استان اودار میانچی
اودار میانچی
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ | |
|---|---|
| استان اودار میانچی | |
 خیابانی در سامرونگ | |
 مهر | |
 موقعیت استان اودار میانچی در نقشه کامبوج | |
| مختصات: ۱۴°۱۰′ شمالی ۱۰۳°۳۰′ شرقی / ۱۴٫۱۶۷°شمالی ۱۰۳٫۵۰۰°شرقی | |
| کشور |  کامبوج |
| وضعیت استانی | ۱۲ ژوئیه ۱۹۶۴ |
| تأسیس مجدد | ۲۷ ژانویه ۱۹۹۵ |
| مرکز | سامرونگ |
| تقسیمات | ۱ شهرداری؛ ۴ شهرستان |
| حکومت | |
| • فرماندار | پن کوسال (CPP) |
| مساحت | |
| • کل | ۶۱۵۸ کیلومتر مربع (۲۳۷۸ مایل مربع) |
| • رتبه | رتبه ۱۳ام |
| جمعیت (۲۰۱۹) | |
| • کل | افزایش ۲۷۶۰۳۸ |
| • رتبه | ۱۸ام |
| • تراکم | ۴۵/کیلومتر مربع (۱۲۰/مایل مربع) |
| • رتبه | ۱۸ام |
| منطقهٔ زمانی | یوتیسی +۷ (ICT) |
| پیششماره | +۸۵۵ |
| کد ایزو ۳۱۶۶ | KH-22 |
| شهرستانها | ۵ |
استان اودار میانچی (خمر: ឧត្តរមានជ័យ؛ آوانویسی: Ŏttâr Méanchoăy؛ ت.ت. 'شمال پیروز') یکی از استانهای کامبوج است که در شمال غربی این کشور واقع شده است. این استان از غرب با استان بانتی میانچی، از جنوب با استان سیم ریپ و از شرق با استان پره ویهار همسایه است. مرز طولانی شمالی آن بخشی از مرز بینالمللی با تایلند را تشکیل میدهد. مرکز این استان شهر سامرونگ است.
این منطقه که پیشتر پایگاه و دژ نظامی خمرهای سرخ بود، پس از بازسازی پایگاههای جنگلی در ۱۸ فوریه ۱۹۹۴، منطقهٔ آنلونگ ونگ در آن به مقر نهایی پل پوت و یارانش تبدیل شد.
اودار میانچی در ۲۷ آوریل ۱۹۹۹ از ترکیب نیمه شمالی استان سیم ریپ و بخشی از استان بانتی میانچی به عنوان استانی مستقل تأسیس شد.
ریشهشناسی
نام «اودار میانچی» به معنای «شمال پیروز» است. بخش اول واژه «اودار» (Uttar) ریشه در زبان سانسکریت دارد و به معنی «شمال» است و «میانچی» (Meanchey) به معنای «پیروزی» یا «دارای پیروزی» است (مشتق از واژه جایا Jaya). این نام احتمالاً اشاره به بازپسگیری این مناطق از سیام (تایلند) در سال ۱۹۰۷ دارد.
تقسیمات کشوری
این استان به ۱ شهرداری (کرونگ) و ۴ شهرستان (سروک) تقسیم میشود:
| کد ایزو | نام فارسی | نام اصلی (خمر) | تعداد زیرمجموعه |
|---|---|---|---|
| — شهرداری — | |||
| ۲۲-۰۴ | سامرونگ | សំរោង | ۵ محله (Sangkat) |
| — شهرستان — | |||
| ۲۲-۰۱ | آنلونگ ونگ | អន្លង់វែង | ۵ کمون (Khum) |
| ۲۲-۰۲ | بانتی امپیل | បន្ទាយអំពិល | ۴ کمون |
| ۲۲-۰۳ | چونگ کال | ចុងកាល | ۴ کمون |
| ۲۲-۰۵ | تراپاینگ پراسات | ត្រពាំងប្រាសាទ | ۶ کمون |
جغرافیا و محیط زیست
این استان در محدوده رشتهکوه دانگرک قرار گرفته است. مسئله جنگلزدایی در این منطقه جدی است، اما پروژههای حفاظتی مانند REDD+ در آن اجرا شده است. همچنین به دلیل سابقه درگیریهای طولانی، این استان یکی از مناطق آلوده به مین زمینی در کامبوج محسوب میشود.
تاریخچه
این منطقه کوهستانی بین سالهای ۱۷۹۵ تا ۱۹۰۷ تحت تسلط سیام (تایلند) بود. پس از بازگشت به کامبوج در سال ۱۹۰۷، بین استانهای همجوار تقسیم شد. در طول جنگ جهانی دوم و پس از جنگ فرانسه و تایلند (۱۹۴۱–۱۹۴۶) دوباره تحت اشغال تایلند قرار گرفت و با نام «استان پیبونسونگکرام» اداره میشد تا اینکه در ۱۹۴۶ به کامبوج بازگردانده شد.
در دوران جنگ داخلی کامبوج و حکومت کمپوچیای دموکراتیک، این منطقه پایگاه اصلی نیروهای خمرهای سرخ بود. حتی پس از سقوط رژیم خمرهای سرخ، رهبران آن از جمله پل پوت و خیو سامفان تا اواخر دهه ۱۹۹۰ در جنگلهای این منطقه (بهویژه در آنلونگ ونگ) پناه گرفته و به مبارزه ادامه دادند.
جستارهای وابسته
- استانهای کامبوج
- آنلونگ ونگ
جستارهای وابسته
منابع
پیوند به بیرون
