از چرخ بهر گونه همی‌دار امید

رباعی با مطلع "از چرخ بهر گونه همی‌دار امید"، هفدهمین رباعی از دیوان حافظ به تصحیح قاسم غنی و محمد قزوینی می باشد.[۱]

شعر

از چرخ بهر گونه همی‌دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید [۲]

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سفید


منابع

  1. ↑ «ویکی نبشته؛ رباعی ۱۷».
  2. ↑ یعنی از چرخ و گردش روزگار هم امیدوار باش و هم ترسناک یعنی نه بکلّی مأیوس باش و نه بکلّی امیدوار بلکه بین خوف و رجا میزی (سودی)


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.