استفانو سیلینتی
استفانو سیلینتی | |
|---|---|
 | |
| وزیر دارایی | |
| دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۴۴ – دسامبر ۱۹۴۴ | |
| نخست‌وزیر | ایوانو بونومی |
| پس از | کویینتو کوینتیری |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ ساساری |
| درگذشته | ۵ آوریل ۱۹۷۱ (۷۳ سال) رم |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب کنش |
| همسر(ان) | اینس برلینگوئر |
| فرزندان | ۴ |
| والدین |
|
استفانو سیلینتی (انگلیسی: Stefano Siglienti؛ ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ – ۵ آوریل ۱۹۷۱) یک بانکدار و سیاستمدار ایتالیایی بود که از ۱۸ ژوئن تا ۱۲ دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. او تا زمان مرگش چندین سمت بانکی بر عهده داشت.
زندگی اولیه و تحصیلات
سیلینتی از یک خانواده روشنفکر بورژوازی بود. او در ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ در ساساری به دنیا آمد. پدرش آلبرتو سیلینتی وکیل و مادرش فرانچسکا کونتی بود. او در سال ۱۹۲۱ مدرک حقوق گرفت.
دوران کاری و فعالیت‌ها
پس از پایان دبیرستان، سیلینتی در یک بانک محلی در ساساری مشغول به کار شد.[۱] او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان دوم خدمت کرد و در ژوئیه ۱۹۱۸ به خاطر فعالیت‌هایش در جنگ توسط پادشاه ایتالیا مدال گرفت. او یکی از بنیان‌گذاران حزب کنش در ساردینیا بود.[۲] در ۱۹۲۳ او در بانک زمین ساردینیا شروع به کار کرد و در ۱۹۴۵ به معاون مدیرکل آن منصوب شد.
در ۱۹۲۵ به رم رفت و با روزنامه‌هایی چون ایل موندوی و ایل بکو جیالو همکاری کرد. در ۱۹۲۹ همراه با ریکاردو بائر، اوگو لا مالفا و رافائل ماتیولی در تأسیس جنبش مقاومت ضد فاشیستی جیستیزیا ئه لیبرتا (GL) مشارکت داشت.
در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳ توسط شوتزاشتافل دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد. او به کمک همسرش اینس، که در مبارزه مخفی علیه ایتالیای فاشیستی فعال بود، از زندان گریخت. به همین دلیل از قربانی شدن در کشتار آردئاتینه که چند روز بعد در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ رخ داد نجات یافت.
او در ژوئن ۱۹۴۴ به کابینه ایوانو بونومی به عنوان وزیر دارایی پیوست و تا دسامبر همان سال در این سمت باقی ماند. از اول مارس تا ۱۰ دسامبر ۱۹۴۵، سیلینتی به عنوان کمیسر بانکا آی‌ام‌آی کار کرد و سپس رئیس آن شد. همان سال عضو شورای ملی شد. افزون بر این، در سپتامبر ۱۹۴۵ به ریاست انجمن بانکداری ایتالیا منصوب شد و تا سال ۱۹۷۱ این سمت را بر عهده داشت.[۳]
زندگی شخصی و مرگ
سیلینتی در سپتامبر ۱۹۲۴ با اینس برلینگوئر، خواهر سیاستمدار ماریو برلینگوئر، ازدواج کرد. آنها یک پسر و سه دختر داشتند: سرجیو (۱۹۲۶–۲۰۲۰)،[۴] لینا، لورا و فرانچسکا. سیلینتی در ۵ آوریل ۱۹۷۱ در رم درگذشت.
منابع
- ↑ Giandomenico Piluso (2018). "Siglienti, Stefano". Dizionario Biografico degli Italiani (به ایتالیایی). Vol. 92.
- ↑ "Sigliènti, Stefano". Treccani (به ایتالیایی).
- ↑ Sandro Gerbi (1994). "Un banchiere nella Resistenza romana: Stefano Siglienti, 1943-44". Belfagor. 49 (4): 433–453. JSTOR 26147184.
- ↑ Constantino Cossu (20 May 2020). "La morte di Sergio Siglienti, da Sassari ai vertici Comit: il grande banchiere che amava il mare di Stintino". La Nuova Sardegna (به ایتالیایی). Retrieved 22 January 2022.
پیوند به بیرون
