرفتهتر را افزایش داد. تنظیمکنندگان و تهیهکنندگان پاپ، ارکسترال پاپ را در آثار هنرمندان خود به کار بردند؛ از جمله جرج مارتین و تنظیمات زهی او برای گروه بیتلز، و جان بری برای موسیقی متن فیلمهای جیمز باند.[۶] همچنین در دههٔ ۱۹۶۰، تنظیمات ارکسترال متعددی برای ترانههای نوشته شده توسط بیتلز انجام شد، از جمله اجراهای سمفونیک ترانهٔ «دیروز» توسط ارکسترها. برخی سمفونیها بهطور خاص برای اجرای عمدتاً موسیقی پاپ تأسیس شدند، مانند ارکستر بوستون پاپس.[۳] نیک پریتو یکی از برجستهترین تنظیمکنندگان، آهنگسازان و رهبران ارکستر در زمینهٔ ارکسترال پاپ بود.[۷]
به گفتهٔ کریس نیکسون، «ارکسترال پاپ پرانرژی سال ۱۹۶۶» «چالشبرانگیز بود و نه صرفاً موسیقی ایزی لیسنینگ».[۸] مجلهٔ اسپین نیز از برت بکراک و برایان ویلسون از گروه بیچ بویز به عنوان «خدایان» ارکسترال پاپ یاد کرده است.[۹] به نظر نیکسون، «اوج» ارکسترال پاپ در آثار خواننده اسکات واکر مشاهده میشود و او توضیح میدهد: «در پربارترین دورهاش، ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، مجموعهای از آثار خلق کرد که به نوع خود انقلابی به اندازه بیتلز بود. او ایدههای [هنری] مانچینی و بکراک را تا نتیجه منطقی آن پیش برد و در واقع مفهوم ارکسترال پاپ را بازتعریف کرد.»[۱۰]
در قرن بیست و یکم، تعداد کمی از هنرمندان به این ژانر میپردازند که برجستهترین آنها شامل سوپر گروه انگلیسی د لست شدو پاپتس (تشکیل شده توسط الکس ترنر، خواننده گروه آرکتیک مانکیز و هنرمند انفرادی مایلز کین)، هنرمند آمریکایی کودی فری[۱۱] و هنرمند آمریکایی آمادور هستند.[۱۲][۱۳]
ارک پاپ
اُرک پاپ جنبشی موسیقایی در دههٔ ۱۹۹۰ بود که نام خود را از ارکسترال پاپ گرفته است.[۱۴] از هنرمندان شاخص این جنبش میتوان به یام یام، د های لاماز، ریچارد دیویس، اریک متیوز، اسپوکی روبن، ویچ هیزل و لیام هیز (پلاش) اشاره کرد.[۱۴] اریک متیوز که در قالب گروه دو نفرهٔ کاردینال با ریچارد دیویس همکاری میکرد، به عنوان یکی از چهرههای پیشرو این سبک شناخته میشد.[۱۵]
منابع
- ↑ Hawkins 2015, p. 193.
- ↑ Joffe, Justin (June 13, 2016). "The Day J-Pop Ate Itself: Cornelius and the Timeless Freakiness of 'Fantasma'". The New York Observer.
- 1 2 "Orchestral/Easy Listening". AllMusic. Retrieved July 4, 2013.
- ↑ Salmon, Ben (May 25, 2007). "Classic combo". The Bulletin. Archived from the original on June 10, 2016.
- ↑ Pareles, Jon (October 31, 2008). "Orchestral Pop, the Way It Was (More or Less)". The New York Times. Retrieved July 4, 2013.
- ↑ Lanza et al. 2008, p. 167.
- ↑ Lanza 1994, p. 230.
- ↑ Nickson, Chris (February 1998). "Best New Music". CMJ New Music Monthly: 11. Retrieved July 4, 2013.
- ↑ "Reviews". Spin. October 2006. ISSN 0886-3032.
- ↑ Nickson, Chris (November 1997). "The Sons of Scott Walker". CMJ New Music. CMJ New Music Monthly: 20, 22. ISSN 1074-6978.
- ↑ "Cody Fry | Artist | GRAMMY.com". www.grammy.com. Retrieved 2024-01-23.
- ↑ Fuoco-Karasinski, Christina (2025-09-11). "The Myth of Amadour: Artist effortlessly travels between genres". Argonaut News (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-19.
- ↑ Roshetko, Katey (2025-09-04). "Amadour the High Desert Balladeer to perform during Northern Nevada Pride". KOLO-TV (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-19.
- 1 2 Rosen, Craig (May 25, 1996). "Building A Perfect Ork-Pop Masterpiece". Billboard. Nielsen Business Media, Inc. pp. 1, 92. ISSN 0006-2510.
- ↑ Morris, Chris (August 23, 1997). "Sub Pop Feels the Time Is Right for Eric Matthews". Billboard. Nielsen Business Media, Inc. p. 10. ISSN 0006-2510. Archived from the original on July 27, 2020. Retrieved August 27, 2016.
کتابشناسی
- Hawkins, Stan (2015). Queerness in Pop Music: Aesthetics, Gender Norms, and Temporality. Routledge. ISBN 978-1-317-58972-3.
- Lanza, Joseph; et al. (2008). DJ Spooky That Subliminal Kid (ed.). Sound Unbound:Sampling Digital Music and Culture. MIT Press. ISBN 978-0-262-26646-8.
- Lanza, Joseph (1994). Elevator Music: a Surreal History of Muzak, Easy-Listening, and Other Moodsong. St. Martin's. ISBN 0-312-10540-1.