اسلاوی کلیسایی در رومانی

اسلاوی کلیسایی زبان اصلی اداره امور عمومی و نیایش‌سرایی در شاهزاده‌نشین‌های قرون‌وسطایی رومانی، یعنی والاخیا و مولداویا بود. پذیرش این زبان بازتاب‌دهنده نفوذ قوی فرهنگی و سیاسی دولت‌های مختلف اسلاوها در همسایگی این شاهزاده‌نشین‌ها، به‌ویژه دومین امپراتوری بلغارستان بود. از قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی، اکثر منشورهای رسمی، وقایع‌نگاری‌ها و متون مذهبی به زبان اسلاوی تولید می‌شدند، هرچند جمعیت محلی در زندگی روزمره همچنان به زبان رومانیایی سخن می‌گفتند. از آغاز قرن شانزدهم، زبان رومانیایی به تدریج جایگزین اسلاوی در اسناد رسمی شد و در نهایت به زبان غالب در امور اداری و مذهبی بدل گشت؛ با این حال، این زبان تا اواسط قرن نوزدهم همچنان با الفبای سیریلیک رومانیایی نوشته می‌شد

ویژگی‌ها

این زبان، در حالی که بر پایه زبان اسلاوی کلیسایی بود، از زبان‌های اسلاویِ اقوام پیرامون نیز تأثیر می‌پذیرفت. مهم‌ترین تأثیرات از جانب زبان بلغاری بود و تأثیراتی نیز از زبان صربی (در والاخیا) و زبان روسی (در مولداویا) به چشم می‌خورد. از قرن پانزدهم به بعد، این زبان شروع به تأثیرپذیری از زبان رومانیایی کرد.