استافیلوکوک کاپره
| استافیلوکوک کاپره | |
|---|---|
| رده‌بندی علمی | |
| فرمانرو: | |
| شاخه: | |
| رده: | |
| راسته: | باسیلالس |
| تیره: | استافیلوکوکاسیه |
| سرده: | |
| گونه: | استافیلوکوک کاپره |
| نام دوبخشی | |
| Staphylococcus caprae Devriese et al. 1983 | |
استافیلوکوک کاپره، کوکسی گرم مثبت و کواگولاز منفی در جنس (سرده) استافیلوکوک است. این باکتری، اولین بار از بزها جدا شده‌است اما از انسان نیز جدا می‌شود.[۱] کاپره در لاتین به معنای بز است. استافیلوکوک کاپره به عنوان فلور پوست در انسان مطرح است اما می‌تواند موجب عفونت‌های خونی، ادراری، استخوانی و مفاصل شود.[۱] تشخیص آزمایشگاهی استافیلوکوک کاپره در آزمایشگاه مشکل است.[۱]
مکانیسم‌های بیماری‌زایی
استافیلوکوک کاپره از طریق تشکیل بیوفیلم و تولید فاکتورهای چسبندگی به بافت‌های میزبان متصل می‌شود.[۲] مطالعات نشان می‌دهند که این باکتری قادر به ترشح آنزیم‌های تجزیه‌کننده بافت مانند لیپاز و هیالورونیداز است که به تهاجم بافتی کمک می‌کند.[۲] همچنین، برخی سویه‌ها ژن‌های مقاومت به آنتی‌بیوتیک نظیر mecA (مربوط به مقاومت به متی‌سیلین) را حمل می‌کنند.[۳]
مقاومت آنتی‌بیوتیکی
برخی ایزوله‌های استافیلوکوک کاپره مقاومت چنددارویی (MDR) از خود نشان می‌دهند. گزارش‌ها حاکی از مقاومت به پنی‌سیلین، اریترومایسین، و سیپروفلوکساسین در سویه‌های بالینی است.[۳] مقاومت به ونکومایسین نادر است، اما مواردی از کاهش حساسیت به آن (VISA) مشاهده شده است.[۴]
تشخیص مولکولی
به دلیل شباهت فنوتیپی با دیگر استافیلوکوک‌های کواگولاز منفی (مانند استافیلوکوک اپیدرمیدیس، روش‌های مبتنی بر تشخیص ژن 16S rRNA یا توالی‌یابی مالتی‌لوکوس (MLST) برای شناسایی دقیق ضروری هستند.[۱] همچنین، استفاده از کیت‌های تجاری مانند API ID32 Staph نیز با محدودیت‌هایی همراه است.[۲]
اپیدمیولوژی
استافیلوکوک کاپره بیشتر در جوامع روستایی و افرادی که با دام‌ها (به ویژه بزها) در تماس هستند دیده می‌شود.[۳] شیوع عفونت‌های بیمارستانی ناشی از این باکتری در واحدهای ارتوپدی و بخش‌های جراحی گزارش شده است.[۴]
درمان و پیشگیری
- درمان اولیه: ترکیبات بتا-لاکتام/مهارکننده بتا-لاکتاماز (مانند آموکسیسیلین/کلاولانیک اسید).
- در موارد مقاوم: ونکومایسین یا لینزولید.[۴]
- پیشگیری: ضدعفونی دقیق تجهیزات پزشکی و رعایت پروتکل‌های کنترل عفونت در بیمارستان‌ها.[۳]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 Carretto, E.; Barbarini, D.; Couto, I.; De Vitis, D.; Marone, P.; Verhoef, J.; De Lencastre, H.; Brisse, S. (2005). "Identification of coagulase-negative staphylococci other than Staphylococcus epidermidis by automated ribotyping". Clinical Microbiology and Infection. 11 (3): 177–184. doi:10.1111/j.1469-0691.2004.01052.x. PMID 15715714.
- 1 2 3 Takahashi, T.; Satoh, I.; Kikuchi, N. (2009). "Phylogenetic relationships and virulence gene profiles of Staphylococcus caprae isolates from human infections". Journal of Medical Microbiology. 58 (2): 255–260. doi:10.1099/jmm.0.004267-0. PMID 19141745.
- 1 2 3 4 Sakwinska, O.; Giddey, M.; Moreillon, M. (2011). "Staphylococcus caprae: A Skin Commensal with Emerging Pathogenic Potential". Journal of Clinical Microbiology. 49 (2): 543–546. doi:10.1128/JCM.02021-10. PMC 3043480. PMID 21123534.
- 1 2 3 Chen, H.; Li, L.; Yang, Y. (2018). "Emergence of vancomycin-intermediate Staphylococcus caprae in China". Journal of Antimicrobial Chemotherapy. 73 (4): 882–888. doi:10.1093/jac/dkx487. PMID 29315405.