اساسنامه آیین نیایشی مقدس

اساسنامه آیین نیایشی مقدس یا «ساکروسانکتوم کونسیلیوم» (انگلیسی: Sacrosanctum Concilium) یکی از سندهای اصلی شورای دوم واتیکان در کلیسای کاتولیک است. این سند در ۴ دسامبر ۱۹۶۳ از سوی پاپ پل ششم اعلام شد و به بازنگری در آیین‌های نیایشی کلیسا، به‌ویژه عشای ربانی، پرداخت. هدف آن افزایش مشارکت آگاهانه و فعال مؤمنان در نیایش، استفادهٔ گسترده‌تر از زبان‌های محلی در کنار لاتین، و سازگارتر کردن آیین‌های کلیسایی با نیازهای زمانه بود. «ساکروسانکتوم کونسیلیوم» از سندهای اثرگذار در دگرگونی آیین‌های کاتولیکی پس از شورای واتیکان دوم به شمار می‌رود.

این سند که از اساسنامه‌های پاپی است در ۴ دسامبر ۱۹۶۳ با رأی بسیار بالای اسقف‌های حاضر، ۲۱۴۷ رأی موافق در برابر ۴ رأی مخالف، تصویب و از سوی پاپ پل ششم اعلام شد.

موضوع اصلی این سند این بود که آیین‌های نیایشی کلیسای کاتولیک، به‌ویژه آیین عشای ربانی، فقط کاری نباشد که کشیش انجام می‌دهد و مردم خاموش تماشا می‌کنند. سند تأکید کرد که مؤمنان عادی هم باید در نیایش کلیسا «فعالانه» و آگاهانه شرکت کنند؛ یعنی پاسخ‌ها، سرودها، دعاها و بخش‌های گوناگون آیین را بهتر بفهمند و در آن سهیم باشند.

اهمیت دیگر این سند در این بود که راه را برای بازنگری در بسیاری از آیین‌های کلیسایی باز کرد. تا پیش از آن، در کلیسای کاتولیک رومی، لاتین جایگاه اصلی را در آیین‌ها داشت. «ساکروسانکتوم کونسیلیوم» استفادهٔ گسترده‌تر از زبان‌های محلی را مجاز و تشویق کرد، هرچند لاتین را به‌طور کامل کنار نگذاشت. هدف این بود که مردم دعاها و خوانده‌های کتاب مقدس را بهتر بفهمند و نیایش برای آنان زنده‌تر و قابل‌درک‌تر شود.

این سند همچنین به موسیقی مقدس، هنر کلیسایی، سال نیایشی، آیین‌های مربوط به هفت آیین مقدس، و رابطهٔ نیایش رسمی کلیسا با دینداری مردمی پرداخت. به بیان ساده، می‌خواست نیایش کلیسا هم به سنت وفادار بماند و هم با نیازهای زمانه سازگارتر شود. واتیکان بعدها تأکید کرد که این سند نقطهٔ اوج جنبشی برای نوسازی نیایش کلیسایی بود که از پیش در کلیسای کاتولیک آغاز شده بود.


منابع

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.